روايات وقصص ضمن ย้อนกลับ

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีกับฉินเฟิงคืนนั้น เขานอนทับหรงจิ้งเพื่อนสนิทของฉันลงบนเตียงแต่งงานของเรา เสียงอ่อนวัยของลูกชายดังเล็ดลอดกล้องเข้ามา “น้าเสี่ยวจิ้ง ผมจะเฝ้าหน้าประตูให้ดี ไม่ให้แม่เข้ามาเด็ดขาด!” หรงจิ้งจูบเป็นรางวัลให้ฉินเฟิงทีหนึ่ง “ลูกชายคุณไม่เลวเลยนี่ ไม่คิดอยากมีลูกกับชิงชิงอีกคนเหรอ?” ชิงเฟิงเอาหมอนปิดหน้าเธอไว้ เขาพูด “แค่ผมเห็นแผลเป็นบนหน้าท้องเธอก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว”

ต่างบอกว่าฉันอยู่กับเซี่ยสือมาห้าปี รักเขาจนหัวปักหัวปำ ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขาโยนกระเป๋าของฉันลงไปในน้ำอย่างไม่สนใจและพูดล้อเล่นว่า "ถ้าสวี่โยกล้ากระโดดลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้ผม ผมจะให้สถานะเธอ" เขาไม่คิดว่าฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ในขณะนั้นสายตาของเขาปรากฏความตื่นตระหนกที่หาได้ยากขึ้นมา จากนั้นฉันว่ายน้ำขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำ ต้นขาเต็มไปด้วยเลือด ในฝ่ามือกลับมีกำไลที่หักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน นั่นเป็นสิ่งที่เซี่ยสือมอบให้ฉัน...

หลังกลับจากทริปที่ภูเขาอาลัยกับรูมเมต ฉันก็ได้รับข้อความเสียงจากแม่ "ลูกรัก บอกแม่หน่อยสิว่าลูกอยู่ที่ไหน แม่จะช่วยลูกออกมาให้ได้!" "ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะขึ้นเขาไปตามหาลูกเดี๋ยวนี้เลย" เดิมฉันนึกว่าแม่โดนมิจฉาชีพหลอก กำลังจะโทรกลับไปหา แต่พอหันกลับไป รูมเมตทั้งสามคนก็มองมาที่ฉันอย่างพร้อมเพียง จู่ๆ หัวหน้าหอก็โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย "แปลกจัง…" ขนฉันลุกไปหมด "อะไรแปลก?" เธอทำหน้าประหลาดใจ "เซี่ยอี้ แม่เธอส่งข้อความเสียงมาหาเธอเหรอ?" "ใช่ ทำไมเหรอ?" "แต่ว่า...แม่เธอไม่ได้เสียไปตอนทำการสำรวจภูเขาอาลัยเมื่อสามปีก่อนแล้วเหรอ?" …

คุณชายที่อยู่ในกลุ่มคนนั้นคือแฟนของฉันเอง แต่เพื่อทำให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหัวเราะ จึงได้ผลักฉันตกลงไปในทะเลตอนฉลองวันเกิดให้ฉันบนเรือยอร์ช แถมยังล้อเลียนฉันว่าเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีก แต่ฉันกลัวน้ำจริง ๆ สุดท้ายต้องเข้าห้องไอซียู และเขาก็เอาชนะใจเทพธิดาได้ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจับมือฉันและขอโทษ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณ! คุณเป็นใคร?” หมอสมองบอกว่าฉันได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และทำให้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา แต่เขาพูดอย่างบ้าคลั่งว่าเขาเป็นแฟนของฉัน ฉันทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกลับไป “แฟนของฉันคือโจวจี้หลิ่นต่างหาก!” ทุกคนต่างรู้ดี ว่าโจวจี้หลิ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

ตอนที่ลู่เยี่ยนฉือนอกใจ ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย แกล้งทำเป็นไม่รับรู้อะไร ตอนที่เขาแอบเลี้ยงกู้อีฝูไว้นอกบ้าน ฉันก็ได้แต่กดความเจ็บปวดในใจเอาไว้และอดทนกล้ำกลืนมันลงไป เพราะฉันกับลู่เยี่ยนฉือมีลูกชายที่น่ารักคนหนึ่ง เขารักฉันมาก ฉันจึงอยากมอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้เขา จนกระทั่งฉันรู้ว่าลูกชายของฉัน ลู่ซีเจ๋อ เป็นฝ่ายตามลู่เยี่ยนฉือไปอยู่บ้านอีกหลังด้วยตัวเอง แถมยังเรียกกู้อีฝูอย่างสนิทสนมว่า “พี่สาว” ตอนนั้นเองฉันถึงได้ไม่อยากทนอีกต่อไป ฉันบอกเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกันว่าฉันอยากหย่า เขามองฉันลึก ๆ ก่อนพูดว่า “เสิ่นทิงหลาน ลู่เยี่ยนฉือรักเธอแทบขาดใจ คนทั้งนาโปลีต่างก็รู้กันดี อิทธิพลของเขาแผ่ไปทั่วทั้งนาโปลี ถ้าเธออยากจากไป มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น” แต่ฉันพูดออกไปอย่างด้านชาว

จู่ ๆ แฟนออนไลน์ของฉันก็ส่งรูปมื้อเที่ยงมาให้ ในรูปคือสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ และยังคงมีควันร้อนลอยกรุ่นอยู่ [ที่รัก ผมกินมื้อเที่ยงอย่างว่าง่ายแล้วนะ ขอคำชมหน่อยสิ~] ฉันกำลังเตรียมจะตอบกลับไปว่า "เก่งมาก" แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นตัวหนังสือสีแดงสะดุดตาสองสามบรรทัดพิมพ์อยู่ตรงขอบจานเข้าเสียก่อน— ไมค์เทคโนโลยี ภายในใจของฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที มันช่างบังเอิญจนน่าเหลือเชื่อเพราะบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ก็ใช้ชื่อนี้เหมือนกัน ฉันอึ้งอยู่กับที่ สมองขาวโพลนไปหมด ไม่จริงน่า แฟนออนไลน์ที่ฉันคบมาปีกว่าดันอยู่ข้าง ๆ ฉันงั้นเหรอ

วันที่เจียงอีอีกลับถึงประเทศ กู้จื่อโม่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน วันต่อมา ฉันเห็นรูปมือสองข้างจับแน่นกันในไทม์ไลน์ของเจียงอีอี และยังมีรูปกู้จื่อโม่ที่นอนหลับเหมือนกับเด็ก เมื่อเขากลับมาบ้านก็โยนหนังสือหย่าร้างออกมา ให้ฉันสละตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ และพูดว่า: "เดิมทีคุณก็ยึดครองตำแหน่งของอีอีอยู่ ตอนนี้อีอีกลับมาแล้ว คุณก็ควรจะสละตำแหน่งได้แล้ว!" ไม่เป็นไร อย่างไรฉันก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว! ตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ ใครอยากได้ก็เอาไปเลย! ภายหลัง ฉันเสียชีวิตไป กู้จื่อโม่กลับร้องไห้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของฉันและพูดว่าเขาจะไม่จับมือกับคนอื่นอีกแล้ว!

ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต แม่พาฉันไปแต่งงานใหม่กับรักแรกของเธอ ในการกินข้าวร่วมกันมื้อแรกหลังย้ายเข้าบ้าน พ่อคนใหม่ได้ประกาศกฎใหม่ของบ้าน [ต่อจากนี้ไป บ้านของเราจะใช้ระบบหารจ่าย] ฉันคีบเนื้อวัวกินไปหนึ่งชิ้น พ่อคนใหม่กลับให้เด็กเจ็ดขวบอย่างฉันจ่ายค่าอาหารให้เขาหนึ่งหมื่นห้าพันบาท ฉันมองดูพี่สาวต่างพ่อที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย “พี่สาวก็กินเนื้อวัวเหมือนกัน ทำไมพ่อถึงไม่ให้พี่สาวจ่ายค่าข้าวด้วยล่ะคะ?” “เพราะพี่สาวเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของพ่อ พ่อรักพี่สาว พี่สาวเลยมีสิทธิพิเศษทางสายเลือดยังไงล่ะ” พ่อใหม่ตอบ ฉันปรายตามองไปทางแม่ พ่อใหม่จึงอธิบายต่อ “แม่ของแกเป็นภรรยาของพ่อ พ่อรักแม่ แม่ก็เลยมีสิทธิพิเศษเหมือนกัน” “ส่วนแก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน

ฉันกับชิวอวี่โดนลูกบาสเกตบอลอัดจนสลบไปพร้อมกัน พอตื่นขึ้นมา จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ที่ตายไปแล้ว “ลูกสาวของแม่ อย่าไปโดนเจ้าชิวอวี่หลอกอีกล่ะ เด็กนั่นชอบแกล้งทำเป็นความจำเสื่อม หลอกลูกเล่น เพื่อเอาใจเซี่ยเหยาเหยา” ฉันชะงักไป แล้วหันไปมองชิวอวี่ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ได้ยินเขาถามฉันว่า “เธอเป็นลูกสาวบ้านไหนกันนะ?” “ลูกรัก เดี๋ยวพ่อของลูกจะให้ลูกเลือกเด็กคนหนึ่งมาเป็นพี่ชาย อย่าไปเลือกชิวอวี่อีกล่ะ ไปเลือกเด็กตระกูลส้าวเถอะ ถึงเขาจะชอบทำหน้าบึ้งใส่ลูก แต่ทุกครั้งที่ฝึกเดินไกล เขาก็แอบช่วยถือกระติกน้ำให้ลูกตลอด” ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งสติได้ พ่อก็ถือรูปเด็กผู้ชายหลายใบเดินมาหาฉันจริง ๆ “ลูกรัก เด็กพวกนี้ล้วนเป็นลูกกำพร้าของวีรชน พ่อคิดจะรับเลี้ยงสักคนมาเป็นพี่ชายของลูก ลูกเลือกเถอะ ต่อไปพวกเ

แม่เป็นผู้พิชิตภารกิจ หลังจากแม่พิชิตภารกิจสำเร็จ แม่ก็จากโลกนี้ไป ทิ้งพ่อไว้ให้ฉันสี่คน พ่อใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยมหาศาล พ่อรองเป็นนักแสดงเจ้าของรางวัลที่โด่งดังไปทั่วประเทศ พ่อสามเป็นหมอฝีมือเยี่ยม ส่วนพ่อสี่มีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นมือ พ่อทั้งสี่คนตามใจฉันมาตลอดสิบหกปี อยากได้ดาวก็ไม่เคยให้พระจันทร์ จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินหย่า ลูกสาวของรักแรกในใจของพวกเขากลับมา นับจากวันนั้นเป็นต้นมา พ่อทั้งสี่ก็เชื่อแต่เธอ ไม่เคยเชื่อฉันอีกเลย เธอบอกว่าฉันด่าเธอหยาบยิ่งกว่าด่าหมาจรจัด ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้าน พ่อ ๆ ก็ให้ฉันกินอาหารหมา นอนในกรงหมา เธอบอกว่าฉันพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเธอ พ่อ ๆ ก็จัดการให้ฉันลาออกจากโรงเรียน แล้วจ้างนักเลงสามคนมาซ้อมฉันที่บ้านนานสามเดือน หลังจากเวินหย่ากล่