Novel & Cerita Rejeitado

We sincerely appreciate your interest in and wish you the best in your job search and future endeavors. I groaned in annoyance. I'm so sick of this kind of email! Bakit hindi ako matanggap-tangap? I have experiences! Mas mataas pa ang natatandaan kong huling position ko! Pero kahit dito sa accountant position, hindi rin ako matanggap-tanggap! What is wrong with me? Am I missing something? Ibinato ko ang cellphone sa likod ko at saka sinabunutan ang sarili habang sumisigaw. Nakaupo ako sa kama ko at walang ganang bumangon! Pang ilang rejection na ba ‘to? Hindi ko na mabilang!

Hindi agad nagsink in sa utak ko ang sinabi niya. Scholarship... cancelled? Dahil lang doon? Dahil nireject ko siya last week?! Dahil hindi ko siya gusto? Parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko. "Ma'am..." mahina kong tawag, pilit pinipigilan ang pagbitak ng boses ko. "Is there no other way?" Malungkot na umiling ang principal. "I'm sorry, Joan. The sponsor already withdrew everything. Unless makahanap ka ng bagong sponsor within two weeks... you won't be able to enroll next term."

Mukhang nagets naman iyon kaagad ng mommy nya kaya naman humingi agad ito ng sorry sa lahat ng na sa lamesa. “Sorry,” sabi nya.”Na curious lang kasi ako. Hindi na mauulit.” Matapos nyang sabihin iyon ay uminom sya ng tubig sa baso na nasa harapan nya lamang. “No, ok lang po,” agad naman na sagot ni Roman sa kaniya. “To be honest, it’s still pending po as you mentioned earlier. Right now po since naaalala ko naman na ang business I will automatically declined the offer po. Not because of the issue but because of their poor performance recently.”

Hindi ko ito matatanggap. to be continued...

he said while leaning forward, waiting for me to respond. "No, Ace." matigas kong sabi. I saw sadness and disappointment in his eyes. "Okay. You don't really love me." mahinang sabi niya sabay iwas ng tingin. I let out a deep sigh. "Yes, I do." sabi ko. "No, you don't." "Yes, I do, Ace." "No, you really---" "I said yes!" He looked at me. "No, you don't love me!" "I love you, Ace!"

Kabubukas pa lamang niya ng kanyang email. Mabilis na sinuyod ng kanyang mga mata ang laman nito... hanggang sa huminto siya. Muli na naman ang linyang iyon. “We regret to inform you...” Nanghina ang mga daliri ni Camelia. Pumikit siya sandali. “Rejected na naman...” mahina niyang bulong. Binuksan niya ang kasunod na email. Ganoon pa rin ang resulta. Rejected.

pikon niyang sabi at nakipagkamay sa dalawa. Si Rey ang pinaka-sanguine sa kanilang apat. Parang babae kung makapagsimulang magsalita. Kaya walang seryosong karelasyon dahil lahat ng sinasabi ay idinadaan sa biro. Patpatin ngunit matangkad at guwapo. Iyon nga lang, minsan mahangin magsalita. Si Micmac naman ay ang tipong phlegmatic na tao. Takot sumubok at madalas pinangungunahan ng negative thoughts. Nakadepende sa ibang tao at madaling madala. Medyo chubby pero cute.

Me: Sorry

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡ ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡ ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

「おかけになった電話は、現在、電波の届かない場所にあるか、電源が入っていないため......」 冷たい機械音声が、何度も若彰の心に突き刺さる。彼の手には青筋が浮かび、固く結ばれた眉が、彼の不安を物語っていた。 次々と電話をかけるが、すべて音沙汰なし。若彰の顔色はどんどん悪くなった。