Ang Aking Buhay 소설 & 이야기

Moment na kaming dalawa lang to… // And all I can taste is this moment And all I can breathe is your life And sooner or later it's over I just don't wanna miss you tonight Di ako nabigo ni Monina sa pag-gabay ko nga sa kanya. There you are Monina… Makakasama na kita habang buhay. You will be my new life. Iikot ang mundo ko sayo. Habang buhay. // And I don't want the world to see me

Nadampot ng aking mga kamay ang unan at niyakap ko ito. "This is such a good life," saad ko saka ko ipinikit ang aking mga mata. Sana ganito na lang lagi ang buhay. Yung tipong kalmado lang, may peace of mind... minsan kasi kahit gaano mo kagusto na maging maayos ang buhay mo lagi na lang may problema na dumarating. Nakuha ng atensyon ko ang phone ko nang tumunog ito kaya kinuha ko ito mula sa aking bulsa at sinagot ang tawag nang hindi tinitingnan ang caller.

Init na nagpapatunay na-buhay na buhay siya at kasama ko. Isang himala sa gitna ng buhangin at dagat. Isang hiningang ibinalik sa mundo.Ang pangalawang buhay ni Phyton. At sa sandaling iyon, habang magkatabi kaming nakahandusay sa pampang—pagod, sugatan, pero humihinga.Alam kong may mga bagay talagang binibigyan ng ikalawang pagkakataon.Hindi dahil karapat-dapat tayo-kundi dahil may mga pusong ayaw pang bumitaw.

Mahina siyang ngumiti. "Ate... napapagod na ako. Hindi ako katulad mo. Sa mata ko, masama ang lahat ng tao. Ayaw ko nang makisalamuha sa iba. Hindi ko na rin alam kung ano pa ang saysay ng buhay ko. Noon... inakala kong magiging malaya ako kapag nakalabas ako ng bundok. Pero, doon ko lang nalaman, na wala na pala siya sa mundong nasa labas. Masaya akong nakita kita. Nakita ko ulit ang pamilya natin. Ate, mabuhay ka nang masaya. Kailangan ko na siyang hanapin. Buong buhay niya, para sa iba siya nabuhay. Ayaw kong mag-isa siyang mamatay."

"Paanong—" "Way back 2021, remember? Simulan natin noong nagkaroon ako ng liwanag sa iyo. Noong una ay wala talaga akong pangarap sa buhay ko dahil iyon ang iniisip ko. Pero nang makilala kita at nagkaroon ng tuwid na daan, liwanag at pag-asa napagdesisyunan kong bilhin ito gamit ang perang naipon ko. Pina-renevision ko na rin ito, at pinatayuan ng bahay. Gusto kong tumira sa sarili natin bahay na kasama ka habang-buhay, Axecel. This is our home. You are my home. Thank you for lighting me up sa panahon lubog ako at walang dereksyon sa buhay. You are the sun of my darkess wheather."

hinaplos pa ni aling Thess ang kamay ng dalaga na nakapulupot sa kanya. Bata pa lang ay talagang may pangarap sa buhay si Rose Marie at ito ang kanyang inspirasyon upang magpatuloy sa inumpisahang takbuhin sa buhay. MULING tumulo ang kanyang mga luha sa pisngi nang maalala niya ang mga bagay na iyon. Lahat ng pangarap niya ay gumuho sa isang iglap. "Wala nang pag-asa," wika niya sa sarili.

it's over. Tapos na ang kalbaryong ito ng buhay namin.

Walang puwedeng sumira sa buhay ko! "Mananatiling normal ang buhay ko," bulong ko pa ng ako ay tumungo. "Masaya na ako sa kung anong buhay mayroon ako kaya mabubuhay ako kahit walang kaibigan o manliligaw."

Hindi ako nakapagsalita. “Tandaan mo, mas masakit ang may pagsisihan sa huli dahil hindi mo sinubukan. Maikli lang ang buhay, bawat segundo ay mahalaga. Kaya piliin mong maging masaya.” Simula nang araw na 'yon ay palagi kong tinatanong ang sarili ko. Sigurado na ba ako? Magiging masaya ba ako? Hindi ko ba pagsisihan?

Sa isang iglap ay nawalan ng saysay ang buhay ko. My whole life became a mess. Hindi ako makaalis sa utang… Dumating ako sa point ng buhay ko na gumisgising na lang ako sa araw-araw para hilingin na sana ay ako na lang ang nawala. Na sana kinuha na rin Niya ako kasabay ng pagbawi niya sa aking ina. I even tried to commit suicide but I failed.