Sad Thoughts Novelas e Histórias

Siguro kong may pagkakataon lang na pwedeng ibalik ang lahat,,natitiyak kong gagawin nang mga Sandoval ang bagay na yun. "Sina Cleo at Yaz sa tingin ko hanggang ngayon may trauma pa rin sila sa mga nangyari,,hanggang ngayon nalulungkot pa rin sila,ayaw lang nilang ipakita sa atin,dahil ayaw nilang mag alala pa tayo." Pag amin ni Jade na bahagyang nalungkot sa sinabi. Nong araw na muntik ng mawala sa akin si Yaz,parang tumigil ang mundo ko,,subra akong nag aalala noon na paano kong hindi siya naka survive? Ang daming gumugulo sa isip ko..

Utos nito sabay pinagsusuntok niya ako ng ilang beses, ngunit walang luha ang pumatak kahit sinusubukan ko at wala rin akong maramdamang sakit. "Shit! Di nawala mga emosyon mo. Ang nawala sa iyo ay isa sa mga pakiramdam mo." Saad naman ni Death na pinagtaka ko. "Anong ibig mong sabihin?" Takang tanong ko sa kanya. "Nawala ang pandama mo ng sakit. Bale kahit anong dakit ay hindi mo na ngayon mararamdaman." Sagot naman ni Death na nagpanganga sa akin.

At niyakap ko nga siya. You will be fine soon Missamy. You will. Pinalaki ka ni Juan Carlos na di titiklop ng dahil sa kanya. Grief is a different and unique journey for everyone. We all deal with it the best way we know how in the moment. The silent was a sincere condolence with you Missamy. You're not alone, I also lost my bestman, my bestfriend. Ngunit alam ko di ko mahihigitan ang pait at sakit na nararamdaman mo ngayon.

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

Hanggang ngayon ay nagluluksa pa rin siya pero ginagawa niya ang kaniyang makakaya upang maitawid ng maayos ang bawat araw. When Sandro started to recall that fateful night, his tears fell. He never expected that he could lose her. Ni sa hingap ay naisip niyang mawawala siya sa buhay niya. Isang taon niya ring ininda ang sakit ng kaniyang pagkawala. And he doesn’t think na mawawala ang sakit. He will probably mourn her passing for the rest of his life.

I knew this sadness would last forever. Parang noong isang linggo lang may pangako pa sila Mom at Dad sa akin para sa darating na kaarawan ko. Mamamasyal pa kaming tatlo para bumuo ng maraming memories. Pero ngayon, hanggang pangako na lang iyon dahil tinangay na ng hangin ang mga pangakong iyon. Marami silang pangako na hindi na kailanman matutupad. Ayos lang sa akin na hindi matupad ang mga iyon, mabuhay lang sila kahit alam kong imposible mangyari ang hinihiling ko. I feel pain. I feel anger and sadness. And I feel depressed. I feel empty.

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

"What do you mean?" Hindi ko maintindihan kung bakit gano'n ang nararamdaman ni Eros. Mahahalata ko na kasi sa mga message niya na hindi siya okay, e. Sobrang tamlay niya ngayon. "I'm so sad..." aniya. Napalunok ako. Naawa ako sa kalagayan ni Eros ngayon. Nalulungkot ako na ganito si Eros. Hindi ako sanay na ganito siya.

Na-tritrigger ang kanyang sakit sa pamamagitan ng matinding emosyon, trauma o pangyayari sa buhay niya na makakapag-panumbalik ng masalimuot niyang nakaraan. I don't feel sorry for her, though. Wala akong ibang maramdaman kundi galit. Matagal ko nang hinahanap ang taong pumatay kay Mommy at ngayong malinaw na sa'kin kung sino ito ay muli na naman akong kinain ng galit. Kaya pala halos hindi ko maatim na kasama o kausap si Adrianna. My instinct could feel her true color.

Minsan lang ako nagsasalita ng ingles dahil hindi ko yun nakasanayan pero naramdaman ko na mas humigpit pa ang yakap niya sa akin. Siguro, malungkot ang naging buhay ni Vander. Walang kaibigan at laging kinatatakutan. Kung may kaibigan man siya na yung pangalan ay Josh, sapat ba siya para hindi naging malungkot si Vander? Bakit pakiramdam ko ay buong buhay na nag-iisa at malungkot si Vander? Bakit pakiramdam ko, ito ang totoong Vander? "—oh shit, I'm sorry!"