학생 Novelas e Histórias

//ตอนนี้ไต้ฝุ่นเรียนที่มหาวิทยาลัยปีที่ 3 มีดีกรีเป็นถึงเดือนคณะบริหารธุรกิจและเดือนมหาวิทยาลัยนี้ แถมยังเป็น นักกีฬาประจำคณะบริหารด้วย //ส่วนเจ้าขุนเรียนอยู่คณะการโรงแรม ที่รั้วมหาวิทยาลัยเดียวกับไต้ฝุ่น และเป็นนักกีฬาประจำคณะนั้นด้วย

(อืม ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ? " 22.です" ( 22ครับ" ) " もう卒業したの？" ( เรียนจบหรือยัง?) "まだ" (ยังครับ) "なぜ？まだ勉強が終わってないの？" (ทำไม?ถึงยังเรียนไม่จบ) " 私は医学を勉強しているので、まだ卒業していません。"

///ผมเดี่ยวนักศึกษา ไม่เคยมีประสบการณ์ของจริง พอจะมีโอกาสบ้างไหมครับ/// ///ผมเดี่ยวนักศึกษา ไม่เคยมีประสบการณ์ของจริง พอจะมีโอกาสบ้างไหมครับ///

หญิงสาวเอียงคออย่างงงๆ ไม่แน่ใจว่า คนหล่อคนนี้ทักผิดคนหรือเปล่า “ผมชื่อเวลานะ เรียนอยู่ปีสอง คณะวิศวะ” การที่เขาแต่งชุดนักศึกษามาก็เพื่อการนี้แหละ เพิ่มความน่าเชื่อถือ “พี่อยู่ปีสาม ชื่อแก้ม มีอะไรหรือเปล่า”

หืม? ซ่งจื่อหาน: ฉันไม่ใช่เด็กอายุ 16 อีกต่อไปแล้วนะคะ ที่จะมาเล่นเกมเดาใจอะไรแบบนี้ ฉู่เฮ่าชวน: ดีใจจังที่ได้ยินแบบนั้น

ucap budak lelaki itu cuba menenangkan cikgu perempuan di hadapannya. "Kamu ni budak sekolah mana? Tak pernah nampak kamu di sekolah pun" tanya cikgu Yesung. "Saya pelajar sekolah berhadapan dengan sekolah cikgu, Fantion High School." jawab budak lelaki itu ramah, walaupun tercedera senyuman yang dilemparkan olehya dapat menyejukkan hati kedua-dua orang guru itu.

Seru pak Yudi yang sudsh kesal "Baik pak. Nama saya Abdullah, kelas 10 Keuangan" "Terus kamu" Jari telunjuk pak Didi menunjuk "Nama saya Yudi, kelas 10 Keuangan juga pak" "Lalu kamu yang terakhir" "Nama saya Cepi, kelas 10 jurusan Pemasaran" " Wah kalian ternyata pada masih baru, kelas 10. Tapi belum masuk waktu istirahat sudah pada disini saja, jajan di Kantin, bagus ya kalian. "

¿Cómo me encontraste? Me alarmé por dentro. Sí, mis manos son rudas por el trabajo físico, nada que ver con las de un chico joven. Se parecían más a las de un hombre maduro. Esta chica me había confundido con su padrino. En esos tiempos, eso de tener un “padrino” no era más que depender económicamente de alguien con dinero. No era extraño que una universitaria con gastos elevados recurriera a ese tipo de apoyo. En una gran ciudad, donde el costo de vida era tan alto, mantener ese ritmo sin ayuda resultaba muy difícil, especialmente si llevaba una vida social activa. Con su mesada sola, claramente no le alcanzaba.

She felt weird somehow, wondering why the students were staring and smiling at her. She suddenly felt someone tap her shoulder, making her shocked, before turning to face the person. "Hi. Sorry to startle you. I am Miguel, 11th grader," the tall young man spoke as Rachael nodded. "Umm, no worries. I am Rachael. First time seeing you. Do you perhaps need anything from me?"Rachael questioned, making the young guy scratch his head slightly. " I...I need your help. I believe you created the counseling center for teens,"

╭────────── ⋅ ⋅ ✦❘༻༺❘✦⋅ ⋅ ──────────╮ 𝐑𝐎𝐙𝐁𝐈𝐓𝐄 𝐋𝐔𝐒𝐓𝐑𝐎 𝐀𝐂𝐀𝐃𝐄𝐌𝐘 [ꜱᴛᴜᴅᴇɴᴛ ɪɴꜰᴏʀᴍᴀᴛɪᴏɴ] ⬛ 𝐍𝐚𝐦𝐞 : 𝐑𝐮𝐛𝐲 𝐅𝐫𝐢𝐝𝐚𝐲𝐬 𝐏𝐥𝐚𝐲𝐞𝐫 𝐍𝐮𝐦𝐛𝐞𝐫 : 𝟏𝟑