Novelas de Lovemotu2

“พี่โมเน่เป็นไรไป ทำไมทำหน้าตาลุกลี้ลุลนแบบนั้น” คิรัณถามโมเน่ในขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูเข้าบ้านสวนที่เมืองกาญ วันนี้เป็นวันนัดรวมตัวกินข้าวของครอบครัวกัน โดยมีแม่ของเขา คาเทียร์ และแม่ของโมเน่ “ตื่นเต้นนิดหน่อย ฉันกลัวทำตัวไม่ถูก เพราะไม่ได้เจอนานตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ เลยนะ”โมเน่รู้สึกตื่น

เมื่อโมเน่ฟังมาถึงตอนนี้เธอจำได้แล้ว มันเป็นเรื่องราวของเธอเองนิน่า ย้อนกลับไปวันเกิดเหตุวัยเด็ก “นี่คิรัณ นายดูนะ พี่จะกระโดดจากพื้นตรงนี้ไปตรงหินโต๊ะนู้น เหมือนกบเลย” โมเน่ตั้งท่าเตรียมตัวกระโดดให้เขาดู “อย่านะมันลื่น ผมเคยแล้วได้แผลด้วย นี่” เด็กห

“นี่ คิรัณ หลังจากที่นายเดินไปเมื่อตอนบ่ายอ่ะ พี่นายก็เดินตามมาง้อยัยโกโก้ต่อ” โมเน่นั่งคร่อมลงบนตัวชายหนุ่มที่โซฟากลางห้อง ตอนนี้พวกเขากลับมาจากการเรียนและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะนั่งดูเน็ตฟลิกซ์ด้วยกัน แต่โมเน่อยากจะเม้าท์มอยเรื่องการง้อของพอตเตอร์ก่อน “ก็ดีแล้

ผ่านมาหลายวันแล้วที่คิรัณลงรูปบนไอจี เพื่อนที่อยู่ในไอจี หรือแก๊งที่เคยไปเที่ยวกับโมเน่ต่างเข้ามาแซวว่าในที่สุดเจ้าของก็มีหมาหวง ซึ่งก็ฟังดูแปลก ๆ แต่ก็นั่นละ เพื่อนเธอแซวมา โมเน่ก็ได้แต่ยิ้มขำ ๆ ไป แต่เพื่อนรักอย่างโกโก้นี่สิที่โมเน่เหมือนจะจับไต๋ได้เรื่องที่แอบคบกับพอตเตอร์ยังคงเป็นปริศนาที่ไม่ยอม

“ขอชิมเค้กหน่อยสิ” คิรัณเอ่ยปากขอโมเน่ที่กำลังจะตักเค้กเข้าปาก “ไหนว่าไม่กิน จะแย่งทำไม” “คำเดียวเอง” คิรัณคว้ามือหญิงสาวและเอาเค้กเข้าปากตัวเอง แต่จังหวะนั้นคาเทียร์ที่มือไวถ่ายรูปไว้ทัน และเธอก็ถ่ายไว้อีกหลายรูปเลย จากนั้นเธอก็ส่งมันไปยังเครื่องของพี่ชาย พร้อมข้อความทวงค่าจ

“พี่คิรัณ แวะคาเฟ่นี้ให้น้องหน่อย น้องจะพาที่โมเนกินเค้กและก็ถ่ายรูป” เด็กสาวที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นไกด์จำเป็นบอกแก่พี่ชายที่ทำหน้าที่ขับรถไปส่งเธอที่บ้านสวนจังหวัดกาญจนบุรี “ได้สิ โลมายัง” คิรัณที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้สองสาวถามขึ้น “เรียบร้อย พี่ไม่ต้องรีบหรอก แม่ไม่อ

ข้าวฟ่างนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่ชายหนุ่มได้ช่วยชีวิตไว้ จากนั้นเธอก็เอาชื่อของเขามาค้นหา ก็พบว่าชายหนุ่มเป็นลูกเจ้าของกิจการรถหรู ที่กำลังจะเรียนจบมหาลัย เธอที่ตอนนั้นอายุแค่ 13 ปี ก็พยายามติดตามข่าวของชายหนุ่มอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งตอนนี้ที่เธอคิดว่าตัวเองพร้อมแล้วที่จะบอกชอบเขา บอกว่าเธอชอบเขามาตั้งแต่วันนั้น แต่กลายเป็นว่าชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เลย จนเธอต้องเลือกวิธีนี้ จากนั้นร่างบางก็ล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนเพลีย พร้อมกับที่มือสวยที่กอดผ้าผืนนั้นไว้แนบอกหญิงสาวตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ ร่างบางหลังจากที่ได้นอนยาวแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย จากนั้นก็อาบน้ำเพื่อเตรียมตัวที่จะไปเรียนสาวสวยทั้งสามคนที่เดินมาด้วยกันนั้นเรียกสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันมองได้ไม่อยาก ด้วยเพราะทั้งสามที่นอกจากฐานะทางบ้านที่ดีแล้ว หน้าตาก็สวยไม่แพ้กัน อีกทั้งเนื่องจาก เรียนคณะบริหารฯ ด้วยทำให้การแต่งตัวมาเรียนนั้นเป็นชุดเฉพาะของทางคณะที่ช่วยส่งเสริมบุคลิกภาพของพวกเธอให้ยิ่งสวยและดูดีขึ้นไปอีกด้วยทั้งสามคนเข้าเรียนเหมือนเช่นทุกวัน และก็มีหนุ่มหล่อที่ตามจีบข้าวฟ่างอยู่ ก็เข้ามาทักเหมือนเช่นทุกวัน“ข้าว

ย้อนกลับไปเมื่อ 7 ปีก่อนสาวน้อยที่กำลังหอบหนังสือในมืออย่างพะรุงพะรัง ในช่วงตอนเย็นของวันหลังจากที่เรียนพิเศษเสร็จแล้วก็กำลังจะเดินออกมารอรถจากที่บ้านมารับเหมือนดังเช่นทุกวันกริ๊งงงงแล้วเสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กนั้นก็ดังขึ้นมา ข้าวฟ่างจึงหยิบมาดูแล้วก็พบว่าเป็นแม่ของเธอที่โทรเข้ามา‘ค่ะแม่’ สาวน้อยกดรับ แล้วก็พูดสายกลับไปอย่างเสียงหวานและน่าฟัง[ข้าวลูก หนูเรียนเสร็จยัง] เสียงผู้เป็นแม่จากปลายสายถาม‘เสร็จแล้ว ข้าวรอแม่อยู่ที่เดิมค่ะ’ สาวน้อยบอก‘งั้นหนูรอสักพักนะ ตอนนี้รถติดมากเลย แม่น่าจะไปช้า’ เสียงร้อนรนตอบมา เมื่อวันนี้การจราจรนั้นดูหนาแน่นกว่าทุกวัน ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าจะมีอุบัติเหตุ แต่ก็ไม่เห็นทางสถานีวิทยุที่ฟังประจำจะแจ้งข่าวอะไร‘อ่อ ได้ค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงเลย เดี๋ยวข้าวเดินเล่นรอได้ค่ะ’ หญิงสาวบอก จากนั้นก็วางสายไป จากนั้นก็เดินไปตลาดที่อยู่บริเวณโซนด้านหน้าของห้างดังสาวน้อยเดินเล่นซื้อของอยู่สักพัก แล้วก็เผลอไปชนเข้ากับอุปกรณ์ประดับร้าน ล้มกระจายอยู่ที่พื้นตุ๊บ‘อุ๊ยย ข้าวขอโทษค่ะ’ เสียงใสร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็ยกมือขึ้นไหว้เพื่อขอโทษในควา

หลังที่แยกตัวกับสวย คนของคาร์ก็ได้ขับรถมาเธอมาส่งยังจุดแรกที่รับเธอไป เมื่อข้าวฟ่างหลังจากที่ลงจากรถแล้ว ก็เดินขึ้นไปที่ห้องพักของตัวเอง แต่พอเธอเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบว่า เพื่อนรักทั้งสองนั่งรอเธออยู่ในห้อง“ข้าว!!/ข้าว” และทันทีที่หญิงสาวเปิดประตูห้องเสียงเรียกพร้อมกันด้วยความดีใจก็ดังขึ้น พร้อมกับที่เพื่อนรักทั้งสองวิ่งเข้ามากอดร่างบางเอาไว้“ข้าวกลับมาแล้ว เราดีใจจังเลย” เพียงฝันพูดขึ้นด้วยความดีใจ“ใช่ ข้าวกลับมาแล้ว รู้ไหมว่าเราสองคนรอทั้งคืนเลย โทรหาก็ปิดเครื่อง” เสียงใบหม่อนพูดออกมาพร้อมกับที่กระชับอ้อมกอดเพื่อนให้แน่นขึ้น เหมือนว่าเพื่อนนั้นหายไปนานหลายวัน ทั้ง ๆ ที่หายไปแค่คืนเดียวเท่านั้น“ข้าวบอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วงอ่ะ แล้วนี่ได้นอนกันยัง ทำไมหน้าตาดูเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืนเลย” ข้าวฟ่างถามออกมา เมื่อผละออกจากเพื่อน แล้วก็พบว่าสภาพของทั้งสองคนเหมือนจะดูอิดโรยและอ่อนเพลียไม่น้อย นี่คงจะไม่ได้รอเธอทั้งคืนอย่างที่บอกไว้จริงๆ ใช่ไหม“ใครจะไปหลับลงล่ะข้าว” เพียงฟันตอบ พร้อมกับที่ใบหน้าดูเศร้าลง“โอ๋ๆๆ ข้าวขอโทษนะ ที่ทำให้เป็นห่วงกัน ข้าวกลับมาแล้ว แบบครบ 32 ตามที่บอกไว้เลยเห็นไหม

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวรับโทรศัพท์นั้นแล้วก็พูดสายกลับไป“สวัสดีครับ ผมกริชเลขาคุณคาร์นะครับ” เสียงทุ้มจากปลายสายบอกมา“ค่ะ”“คุณข้าวฟ่างตื่นแล้วใช่ไหมครับ” กริชถาม“ค่ะ”“ครับ งั้นอีกครึ่ง ชม. เตรียมตัวไว้เลยนะครับจะมีบอดี้การ์ดพาคุณมาที่ชั้น 40 ครับ”“ไปทำไมคะ” ร่างบางถามออกมาด้วยความสงสัย“คุณจะต้องมาเซ็นสัญญาครับ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพอคุณมา คุณก็จะได้อ่านมันนะครับ”“..เอ่อ ค่ะ”ข้าวฟ่างวางสายไป จากนั้นก็กลับมานั่งลงที่เตียงอยู่สักพักเพื่อรอเวลา จนกระทั่งเมื่อถึงเวลาที่นัดหมาย เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น หญิงสาวเปิดประตูออกไปก็เจอกับบอดี้การ์ดสองคนเมื่อวานที่พาเธอมา จากนั้นก็เดินตามไป จนกระทั่งลิฟต์เปิดออกชั้นที่ต้องการ จากนั้นเธอก็ถูกพามาที่ห้องห้องหนึ่ง แล้วประตูก็เปิดออก แล้วเธอก็เดินเข้าไปในนั้นหญิงสาวเดินเข้าไปในห้องก็พบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะตัวยาวนั้นก่อนแล้ว“เชิญนั่งครับคุณข้าวฟ่าง” กริชเงยหน้าขึ้นมามองสาวน้อยที่เดินเข้ามาในห้อง แล้วเขาก็พบว่า ข้อสงสัยของเขาเมื่อเช้าตอนที่ผู้เป็นนายโทรมาบอกนั้น ได้รับคำตอบที่กระจ่างแล้ว‘ฉันจะให้ผู้หญิงคนเมื่อคืนที่มาปรนนิบัติฉัน น

“หนูตกลง” ข้าวฟ่างบอกออกไป ในเมื่อโอกาสนี้มาถึงแล้ว เธอก็จะขอเก็บเกี่ยวความโชคดีที่ได้อยู่กับชายคนที่เธอรักออกไปให้นานกว่านี้หน่อย ถึงแม้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไงเธอก็พร้อมยอมรับมัน“หึ ดีมากเด็กน้อย งั้นเรามาทำความรู้จักกันให้ดีกว่านี้กันไหม” คาร์พูดออกมา จากนั้นก็ดึงร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งลงที่ตักแกร่งของตัวเอง โดยที่ชายหนุ่มตอนนี้ก็นั่งพิงอยู่ที่หัวเตียง และร่างกายของคนทั้งสองก็ยังเปลือยเปล่า“หนูขอถอดรองเท้าได้ไหม” ข้าวฟ่างเอ่ยบอกคนตัวสูงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ หลังจากที่อ้าขาแล้วนั่งลงบนตักกว้าง ก็รู้สึกว่าส้นสูงที่ตัวเองยังใส่อยู่นั้นเป็นอุปสรรคไม่น้อย“อ่า ไม่ ฉันชอบแบบนี้” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาและร้องครางบอกเบาๆ เมื่อตอนนี้กุหลาบบางที่ไม่มีเส้นขนเล็กมารบกวน แนบชิดกับแก่นกายของเขา ที่ยังนอนนิ่งอยู่“คะ คุณ”“เรียกฉันว่าคาร์” ร่างสูงบอก แล้วก็จัดการหยิบบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หัวเตียงขึ้นมาจุดสูบ“คุณคาร์”“เธอชื่ออะไร” คาร์เอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้า จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นพ่นควันออกมาจากปาก จนตอนนี้ควันสีขาวนั้นลอยคลุ้งกระจายไปทั่วห้องกว้างหรู“หนูชื่อ ข้าวฟ่าง ค่ะ” หญิงสาวบอกชื่อจริงของตัวเอง

“สัดเอ๊ย!! บริสุทธิ์เหรอว่ะ” คาร์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อหญิงสาวที่ดูเหมือนจะมีประสบการณ์ตรงหน้ากลับบริสุทธิ์ขึ้นมาซะงั้น โดยที่ร่างกายส่วนนั้นของเขามันรู้ได้เลยทันที เพราะว่าเขาพึ่งจะทำให้มันขาดไปงั้นที่ผ่านมาคือการแสดงเหรอ ถึงว่าแสดงได้ดีมาก“ฮือออ จะ เจ็บ” ไอ้รักที่เหมือนโดนความเจ็บเล่นงานอย่างหนัก ก็ร้องไห้ออกมาอย่างอ้อนวอนคนตรงหน้า โดยที่มือทั้งสองข้างก็ยกขึ้นมาดันแผ่นอกแกร่งนั้นไว้ และน้ำตาก็ไหลลงเป็นสายไม่หยุด“มึงโกหกกูเหรอ!!” คาร์ถามคนใต้ร่างออกมาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและอารมณ์ที่เสียสุดๆ และตอนนี้ร่างกายเขาก็หยุดแช่นิ่งคาร่องรักนั้นเอาไว้ เพื่อที่จะเคลียร์กับคนที่นอนร้องไห้นี้ก่อน“ฮือออ”“ตอบ!!” ร่างสูงถามกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับเอามือแกร่งบีบลงที่แก้มของหญิงสาวอย่างแรง เพื่อต้องการที่จะรู้ในคำตอบนั้น“เจ็บ” เสียงสั่นๆ ของข้าวฟ่างบอกคนตัวโตไปด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา เพราะตอนนี้หญิงสาวโดนความเจ็บเล่นงานทั้งสองทาง“ตอบกูมา!!” คาร์ยังคงถามย้ำ และบีบแก้มบางนั้นแรงขึ้น“โอ้ย นะ หนูต้องการเงิน” ข้าวฟ่างร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่ก็ยังเลือกที่จะโกหกออกไปอีกครั้ง“มึงว่าไงนะ”“นะ