Novel & Cerita Pinay Umiyak Sa Sakit

Tanong nya habang kumakain kami Nginuya ko muna ang pagkain ko bago ako mag sakita. Like hello, asan ang manners ko kung mag sasalita ako ng may laman bibig ko "Uh, sige" awkward kong sagot Sumilay ang ngiti sa labi nya, "Really?! Yes!" Agad ko syang pinatahimik, "Ingay, pinagtinginan oh" "I don't care. All I care is that you agreed. Pumayag ka Ris" masayang sabi nya at pinisil pa pisngi ko

Mabilis na inayos ko ang sarili ko at ginamot ang sugat ko bago tumungo na sa higaan ko at humiga bago malalim na bumuntong hininga at pinikit ang mga mata. "Cut one finger again but this time unti-unti in mo ang pag putol para mas masakit." kalmadong aniya ko, habang walang emosyon at malamig na nakatitig sa lalaking pawis na pawis na na nakagapos at nagmamakaawa na nakatingin sa akin kaya tinaasan ko 'to ng kilay. Agad namang sinunod ni Trex ang utos ko kaya napasigaw sa sakit ang lalaki at pawis na pawis na.

Palaging nakangiti at parang walang problema. "Hi," matamlay kong bati sa kanya. Sumimangot siya habang pinagmamasdan ako. Napaatras pa ako nang bigla niyang kapain ang noo ko. "May sakit ka ba? Ang putla mo kasi. Wala ka na yatang dugo, eh," sabi niya na hindi ko alam kung nagbibiro ba o seryoso. Bahagya ko lang siyang tinawanan bago umiling. Gano'n ba ako kaputla para malaman nilang may sakit ako? Dapat pala naglagay ako ng kaunting liptint para hindi halata.

Bakit ba ang sakit na isiping nawala na nga iyon? "Uhm.. magpahinga ka na muna sa likod. Kami na bahala magtanong baka may nakapulot." pag-aalo ni Kuya Leo. "Sige na, hahanapin natin 'yun." Sa huli ay lantang gulay akong nanatili sa couch sa likod nang nakahiga. 'Di man lang ako makaidlip kahit isang minuto dahil 'di talaga ako mapakali. Wala akong ginawa kahit pa dumating na iyong gabi. At sa huli, lahat kami dismayado at nanlulumong nagkatinginan na lamang.

-- Napabalikwas ako sa kama ko nang may maramdamang mali. “SHIT.” Ramdam ko nanaman ang pag-trigger ng ability ko. Nag-iinit ang laman ko, ramdam ko ang pagdaloy nito sa katawan ko. “AAH!” Sigaw ko, masakit, mahapdi. Hinahabol ko ang hininga ko at sinusubukang pigilan ‘yung ability ko. Ayoko, hindi kita ilalabas. “L-Lola! Tulong!” Sigaw ko, I’m in pain, an excruciating pain, this pain is different compared nung nasa bahay pa ako kasama sila mama.

It is possible that they will target her. So, maybe next time. Hawak ko na ang braso niya, I even saw her close her eyes. Handa na akong ilapat ang injection sa braso niya, pero mariin akong napapikit nang maramdaman kong hinawakan niya ako, and it's worse because he's holding my pet down there. "Shit!" I excused myself and went straight to the comfort room. Fuck! Ang sakit sa puson!

Gagawing tama ang mali at hindi na muling sasaktan ang isa't isa. Sige lang, Umiyak ka lang ng umiyak ngayon. Iiyak mo lahat ng sakit, dahil iyan ang patunay na tunay nga yang nararamdaman mo para sakin. Iiyak mo lang lahat dahil sinisigurado ko na simula ngayon.. gagawin ko na ang lahat para mapasaya ka naman. Pangako. “Sana hindi pa 'to masyadong huli para sabihin pero..” at napangiti ako sakaniya. “I'm back.”

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.

SHIT! "Sorry kung pinaghintay ka namin ng matagal, Ms. Javier. Medyo busy kasi si doc ngayon. But we're happy to inform you na hindi naman malala ang nangyari sa paa at braso mo. You've only sprained your ankle and your arm. We'll just give you some medicine to take and make sure to take a rest ........" She just went on with her five-pages long reminder which I just answered with a nod.