Angry Quotes の小説・ストーリー

"You look beautiful when you're angry." Sure, I'm angry, leche siya! ​"Shut up!" Hinampas ko ang desk niya. "Ang kapal ng mukha mong mag-send ng email na 'yun at ipakita ang sarili mo sa anak ko! You’re crossing the line, Mr. Alcantara!"

"Isigaw mo lahat ng sakit na nararamdaman mo, lahat ng problema mo isigaw mo para gumaan pakiramdam mo kahit papaano." Naalala ko ang nangyari kanina. At hindi ko mapigilan ang lumuha ulit. Kasabay non ang pagkuyom ng kamao ko. "Ilabas mo 'yan 'wag mong kimkimin." Nagulat ako nang hawakan niya ang kamay kong nakakuyom. Nakalimutan kong nakatingin pala siya sa'kin. "Don't let your anger eat you."

“Ilang ulit mo man akong saktan hinding-hindi ako makakalimot, Zara. Galit na galit ako—” “Fvck your anger!” Nasemento ako sapagkat biglaan niya akong ninakawan ng halik. Hindi ako nakagalaw no'ng una ngunit napakurap-kurap ako nang magbitiw ulit siya ng salita. “This is not just anger, Zara...” bumaba ang tingin niya sa labi ko bago muling ibinalik sa aking mga mata, “this is a damn jealousy.”

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Saglit siyang tumigil. "Because I'm bad when I'm angry..." Mabagal niyang binitawan ang bawat salita. "I might hurt innocent people." Kasabay niyon, dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin sa nakasarang pinto ng kwartong pinasukan nina Marco at Leticia. Parang biglang tumigil ang paghinga ko. Napakuyom ako nang mahigpit ang kamao. Napapikit ako sandali, pilit kinokontrol ang emosyon na nag-uunahan sa loob ko.

“What’s up with the anger? Don’t tell na nakikisimpatya ka sa kanya. Halos mapigil ni Jayson ang kamao. “Grabe anong klaseng kasamaan ang kumapit sa puso mo ha? Pati ba naman si Disney idinamay mo?!” “An eye for an eye, a tooth for a tooth,” maikling sagot ni Ibrahim. “Huh! Baliw ka na, gago ka pa! You know what, you’re a lame. You’re a fucking lame!!! Ano bata lang ba ang kaya mo at walang kalaban-laban na babae. Kung talagang galit ka at matapang bakit hindi mo hanapin ang pumatay sa kapatid mo! You asshole!!!”

I heard her say which makes me walk faster. *'Dammit, Anghel! Get a grip!*

“Cang gedeg jak ci! Cang sube ngomong. Pesu! Pesu! Sing nyak pesu. Alih tongos len!” (“Saya marah pada kamu! Saya sudah ngomong. Keluar! Keluar! Tak mau keluar. Cari tempat lain!”

"Ocyang jangan gitu dong! Hampir aja Isbay marah ke Kak Uda. Gimana coba kalau Isbay kehilangan arah, hah? Jangan senyum-senyum doang! Isbay gak suka didiemin! Apalagi Isbay nggak salah. Orang yang salah akan gak mau didiamkan, apalagi yang gak! Udah deh, kalau nggak mau beliin gak usah nawarin! Pulang harus bikinin 100 quotes! Kalau sampai pulang gak bawa 100 quotes, jangan tanya kalau imbasnya ke anak-anak kamu!"

Sepertinya dia kehilangan kata-kata untuk menyangkal ucapanku. Apa yang terucap dari orang yang sedang marah biasanya adalah sebuah kejujuran. Apalagi yang refleks dilontarkan tanpa sempat dipikiran, berarti memang sudah melekat di hati terdalam. "Aku ngerti, kok." Aku menunduk dan tersenyum getir. Flat shoes yang kukenakan seolah mengejek habis-habisan. Bisa-bisanya aku masih bisa bersuara sepelan ini padahal rasanya ingin meraung-raung dan mencakar bumi.