Stella Vermillion 소설 & 이야기

Muling inalalayan ni Stella ang Ginang papasok at paakyat ng hagdan. Habang naglalakad patungo sa kwarto ay bumubulong si Helen ng mga salitang hindi maunawaan ng dalaga. “Ano ‘yun, Tita?” Pero hindi na nagsalita si Helen hanggang sa maihiga sa kama. Habang inaayos ni Stella ang kumot ay unti-unti niya itong kinakausap para simulant ang plano, “Tita… naririnig niyo ba ako? May request sana ako. Baka pwede niyong kausapin si Cain na puntahan naman ako dahil namimiss ko na siya.”

Natawa na lang sa kaniya si Stella. “Sino bang hindi kakabahan? This is your first time to face a lot of people malamang kakabahan ka talaga. Makikilala ka na ng buong mundo mamaya bilang nag-iisang anak ng mag-asawang Vesarious. Kahit ako kinakabahan hahaha akala mo ako yung haharap sa maraming tao eh. Grabe, ang laki ng pinagbago mo, ang ganda ganda mo talaga.” Tuwang tuwang wika ni Stella, nagtawanan na lang tuloy sila sa loob ng kwarto. Napabuntong hininga pa si Mia dahil finally, she will be announce the daughter and heiress of Vesarious family.

sabi ni Stella, dala ang isang pulang gown. Its a dazzling spaghetti strap red long gown, its a figure-hugging that will highlight her curves. Napangisi siya, agad na na-inlove sa damit. Mukhang may ambag din pala si Stella sa kanya, akala niya’y pasakit lang ito.

Ramdam ko ang pait sa boses ni Manager kaya hinawakan ko siya sa braso at akmang nalagpasan na namin si Coleen ay tumigil ito at tinawag ako. “Stella.” Ramdam ko ang gigil sa boses niya kaya matapang kong sinalubong ang nag-aapoy niyang mga mata. “Kapag nalaman kong ikaw talaga ang babae na ‘yon. I.will.ruin.you.” She gritted her teeth and left me dumbfounded on what she said. …

Para sa kanya. Nang maabutan ako ni Stella, sandali niyang kinagat ang ibabang labi niya, pagkatapos ay dahan-dahang hinubad ang damit, isinuot sa kanya ang isang manipis na panty at wala nang iba. At aking ginoo, ang mga suso na iyon. Masiglang mga peach. Gusto ko silang sambahin at dungisan. Gusto kong ilagay ang mga ito sa mga mamahaling bra na may mga diyamante—at panoorin mo lang ako, gagawin ko. Ipapalayaw ko siya nang bulok, bawat araw ay parang Pasko para sa kanya.

Umiling ako to tell them that I can handle this, pero lumapit pa rin ang mga ito. "You b*tch!" sigaw ni Stella ng makabawi. Marahas itong tumayo at pinalipad ang kamay sa ere para sana sampalin ako. But nah, I will not allow her to lay her filthy hands in my beautiful face. Sayang naman yong pagpa-thermage at pagfacial ko para lang dapuan ng maduming kamay niya.

STELLA Ilang araw rin akong matyagang nagmamatyag sa ospital, bago maisakatuparan ang lahat ng mga plano ko, at pasalamat na lang rin ako na hindi ako binigo ni Steve. Iba talaga ito mag trabaho, pulido at malinis at higit sa lahat walang bakas. Sakay na kami ng private airplane na niregalo pa sa'kin ng obsessed kong lover na si Timothy. Isa siyang multi-billionaire at optional lang naman niya ako, dahil may asawa itong tao at anak rin. Hindi ko pa nga lang nakikita ang anak nito, dahil ang pagkaka alam ko sa Europa na ito lumaki. At ang asawa naman niya ay medyo may edad na rin kaya hindi na active ang s** life nito, kaya sa'kin niya binuhos ang lahat ng libog niya, ngunit hindi 'yon libre.

Hindi rin makatakas sa paningin ni Veronica ang namumugtong mata nito kahit la tinakpan ng makapal na concealer. "Ako ang nauna, Xandra," anang Veronica habang nakahawak pa rin sa water melon. "No, ako ang nauna. Pati ba naman dito aagawan mo ako?" Napataas ng isang kilay si Veronica saka binitawan ang watermelon. "Okay fine it's yours, mukhang nanghihina ka na kasi at mukhang dehydrated ka rin. Stop crying too much for nothing Xandra."

Guests mingled, and toasted, their voices filling the night with celebration. Pero para kay Rogue, wala siyang pakialam sa lahat ng kinang at karangyaan. Ang mga mata niya ay nakatuon lamang sa isang babae sa kabilang dulo ng bulwagan. ang babaeng minsan ay pumasok sa sirang mundo niya, stubborn enough to love him when he had no love left to give. Selestina stood in a simple but elegant midnight-blue gown, her hair swept back, laughter spilling from her lips as she leaned down to fix the ribbon on their daughter’s dress. Sumikip ang dibdib ni Rogue. Fifteen years, and she’s still my miracle.