Novel & Cerita การแต่งงาน

วันเกิดลูกชายอายุครบห้าขวบ เราสามคนพ่อแม่ลูกไปดูฝนดาวตกด้วยกัน ระหว่างที่กำลังดูฝนดาวตกกันอยู่ จู่ๆ มีคนโทรหาสามีฉัน จากนั้นเขาก็รีบออกไปทันที อาการหอบหืดของลูกกำเริบกลางดึก ยาที่มีก็อยู่ในรถของสามี ฉันอุ้มลูกวิ่งไปมาอย่างทุลักทุเลในทุ่งกว้างที่ร้างผู้คน โทรหาสามีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สามีกลับส่งข้อความมาอย่างไร้เยื่อใยว่า “ฉันมีเรื่องด่วน อย่าเพิ่งโทรมากวน” เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดสามีก็รับสายฉันสักที แต่เสียงที่ได้ยินดันเป็นเสียงรักแรกของสามี “เมื่อคืนสุนัขฉันป่วยตายกะทันหัน อาอวี่กลัวฉันเศร้าก็เลยอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งคืน เขาเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เอง ถ้าพี่มีเรื่องอะไร บอกฉันไว้ก่อนก็ได้” ฉันลูบใบหน้าเขียวคล้ำของลูก “บอกเขาว่าเราหย่ากัน”

อวิ๋นหนีเคยเป็นดาวเจิดจรัสของเมืองเป่ย เธอเป็นอิสระดั่งสายลม ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ ไม่แคร์สายตาใคร แต่เธอดันแต่งงานกับจี้กวนหลาน ประธานผู้ร่ำรวยที่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าเข้มงวดและเจ้าระเบียบที่สุด ชายหนุ่มเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำและมีความละเอียดสูง นอกจากเข้มงวดกับตัวเองแล้ว ยังเข้มงวดกับคู่ชีวิตด้วย เธอเป็นคนรักสนุก ชอบเที่ยวผับ ชอบจีบนายแบบ เขาสั่งให้ผับทั่วทั้งเมืองเอาชื่อเธอเข้าแบล็คลิสต์ เธอรักอิสระ มีความสุขกับแดดร้อนแรงของแอฟริกา เพลิดเพลินกับแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งรถหรือกระโดดร่ม เธอถนัดหมดทุกอย่าง แต่เขายึดพาสปอร์ตเธอ ควบคุมการไปไหนมาไหนของเธอ

เดือนที่สามหลังจากที่สามีประสบอุบัติเหตุหายตัวไป ฉันก็เห็นเขาที่บาร์ เขากำลังโอบไหล่ “เพื่อนผู้หญิง” พลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ต้องขอบคุณไอเดียของเธอจริง ๆ ไม่งั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความรู้สึกเป็นอิสระมันเป็นยังไง” พวกเพื่อน ๆ ที่อยู่ข้างกายผลัดกันชนแก้วกับเขาแก้วแล้วแก้วเล่า พลางถามว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะยอมโผล่หน้าไปเสียที เขาหลุบตาลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อีกสักหนึ่งสัปดาห์แล้วกัน รอให้เธอตามหาฉันจนแทบบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูท่าทีดื่มด่ำกับอิสรภาพของเขา ก่อนจะต่อสายหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎร

“ฉันต้องการให้คุณช่วยจัดฉากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวตก” ฉันพูดเสียงเบา “มันเป็นหนทางเดียวที่ฉันจะจาก ลูก้า โมเร็ตติ ไปได้” ผู้คนพูดกันว่าเขายอมสละบัลลังก์มาเฟียเพื่อฉัน พวกเขาเรียกเขาว่าเป็นผู้ชายที่เอาอำนาจมาแลกความรัก— ทายาทผู้หันหลังให้เลือดและทองคำ เพียงเพื่อแต่งงานกับเด็กเสิร์ฟจากสลัม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทำให้ทั้งโลกเชื่อใน “เรา” เขาสร้างอาณาจักรภายใต้ชื่อของฉัน ส่งดอกกุหลาบมาให้ฉันทุกเช้าวันจันทร์ และบอกกับสื่อว่าฉันคือผู้หญิงที่ช่วยกอบกู้ชีวิตเขา แต่ความรักไม่ได้หมายถึงความซื่อสัตย์เสมอไป ขณะที่ฉันกำลังหลงเชื่อในคำว่า “ตลอดไป” เขากลับแอบสร้างบ้านอีกหลังลับหลังฉัน— บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ของเล่น และลูกชายฝาแฝดที่มีดวงตาแบบเดียวกับเขา คืนที่ฉันหายตัวไป อาณาจักรของเขาก็ลุกเป็นไฟ เขากวาดล้างทั้งเมือง ติดสินบนรัฐบาล และฝังผู้คนทั้งเป็น เพียงเพื่อจะตามหาฉัน แต่ในวันที่เขาหาฉันเจอ ฉันก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว และผู้หญิงที่เขาเคยยอมตายแทนได้ ก็ไม่รักเขามากพอที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเขาอีกต่อไป

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันกับเดรเวน พี่ชายต่างแม่ของฉัน ผู้เป็นทายาทตระกูลมาเฟีย คบหากันอย่างลับ ๆ ทุกค่ำคืน มือของเขาจะลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างฉันด้วยความกระหายที่แทบสิ้นสติ แววตาที่เขามองฉันในช่วงเวลาเร่าร้อนเหล่านั้น ทำให้ฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถปลุกไฟปรารถนาเช่นนั้นในตัวเขาได้ จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน…วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ วันก่อนวาเลนไทน์ ฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ฉันได้ยินเขาคุยกับนีโก้ ที่ปรึกษาประจำตระกูล “ไม่เบื่อเด็กสาวต่างแม่ของนายบ้างเหรอ จัสมิน? งานหมั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว นายไม่ได้หลงรักเธอจริง ๆ ใช่ไหม?” รอยยิ้มโหดร้ายปรากฏบนริมฝีปากของเขา “หลงรักงั้นเหรอ? เธอเป็นเป้าหมายที่ง่าย จะไม่งับก็เสียของสิ” “แม่ของเธอเป็นคนผลักแม่ฉันลงหลุมศพก่อนเวลา หกปีที่ผ่านมานี่แหละคือการชดใช้ และเธอก็สมควรได้รับมันทุกวินาที” “อีกอย่าง ฉันพูดไปแล้ว ภรรยาของฉันจะต้องเป็นบีอังก้า ไทเลอร์เท่านั้น” “การแต่งงานกับเธอทำให้เราได้เส้นทางลักลอบขนของทางท่าเรือของตระกูลไทเลอร์ นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่สำคัญ” สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นความรัก…ก็เป็นเพียงการแก้แค้นที่ถูกวางแผนมาอย่างแนบเนียน ทุกอ้อมกอดของเขา ล้วนเป็นคำโกหกที่ผ่านการคำนวณมาแล้ว งั้นก็ได้ ถึงเวลาที่ฉันกับลูกในท้องจะต้องหายไปจากโลกของเขาตลอดกาล

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ชิ้นหนึ่ง…สัตว์เลี้ยงที่ฉันเป็นเจ้าของ” สัตว์เลี้ยง นั่นแหละคือทั้งหมดที่เขาต้องการจากฉัน แทนที่จะร้องไห้ ฉันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งขึ้นมา [ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

วันที่นัดลองชุดแต่งงานกับจี้เฉินยวน เจ้าพ่อมาเฟียที่คบหากันมาเจ็ดปี ฉันถือผลตรวจครรภ์วิ่งเข้าไปในร้านชุดแต่งงานด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก แต่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของเขากับลูกน้องคนสนิท “เมื่อวานจดทะเบียนสมรสกับเฉียวหนิง เป็นแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า พี่ชายฉันตายเพราะการต่อสู้ระหว่างแก๊ง เธออุ้มท้องทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจี้ ถ้าเธอไม่มีสถานะ เธอกับลูกไม่มีทางใช้ชีวิตในตระกูลจี้ได้” “ทุกคนจะกลั่นแกล้งรังแกพวกเธอ” ปลายนิ้วเขาคีบซิการ์อยู่ เสียงเย็นชามาก ทว่ามีความจำใจแฝงอยู่เล็กน้อย “นอกจากสถานะที่ฉันให้จืออวี่ไม่ได้ อย่างอื่นฉันให้เธอได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือเงินของฉัน อย่าให้เธอรู้เรื่องนี้เด็ดขาด” ฉันกำผลตรวจครรภ์แน่น เหมือนจิตใจตายด้านไปแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าจี้เฉินยวนจะไม่สามารถหาฉันเจออีก ฉันจึงให้เพื่อนสนิทช่วยสร้างข้อมูลตัวตนใหม่ หลังจากนั้นฉันก็หายไปจากโลกของเขา ในเมื่อเขามอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ฉันกับลูกไม่ได้ งั้นก็จบความสัมพันธ์ที่แฝงด้วยหน้าที่และคำโกหกไว้เพียงเท่านี้ดีกว่า

ปีที่ห้าหลังจากแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ฉันเริ่มรู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่พกเครื่องรางที่เขาให้ติดตัว ฉันจึงแกะเอาเม็ดยาที่ซ่อนอยู่ด้านในออก แล้วนำไปตรวจที่โรงพยาบาลของตระกูล หลังจากแพทย์ตรวจวิจัยอยู่พักหนึ่ง กลับบอกว่านี่ไม่ใช่ยาช่วยให้นอนหลับ แต่เป็นยาพิษฤทธิ์เรื้อรัง ถ้าสวมไว้นานๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้เป็นหมัน แต่ยังส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก ฉันร้องออกมาอย่างเสียสติ "เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นของที่สามีฉันให้มา เขาชื่อ วินเซนโซ คอร์เลโอเน และเบื้องหลังเขา เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย" แพทย์ทำหน้าสงสัย "คุณผู้หญิง ลองไปตรวจที่แผนกจิตเวชหน่อยไหม? คุณวินเซนโซกับภรรยาของเขาผมรู้จักดี ทั้งคู่รักกันมาก และภรรยาของเขาก็เพิ่งจะคลอดลูกไปไม่นาน ตอนนี้พวกเขากำลังดูลูกอยู่ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน่ะ" ขณะที่พูด เขาก็กดเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ ในรูปถ่าย วินเซนโซสวมชุดสูทสีดำที่เป็น สัญลักษณ์ของตระกูล ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่งไว้ ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้น ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้จักดี เธอชื่อว่า คลาวเดีย เธอก็คือน้องสาวบุญธรรมที่วินเซนโซมักจะพูดถึงอยู่เสมอ

เหลียงหมิงเจา คือองค์หญิงน้อยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ ฮ่องเต้ทรงคัดเลือกคุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่อย่างพิถีพิถันมาเลี้ยงดูและอบรมไว้ตั้งแต่เล็ก เพื่อให้เป็นพระสวามีในอนาคตขององค์หญิง ในชาติที่แล้วเมื่อถูกถามว่าต้องการอภิเษกกับผู้ใด นางก็หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะเลือกเสิ่นเยี่ยนชิงบุรุษผู้เย็นชาดุจจันทราผู้นั้น ทว่าอภิเษกสมรสได้ไม่ถึงหนึ่งปี เขากลับจากโลกนี้ไป พระนางจึงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งช่วงบั้นปลายชีวิตพระนางกลับได้พบเขาโดยบังเอิญที่เจียงหนาน บุรุษที่ควรตายไปนานหลายปีแล้ว กำลังกอดจูบกับหลินเจินเจินคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีอยู่ใต้ต้นท้อ ในวินาทีนั้นพระนางจึงเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าแท้จริงแล้วเขามีสตรีในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว การแกล้งตายก็เพียงเพื่อละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและหนีไปใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อครองคู่กับคนรักของเขา