Traumatizing の小説・ストーリー

Mahinahon niyang tinapik at hinaplos ang likod ko. "I can't help it," hikbi ko. "Everytime I close my eyes, nakikita ko si Gerald na tinututukan ng baril ang Mommy mo. Nakikita ko ang Daddy mo na sumasalo ng bala para sa kaniya. Nakikita ko si Kimberly na bumabagsak sa sahig. Nakikita ko lahat. Paulit-ulit." "That's trauma. That's not the truth. Ang totoo, buhay tayo. Buhay tayong lahat. Dad is fighting. Kim is healing. Mom is strong. Malalampasan natin ito."

Unti-unting nanghina ang tuhod niya at napaupo na lang siya ulit sa upuan at mahinang umiyak. Akala niya ubos na ang luha niya, hindi pa pala. Pakiramdam niya mas may mabigat na bagay na ang humampas sa kaniya. She's literally physical and emotional drain. Ano bang mga masasamang bagay ang ginawa niya para maranasan niya ang sakit na 'to? she already have a trauma in love at akala niya gagaling na siya dahil kay Thunder. Pero dinagdagan na naman ng kaniyang ama ang sakit na dinadala niya sa puso niya. Now, she don't have anyone... She need to let go of Thunder. She need to do this for the sake of Thunder.

Baka mamaya sa galit niya ay mapatay na naman ako. Nagkaroon na ata ako ng trauma. "O-okay" nauutal kong ani at patuloy na umatras papaloob at sinarado ang pinto. Bakit niya ba kasi ako pinaliligo at pinagbibihis? May pupuntahan ba kami?

Siya yung taong nanakit sa kanya noon, siya yung dahilan kung bakit siya na-trauma at nakalimot. At syempre, ang gagawin nitong si Damien? Natatakot. "Time is the Ultimate truth teller, Damien! tandaan mo yan!" Nakikita ko kung paano siya manginig kapag tinatanaw ko siya. Nakikita ko kung paano siya kabahan kapag nag-vibrate ang phone niya at pangalan ko ang nakalagay. Takot na takot siya. Hawak ko siya sa leeg.

But because I am the strongest one, I am more likely the villain among us. Sarkastikong natawa ako at napatingala na lang. Nang makita ko ang kislap ng mga bituin ay naramdaman ko ang pagkalma ng aking sistema. Trauma. Mukhang alam at naiintindihan ko na ang bigat at totoong kahulugan ng salitang iyon.

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

Mas masakit palang makita ‘yon sa personal kaysa sa mga larawan lang. Agad kong pinaandar ang kotse at umalis sa lugar na ‘yon, dahil sa ilang beses na pagkakataon ay nawasak na naman ang puso ko. Ni hindi ko na alam kung kailan at kung paano ko pa ito muling mabubuo. The emotional damage Athena had caused me was too much to bear. It caused me trauma and it was indeed excruciating. It pierced me to the core and it was devastating. It literally shattered me into pieces.

I cry in horror when his face are getting closer on mine, ang lakas na ng tili ko kaso tinakpan nya ang bibig ko, he use hand cuff at nag mamadali akong kinaladkad papasok sa kotse ko Nawalan ako ng balanse ng matumba ako sa lupa at nawala ang pag kakakapit saakin ni carlo, ang hapdi ng braso at balakang ko dahil sa pag landing ko sa lupa, all I heard is shouting and groans. Ilang sandali lang ay tumigil na yung ingay and a very delicate hands touch mine, I look up and I start crying hard. Inalis na ang posas sa likod ko and I hug him tight. It feels like I am traumatized again

"Sorry for making you worry." Mapait niya itong nginitian. "Natatakot lang din kasi ako na baka makaapekto sayo ang pagkahulog mo sa kabayo tapos bumalik na naman tayo sa umpisa. Sa dami ng nangyari sa atin na-trauma na ako." "Wala naman nagbago. Naaalala ko pa rin naman 'yung mga nangyari, lalo na 'yung nangyari sa atin noong nagdaang gabi."