Novel & Cerita Orange Tree

May hardin din sa may bandang kaliwa na puno ng mga naggagandahang bulaklak. Matapos ay nagtungo sila sa stable section ng rantso. Tig-iisa sila ng mga kabayong sasakyan saka ay inilibot sila sa buong banana orchard at iba pang mga tanim doon. May mga handler na nagmamaniobra sa mga kabayo. Napakalawak ng farm nina Monique. Napakayaman talaga ng pamilya nito. Pumitas at tumikim din sila mula sa isang puno ng mga hinog na saging lakatan. Very fresh and sweet as sugar.

Para silang mga munting anghel na mainit siyang tinanggap. Nakipag-usap siya sa kanila gamit ang sign language at nagkaroon sila ng masayang oras. Naputol ang kanyang pag-iisip nang mapansin niyang may isang orange na nalaglag mula sa brown paper bag at gumulong sa lupa. Tuloy-tuloy ang paggulong ng orange, kaya napilitan siyang sundan ito. Sa sobrang pagtuon ng kanyang pansin sa orange, hindi niya napansin na may sasakyang paparating...

tanong ko sabay nguso sa basket na dala niya. Inilapag niya iyon sa lamesa pagkatapos ay kinuha ang lalagyanan ng mga prutas. "Sa kapitbahay, mayroon silang farm ng mga orange. Madalas magbigay ng orange dito tuwing aani," sagot ni manang.

tanong nito pero malumanay na at himala 'to. "Hmmm! Uuwi na ayaw mo naman nandito ako." "May sinabi ba ako? Napaka matampuhin mo naman. Oh! Kunin mo 'to at kainin mo." aniya saba abot sa akin ng binalatan niyang orange. Napangiti ako ng marinig iyon mula sa kanya. Inabot ko ang orange na binalatan niya at kinain dahil seedles naman ito..

jika mungkin dia tidak pernah bisa kembali maka dia tidak bokeh berakhir menyedihkan di dunia ini karena ketidaktahuannya. Pada tengah hari, Centaur itu membantunya memetik beberapa buah di hutan untuk dimakan dan juga mengatasi rasa haus. Buah ini berwarna orange cerah dan juga ada yang sedikit kecoklatan, ukurannya hanya sekitar satu genggaman tangan dan berbentuk bulat.

Rerumputan yang ada di sekitar pepohonan buah beri oranye cukup kering. Di situ juga teduh akibat daun-daun dari pepohonan yang cukup lebat. Tak hanya daun, buahnya juga banyak sekali. Mata Elora dimanjakan dengan pemandangan ini. Sebagai orang yang hidup di kota bertahun-tahun, dia sudah lupa rasanya melihat buah-buahan segar dari pohon langsung.

Habang bumabiyahe ang tricycle na sinasakyan niya ay hindi niya mapigilang tumanaw sa paligid. Nadadaanan nila ang malaking plantasyon ng mga iba't ibang klase ng citrus plant. Makikita ang mga hitik na bunga ng mga iyon dahil wire lang ang nagsisilbing pader mula sa daan. Halos kalahati ng buong bayan ay lupain ng mga Salvador. Hindi lang citrus plantation ang meron doon. May ilang ektarya din ng lupa ay natatamnan ng mga dragon fruits at pinya.

Tila wala itong narinig. “Gusto mong kumain ng orange? Pagbabalat kita.” wika niya saka kinuha ang orange sa basket na nakalagay sa ibabaw ng mesa. Binalingan niya muli ito. Nakita niya ang paglandas ng luha nito sa gilid ng mata. Tahimik lang ito na umiiyak ngunit wala pa ring balak na kausapin siya.

Palagi akong nagugulat sa aura niya, makapangyarihan at kahanga-hanga. Ipinatong niya sa bakanteng upuan ang bag. Sinenyasan ang driver niya na ibaba ang basket ng prutas sa ibabaw ng mesa at iwanan na kaming dalawa. Naupo kami sa magkatapat na sofa. Nagbaba si Ruth ng malamig na inumin sa pagitan namin. Simpleng orange juice na personal kong ginawa mula sa pulp ng mga totoong prutas at naka-ready lagi sa ref ng shop para sa lahat.