タイムトラベル Novels & Stories

กู้เวลา ที่ถูกปีศาจบิดเบือนไป" คุณปู่เสริมด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าเวลาถูกบิดเบือน ผู้คนจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ อนาคตจะไม่มีอยู่จริง นั่นคือสิ่งที่ปีศาจเงาพยายามทำ ทวดของทวดของเราได้สร้าง มิติหลบภัย เล็กๆ ขึ้นมา เพื่อซ่อนสิ่งสำคัญและผู้ค นที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ ท่านยังสามารถ ย้อนเวลา ได้ชั่วคราว เพื่อแก้ไขความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ หรือเพื่อรวบรวมข้อมูลที่จำเป็นในการต่อสู้"

เธอรีบกลับขึ้นรถทันที แม้จะนิ่งแค่ไหน ผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาตั้งมากมาย ครั้งนี้เธอยอมรับว่าเธอตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ เธอทดลองเรียกข้าวผัดเข้าออกอีกหลายครั้ง เธอลองเอาสิ่งของต่างๆรอบตัวที่พอจะหาได้ใส่เข้าไปปรากฎว่ามันเข้าไปได้และออกมาได้จริงๆตามที่เธอนึก เ มื่อถึงคอนโดเธอทบทวนคำพูดของคุณยายเจ้าของกำไล ที่บอกว่าเธอมีเวลาแค่สามวัน เธอจะต้องตายหรือทะลุมิติตามพล็อตนิยายที่เคยอ่าน แม้จะไม่มีเวลาว่างจนอ่านนิยายเหมือนคนทั่วไปแต่ก็ยังมีนิยายพวกนี้ติดห้องไว้

“ได้เลยค่ะ รับรองว่าฉันจะใช้มันอย่างดีเลยทีเดียวขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่เจียงหลุน” “อืม..เอาล่ะได้เวลาแล้ว ไปเถอะ โชคดี” เจียงหลุนเอ่ยก่อนจะเปิดประตูทางเข้าเครื่องข้ามมิตืซึ่งเป็นเสมือนหลอดแก้วแคปซูลขนาดใหญ่ที่บรรจุคนเข้าไปได้ ซึ่งหนิงเฉินก็เข้าไปยืนด้านใน พอปิดประต ูเสร็จเจียงหลุนก็เริ่มดำเนินการเปิดระบบเพื่อทำการส่งหนิงเฉินไปยังอีกมิติหนึ่งในปี ค.ศ. 1980 หรือย้อนหลังกลับไปจากโลกยุคปัจจุบันประมาณ 70 ปี

นังสือโบราณเล่มนั้นร่างกายนางก็เปลี่ยนไป เหมือนมีพลังวิญญาณของคนสกุลจ้าวไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา ยามนางหลับไหลในยามค่ำคืน ก็เหมือนได้เข้าไปยังสถานที่ฝึกยุทธ์ และฝึกฝนจนชำนาญ จนนางคิดสงสัยว่าเวลาไหนคือเวลาพักผ่อนของนาง สวรรค์คงไม่ได้ส่งนางมาเป็น วีรสตรีกอบกู้ โลกหรอกนะ

บางคราการติดอยู่ในโลกของนิยายก็มิใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวหรือพานพบแต่เพียงความผิดหวังเฉกเช่นมิติของโลกแท้จริง (จบตอนพิเศษ) เชิงอรรถ ^หมังกั่ว คือ มะม่วง

นางลูบที่นอนสีชมพูอบอุ่นอย่างแสนรัก ก่อนจะเปิดไปในครัวและพบอาหารมากมาย เสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ไม่ใช่ของยุคปัจจุบัน แต่เป็นยุคโบราณที่นางทะลุมิติมาต่างหาก “นั่นบ่อปลาของพ่อนี่นา” นางย่ำเท้าเปล่าเปลือยไปที่ทุ่งหญ้าหน้าบ้านเล็ก ก่อนจะสำรวจบ่อน้ำที่อยู่ตำแหน่งเดิมแต่ลักษณะ ไม่เหมือนเดิม

เจอรัลด์ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น ไซล่าส่ายหัวและตอบว่า “ฉันเกรงว่าคุณจะคิดผิด แม้ว่าแมคคิวชั่นจะสามารถดึงเส้นของพื้นที่และเวลาได้จริง แต่วินาทีที่คุณเดินทางข้ามเวลาในครั้งแรก แมคคิวชันจะมีเวลาที่จำกัดก่อนที่พลังของมันจะหมดลง! เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้น แมคคิวชั่นจะหยุดทำงาน และคุณก็จะถูกดึงให้กลับมายังโลกปัจจุบันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!”

J'avais rêvé que je conduisais moi même une moto. Pas n'importe laquelle. Celle du motard aux gants bleus. Dans mon rêve je n'avais pas du tout peur de le croiser ou qu'il voit que j'avais sa moto au contraire. J'avais immédiatement su que je rêvais non pas à cause de ma peur qui s'était volatilisée mais parce que je n'avais pas le permis et qu'ainsi la moto faisait des choses vraiment bizarres sans que je fasses quoi que ce soit.

Deux frères, simplement de sang différent. Quelques mois plus tôt, ils avaient découvert à l’extrême limite de la ville les vestiges d’un disque dur du XXIe siècle, une relique dans un état de dégradation tellement avancé qui, sans leur talent inné en informatique, aurait été bonne à recycler. Après plusieurs semaines acharnées à travailler dessus, assistés par la technologie du XXIIIe siècle, ils avaient pu récupérer une partie des données. Elles comprenaient une vaste collection de films d’époque ainsi qu’une large bibliothèque musicale. S’étaient ensuivies des heures passées ensemble sur leur HoloPad à observer, entre documentaire et voyeurisme, ces visions d’une civilisation à la fois si

demande Sarah. « Des voyages dans le temps. Ou plus précisément, des boucles temporelles. La présence d'entités se déplaçant à contre-courant suggère que quelque chose dans le futur tente de modifier quelque chose dans le présent. Quelque chose essaie d'empêcher un événement futur de se produire en remontant le temps. » « Vous voulez dire que quelqu'un a renvoyé un message du futur ? » demandai-je.