Novel & Cerita Without Remorse

Am I going to feel wrath? Pumikit ako at ang mukha ni ate Diane ang na isip ko. Nakataas ang kilay habang pulang-pula ang mukha. Ang mga salita niya na tagos hanggang buto. Napalunok ako at dumilat. I fully understand Rafael, but differently. Anger gives a hole in someone's heart, but why can't I let myself feel this? Am I not normal?

“I didn’t want this public. But I won’t let someone ruin our reputation and walk away untouched.” The room erupts. Questions fly. Cameras flash. Voices overlap. Ramdam ko ang bigat ng lahat ng ito—ang aking nakaraan, ang aking pag-angat, ang aking pagpili na tumayo sa liwanag sa halip na sa mga anino. At pagkatapos ay may kung anong bagay sa loob ko ang kumapit. Humakbang ako pasulong. Nag-iisa. “I will not apologize for proximity,” I say clearly. “Nor will I accept blame for ambition.” Tumahimik ang silid.

Never play with the fire, ikaw nga nila. My mother's history should be a reminder to me how tragic it was to play with fire, to dance with the devil and seal a deal that would take a toll on my soul. Nevertheless, I still do it. I became the monster I feared when I was younger. I let the hatred consume me, leaving me to shed a bleeding piece of consequences. I may never have any intention for him to die, but it also doesn't justify what I just did. I wanted him to suffer. I wanted to destroy him. And maybe somehow, I rejoice in his death without any trace of guilt or mercy. Anger took over and saw death as an easy way out which I don't think he deserved. My hatred didn't falter after his dea

"I'm all ears. Go ahead and spill out with me." "Mom, I'm sorry. I'm so sorry." "Sshh... Why are you sorry for?" "May nagawa akong malaking kasalanan—na kahit kailan hindi kayang patawarin. Mom, I'm really sorry." "Sa dami nang kasalanan na nagawa mo—me and your dad always forgive you. Anak ka namin, of course. Walang magulang na hindi kayang patawarin ang kanilang anak. Pero kung sa iba ka nagkasala at sa amin ka hihingin ng kapatawaran—all I want to says is, harapin mo 'yong consequences na iyon. Wala na kaming magagawa diyan kundi ang tumahimik at huwag makialam. Cheska, your wife—she's a good woman with her dignity and reputations. Panindigan mo 'yang kasalanan mo, harapin mo ang kaparus

I can't stop myself, I maybe ruthless or rude to others, but when it comes to them, my emotions is unstoppable. "Alam ko pong hindi niyo ako pinalaking ganito, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako matatahimik kung hahayaan kong walang justice ang pagkamatay niyo, I can't live with that t-thought," garalgal na dagdag ko pa dahil sa pagpipigil na umiyak. It's such a shame that those people who did this to us are sleeping peacefully, happy, living without a problem, while us...

And seeing him smile at me like that, all I can feel is remorse. I am remorseful for my actions. At pakiramdam ko ay ang dumi-dumi ko, lalo pa at iniwan ni Kenji ang mga marka niya hindi lamang sa katawan ko, kung hindi maging sa puso at isipan ko. Pinipilit ko na pigilan ang mga luha na nais na kumawala sa akin. Pinipilit ko na patatagin ang kalooban ko sa kabila ng matindi na pagkakonsensya na nararamdaman ko dahil sa mga kabaliwan ko.

aniyang nang-iinis at natuwa siya sa pag-asim ng mukha ni Justin. “Hindi ka ba natatakot sa mga ginagawa mo? May karma. Hindi pa huli ang lahat.” “Teka, balita ko retire ka na sa serbisyo, bakit hindi ka pa maka-move on sa kasong kinasangkutan ko? Move on move on din pag may time.” “I can’t move on. Masyadong malalim ang galit ko para kalimutan ang mga ginawa mo.” “Well, problema mo na ‘yan. I want my freedom back!”

"Pagod na akong magpanggap. Pagod na akong magkunwaring okay ako tuwing nandito ka pero ang totoo, parang hindi ako tao sa paningin mo, parang wala akong naging pakinabang sa buhay mo!" Tumahimik si Luther, ang mga mata’y nakatingin sa alak at bilog na yelo na umiikot sa kanyang baso. Sa kabila ng katahimikan, ramdam ang bigat ng bawat salitang binitiwan ni Jade. Sa likod ng kanyang kawalang kibo, tila may alaalang bumabagabag sa kanya—isang nakaraan na hindi niya gustong balikan. "I don’t hate you," dagdag pa ni Jade, mas mahina ngunit may tapang. "But I can’t keep doing this. Lalo na kung hindi mo na rin nakikita ang dahilan kung bakit tayo nandito."

“Pero-“ naputol ang sasabihin ko dahil nakita kong papalapit na sa amin si May at kasama ang kanyang nobyo. Nakangiti siya sa akin pero halatang pagod na siya sa emosyon ng kanyang mga mata. Alam kong may hindi magandang nangyari pero hindi iyon maipakita ni May. Isa rin sa katangian ko ang basahin ang ugali at personalidad ng mga tao sa paligid ko kaya naman labis ang pagdududa ko sa mga sinasabi ni Joaquin sa akin. “Gly, uwi na tayo,” mahina niyang bulong at nabaling ang tingin niya kay Joaquin na ngayon ay nakatingala sa kanya at parang nagsusumamo na mas tagalan pa namin ang pananatili dito sa piyesta na ito. Tumikhim ako at gusto ko na ring umalis dahil hindi ako pwedeng gabihin at maag

Naramdaman ni Lauren ang mabilis at marahas na pagtibok ng puso ng propesor laban sa kaniyang sariling dibdib. The sheer intensity of Anne's unyielding possessiveness and raw vulnerability was entirely overwhelming, slowly melting away the stubborn, frozen walls of anger that Lauren had built up since leaving the library.