روايات وقصص ضمن After All This Time

Dear Alena Selamat datang di dimensi menjelajah waktu. Bersenang-senanglah di tahun 1995. Jika kamu ingin bisa kembali ke dimensi waktu aslimu, maka kamu harus mengubah sikap kamu menjadi lebih baik. Bantu mereka yang membutuhkan bantuan kamu. Kamu hanya punya waktu selama 7 hari. Jika kami tidak berhasil mengubah sikap kamu menjadi lebih baik, maka kamu akan tetap berada di dimensi waktu ini untuk selamanya.

—batin Moly. Moly tidak menyangka bisa seperti ini. Jadi dia tidak akan menyia-nyiakan waktunya ini lebih lama lagi. Karena ini waktu yang tepat menyatakan semua yang sudah dia pendam dari sekolah dulu. dan dia juga akan menyiapkan janjinya itu kepada Tora. **

Listen to the music of the moment people, dance and sing. We're just one big family. And it's our God-forsaken right to be loved loved loved loved. So I won't hesitate no more, no more. It cannot wait, I'm sure. There's no need to complicate,our time is short. This is our fate I'm yours.... (Jason Mraz – I’m Yours)

ujar Dara terpotong saat melihat tatapan tajam dari adiknya. "Ah, udah jam delapan lewat sepuluh, nih, Bun. Kita pamit mau pergi ke acara reuni SMA GG. Boleh, Bun?" tanya gadis itu mencoba mengalihkan pembicaraan. "Boleh, kalau ditemenin Arsa." Keduanya tersenyum senang mendengar sahutan dari Alma. "Bunda titip martabak telur, ya." El mengacungkan kedua jari jempolnya.

𝙳𝚄𝚂𝙺𝙾𝙵𝙴𝚈𝙴 𝙿𝚁𝙴𝚂𝙴𝙽𝚃𝙸𝙽𝙶 【ＡＦＴＥＲＦＡＬＬ】 Beberapa jam sebelumnya ....

“Olive, huwag mo akong bitawan. Bigyan mo pa ako ng oras. Hahanapin ko siya para makasara ang lahat. Para makapagsimula tayo nang bago.” “Oras?!” tumawa si Olive nang mapait, puno ng sakit. “Dalawang buwan na, Romer! Dalawang buwan na parang patay na asawa ka sa akin! Ilang oras pa ang kailangan mo? Isang taon? Dalawang taon? Habang buhay?! Habang ako naman ay namamatay nang dahan-dahan dito sa tabi mo!”

sabi niya saka nagtungo sa taas mukhang matutulog na. “Joke time ka, bukas susunduin din ako ni Marucs!” sigaw ko sa kaniya pero tumawa lang siya. Kinabukasan hinintay ko si Marcus pero hindi dumating, aba loko yun ah. Nakita kong bumaba si Red mula sa taas, nakangisi pa sa akin. Naka-t-shirt siya at pajama. “Let’s have breakfast miss,” sabi niya sumunod naman ako.

tugon siya saka muling humigop ng kape. "Nga pala itay. Linggo ngayon hindi po ako makakasama sa pag-simba pero may dadaan po ako do'n ngayon. Mahaba pa naman po ang oras ko. Hindi ko na po kayo masasabayan kasi tulog pa po sila kuya at Sapphire." naalala ko na tuwing linggo sama-sama nga pala kaming mag'simba nila itay. Pero ngayon absent muna ako kasama sila. Magsosolo muna ako kasi hindi ko na sila mahihintay. Ayaw ko namang gisingin sila kuya. Nakita ko kanina ang sarap pa ng tulog ni Saph, tulo laway.

niya ay nauwi sa “next time na lang.” At ang “next time” na iyon ay umabot ng limang taon. Pero ngayon, nagawa na niya ang lahat ng iyon. Nanood siya ng sine. Kumain ng gusto niya. Nakaranas ng kabutihan mula sa mga estranghero. At sa wakas, nabigyan niya ng sariling ending ang limang taon niya. Alas-dose na ng gabi, ngunit hindi pa rin umuuwi si Vincent.

sabi sa kanya ni Ruth at muling nahiga sa kama para makapagpahinga pa kahit kaunti. "Ayos, mukhang friendship na kayo," usal ni Tina, nawiwirdohan na pinagmasdan si Ruth. 6:30 ng umaga nang matapos si Ruth sa paglalaba ng mga kobre kama, kurtina at mga basahan. Isa-isa niyang isinampay ang mga iyon, maliwanag narin at tamang-tama ang laba niya dahil wala daw darating na ulan ngayon sabi sa balita sa radyo.