Novels by รัตน์ธาดา / Ziren26

ดาวค้างฟ้า เหมือนรักที่ไม่สิ้นแสง [END]เสียงลมหายใจของธรรมชาติแผ่วเบา พัดพาเอากลิ่นหอมของใบไม้และไอดินหลังฝนเมื่อวันก่อนลอยมาปะปนกับกลิ่นอายเย็นของน้ำคลองใสที่ไหลผ่านด้านหลังบ้านพักไม้หลังเล็กรถสีดำเงาวับของเสี่ยเมธจอดอยู่ตรงลานดินริมรั้วไม้ไผ่ เขาเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คนข้าง ๆ อย่างแผ่วเบา มือใหญ่รับมือเล็กไว้มั่นเหมือนกลัวว่าเธอจะลื่นล้ม“ค่อย ๆ นะครับหนู ทางมันชันนิดนึง เดินช้า ๆนะ”เสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความห่วงใยดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนในดวงตาแก้มยกมืออีกข้างแตะท้องตัวเองที่เริ่มกลมได้รูป ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณค่ะ แต่พี่เมธก็ระวังตัวเองด้วย เดี๋ยวจะปวดหลังอีก”“พี่ปวดแค่ไหนก็ไม่เท่าหนูสะดุดล้มหรอกครับ” เขาพูดพร้อมโน้มตัวมาประคองเธอแน่นขึ้นอากาศบนเขาในฤดูต้นหนาวเย็นสบาย ลมพัดเอื่อยจนผมของแก้มปลิวผ่านไหล่ เธอสูดลมหายใจลึก ๆ อย่างรู้สึกสดชื่นเต็มปอด เสียงน้ำจากคลองเล็ก ๆ ไหลรินอยู่ไม่ไกล เสี่ยเมธพาเธอเดินช้า ๆ ไปยังชานไม้ของบ้านพักที่จัดไว้สำหรับพวกเขาสองคนเขายังไม่เคยปล่อยให้เธอเดินคนเดียวเลยตั้งแต่ตั้งครรภ์หกเดือน ตั้งแต่วันที่รู้ว่ากำลังจะมี “อีกหนึ่งชีวิต” ที่เกิดจากค

อาการแพ้ท้อง…แทนเมียณ บ้านไม้สักยามเช้าถูกโอบล้อมด้วยแสงแดดอุ่นและเสียงนกร้อง เสียงกาน้ำร้อนดัง “ติ๊ง” บอกให้รู้ว่าพร้อมชงกาแฟได้แล้วแก้มกำลังยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ในครัว มืออีกข้างลูบหน้าท้องที่เริ่มมีนูนเล็ก ๆ ด้วยแววตาอ่อนโยน เจ้าตัวน้อยในท้องอายุได้ประมาณสามเดือนกว่าแล้วเธอหันไปมองคนที่ตอนนี้นั่งฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะกินข้าวในสภาพที่ไม่ต่างจากคนเมาค้างเท่าไหร่ ใบหน้าคมเข้มของเสี่ยเมธซีดจางอย่างเห็นได้ชัด และมืออีกข้างกำลังถือผ้าเย็นไว้บนหน้าผากตัวเอง“พี่เมธ… เมื่อคืนก็กินข้าวไม่เยอะนะคะ ทำไมเช้านี้ยังจะอาเจียนอีกล่ะ”น้ำเสียงของแก้มมีทั้งความห่วงและความกลั้นหัวเราะ เพราะนี่มันไม่ใช่อาการของ “คนท้อง” แล้ว แต่มันคืออาการของ “คนแพ้ท้องแทนเมีย” ชัด ๆเสี่ยเมธเงยหน้าขึ้นมาพร้อมสีหน้าทรมาน “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันแก้ม… แค่กลิ่นข้าวต้มก็จะอ้วกแล้ว”“อ้าว แล้วหนูจะกินยังไงละคะ?”“กินเถอะ พี่ขอไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวได้อ้วกใส่ข้าวต้มจริง ๆ”พูดจบเขาก็ลุกพรวด เดินแทบจะวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนเสียงดัง แก้มยืนมองตามหลังด้วยสีหน้าทั้งสงสาร ทั้งกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ตั้งแต่เธอเริ่มตั้งครรภ์ เสี่ยเมธก็เริ่มม

พี่ดูแลหนูได้ตลอดชีวิตพร้อมข่าวดีแสงแดดอ่อนยามสายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เข้ามาแตะผ้าม่านลูกไม้สีครีม ภายในห้องนอนใหญ่ของบ้านไม้สักอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันบนเตียงไม้ขนาดใหญ่ ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งยังคงกอดกันแน่นในท่าที่คุ้นเคย เสียงลมหายใจอุ่นสม่ำเสมอของเสี่ยเมธพาดผ่านกลุ่มผมนุ่มของแก้มที่ซบอกเขาอย่างสบายพอแสงแดดสาดเข้าหน้า เสี่ยเมธขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนค่อย ๆ ลืมตาภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าอวบอิ่มของเมียตัวเองที่นอนหายใจเบา ๆ อยู่ในอ้อมแขนชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ พลางยกมือลูบผมเธอเบา ๆ“น่ารักจริง ๆ นะ...เมียพี่เนี่ย”เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนก้มลงจูบหน้าผากของเธอเบา ๆ หนึ่งที“อื้อ...” เสียงครางแผ่วหลุดจากริมฝีปากของแก้มเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสนั้น“ตื่นได้แล้วครับคุณภรรยา”เสียงทุ้มกระซิบข้างหู แต่เธอกลับงอแงเบา ๆ แล้วซุกหน้ากลับเข้ามาในอกเขาอีก“ขออีกห้านาทีได้มั้ยคะ...เมื่อคืนพี่กอดแน่นจะตายอยู่แล้ว”“อ้าว...ก็เมียพี่ตัวหอมแบบนี้ จะให้พี่นอนห่างได้ยังไงล่ะครับ” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา“งั้นนอนต่อเถอะ เดี๋ยว

เธอคือเมียผมออฟฟิศในบ่ายวันนั้น มีเสียงเครื่องปริ้น เสียงพูดคุย และกลิ่นกาแฟใหม่ ๆ ลอยอบอวลไปทั่วทั้งชั้น แต่อารมณ์ของ “มินท์” กลับไม่สดใสเหมือนคนอื่นเลยสักนิดเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สายตาเหม่อลอย ก่อนจะก้มดูโทรศัพท์ที่มีข้อความจากแม่ท“ป้าศรี”ข้อความสั้น ๆ แต่เหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ทับกลางอก“มินท์ แม่ต้องใช้เงินด่วน บ้านเรากำลังจะโดนยึดแล้ว แกต้องทำยังไงก็ได้ เมื่อไหร่จะจับเสี่ยเมธได้สักที รีบจับเสี่ยเมธมาให้ได้ เข้าใจมั้ย!”หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ความเครียด ความกลัว และแรงกดดันตีตื้นขึ้นมาพร้อมกันเธอรู้ดีว่าตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลังล่มสลาย เพราะความมือเติบของแม่ตัวเอง แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังเชื่อว่าถ้า “จับเสี่ยเมธได้” ทุกอย่างจะดีขึ้นและเมื่อรู้ว่า “พี่แก้ม” ไม่ได้มาทำงานในวันนี้ ความคิดนั้นก็ชัดเจนขึ้นในหัว ถึงแม้จะรู้เต็มอกว่าสองคนนั้นคบกัน“ยังไม่ได้แต่งนี่นา...”“งั้นก็ยังมีสิทธิ์...”ริมฝีปากของหล่อนยกยิ้มขึ้นจาง ๆ อย่างมีแผนบ่ายวันนั้น...ในห้องทำงานของเสี่ยเมธเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่มินท์จะเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือเสี่ยเมธกำลังนั่งเช็กเอกสารรายงานยอดผลผลิตสวนอ

อยากกินอย่างอื่นมากกว่า 🔞แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแตะปลายเตียง เสียงนกร้องอยู่นอกหน้าต่างคล้ายกำลังกล่อมให้บ้านไม้สักทั้งหลังยังคงอบอุ่นอยู่ในบรรยากาศเมื่อคืนเสียงโทรศัพท์ที่ดังต่อเนื่องทำให้เสี่ยเมธขยับตัวพลิกนอนหงาย ดวงตาคมกะพริบลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง“ว่าา.. มีอะไร”เสียงทุ้มของเขาแผ่วต่ำกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ราวกับคนเพิ่งตื่นเต็มตาปลายสายเป็นลูกน้องที่สวนโทรมาแจ้งเรื่องคนงานลืมขนผลผลิตขึ้นรถ เสี่ยเมธฟังพลางพยักหน้าเล็กน้อย“โอเค เดี๋ยวพี่เข้าไปดูตอนบ่าย ขอบคุณมาก”เขาวางสาย ก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงนอนตะแคงหันหลังให้เขาอย่างสบายใจเส้นผมยาวยุ่งนิด ๆ ของแก้มกระจายอยู่บนหมอน ผ้าห่มสีขาวคลุมถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นเพียงลำคอขาวนวลและรอยแดงจากการทำแสดงถึงความเป็นเจ้าของในเมื่อคืน ทำให้หัวใจคนมองเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่เสี่ยเมธยิ้มบาง ๆ พลางพึมพำเบา ๆ “นี่มันเกือบเที่ยงแล้วนะครับคุณภรรยา...”ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงลมหายใจเบา ๆ ที่สม่ำเสมอ ริมฝีปากอิ่มนั่นเผยอเล็กน้อยคล้ายเด็กที่กำลังหลับฝันดีเขาขยับเข้าไปใกล้

อ้อมกอดของสามี 🔞เสียงลมในยามค่ำคืนพัดเอื่อย ๆ พาเอากลิ่นไม้หอมจางจากพื้นบ้านไม้สักลอยมาตามอากาศ แสงไฟอุ่นในโถงบ้านสะท้อนเงาคู่ของชายหญิงที่กลับมาจากอำเภอ... หลังจากเพิ่ง “จดทะเบียนสมรส” เสร็จหมาด ๆใบหน้ากลมของ “แก้ม” ยังแดงเรื่อไม่จางตั้งแต่เช้า ไม่ใช่เพราะแดด แต่เพราะคำที่เสี่ยเมธพูดตอนยื่นกระดาษสีชมพูในมือให้เธอดู“ตั้งแต่วันนี้ หนูเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของพี่แล้วนะครับ...”แววตาเขาในตอนนั้นทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก มีเพียงรอยยิ้มทั้งน้ำตาเท่านั้นที่ตอบกลับไปได้ตอนนี้ ทั้งคู่ยังคงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น บ้านไม้สักอบอุ่นที่มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องเป็นจังหวะเงียบสงบอยู่รอบตัว เสี่ยเมธนั่งเอนหลังพิงโซฟา มองใบหน้าของคนข้าง ๆ ที่กำลังจัดดอกไม้ลงในแจกันเล็ก ๆ บนโต๊ะ“คุณภรรยาพี่... ยังไม่ชินเหรอครับ กับคำนี้”เขาถามเสียงทุ้ม อ่อนโยนจนปลายเสียงแทบกลืนไปกับลมหายใจแก้มชะงักมือ “ยังค่ะ... มันแปลก ๆ”“แปลกยังไงครับ”“ก็... หนูไม่คิดว่าจะมีวันนี้...” เธอว่าเบา ๆ แล้วหลุบตาลงเสี่ยเมธขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาแตะปลายจมูก “พี่เองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าจะเจอคนที่ทำให้หัวใจอยากหยุดอย

เบอร์โทรที่ไม่มีหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว…แต่วิถีชีวิตของลินยังเหมือนเดิมทุกเช้าค่ำ ตื่นตีห้าครึ่ง เก็บผัก เก็บไข่หลังบ้าน ขายของที่ตลาดตามปกติ ช่วยงานร้านป้าใจช่วงเที่ยงและตอนเย็นก็ยังต้องขายของอีกรอบแต่วันนี้…วันนี้คือวันจันทร์เป็นวันที่ตลาดหยุดขายของ ลินจึงทำงานแค่ที่ร้านป้าใจเท่านั้น แม้จะไม่มีตลาด แต่เธอก็ตั้งใจช่วยงานร้านไม่ต่างจากทุกวันป้าใจกับลุงผู้ใหญ่บ้านก็เอ็นดูเธอเสมอ เพราะรู้ว่าลินลำบากและขยันจนเกินเด็กวัยเดียวกันช่วงเที่ยงวันนี้ร้านคึกคักกว่าปกติเพราะพี่ ๆ เจ้าหน้าที่จากอำเภอมานั่งกินข้าวที่ร้านแทนการสั่งให้ลินไปส่งเหมือนทุกวัน“ลิน~ ทำต้มจืดให้พี่ด้วยน้า”

เงียบเกินไปตลาดเย็นวันนี้คึกคักกว่าปกติ ลินยืนขายผักอยู่ที่แผงเล็ก ๆ ของลุงผู้ใหญ่บ้านที่ให้เธอใช้วางของฟรีมาตลอด ปี๊บเหล็กใบเดิมถูกเปิดออกพร้อมผักคะน้า กวางตุ้ง มะเขือ พริก และไข่ไก่บ้านที่เธอช่วยเก็บจากเล้าเมื่อช่วงสายทุกอย่างมีกลิ่นดิน กลิ่นฟางที่คุ้นชิน เธอคุ้นกับเสียงแม่ค้าแผดลั่นเป็นประจำ คุ้นกับเสียงเด็กวิ่งไล่กันจนฝุ่นคละคลุ้ง และคุ้นกับความพยายามทำตัวร่าเริงแม้ในใจจะอ่อนล้าแค่ไหนก็ตาม“ลินจ๊ะ ไข่เบอร์สี่แผงหนึ่งเอามาให้ป้าหน่อย”เสียงป้าข้างร้านเอ่ยขึ้น“ได้ค่ะป้า รอแป๊บหนึ่งนะคะ”ลินยื่นไข่ไปพร้อมรอยยิ้มที่ตั้งใจให้สดใสที่สุด แม้ว่าเมื่อยแก้มแทบจะแข็งก็ตาม เธอขายของไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดหมูขลับจาง ๆ ความวุ่นวายก็เบาลงตามเวลาแต่ระหว่างที่เธอกำลังนับเงินในกล่องกระดาษเก่า ๆ ดวงตาเธอก็อดผละไปทางถนนใหญ่มิได้… เธอนึกถึงปลัดเชษฐ์ภาพเขาเอามือไขว้หลังยืนอยู่หน้าห้องทำงาน สายตาเย็นชาแต่พรั่งด้วยความหมายที่อ่านไม่ออกยังติดอยู่ในหัว"มาทำอะไรที่นี่?"เสียงเขาในตอนกลางวันยังดังก้องในหูทั้งที่เขาน่าจะไม่สนใจเธอเลย ทั้งที่เขามองเธอเหมือนเด็กที่ต้องดุ แต่ในแววตา

สายตาที่ไม่อยากปล่อยไปลมสายก่อนเที่ยงพัดลอดหน้าต่างกระจกของว่าการอำเภอเข้ามาปะทะใบหน้า ปลัดเชษฐ์ยืดตัวหลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร สีหน้านิ่งขรึมแบบคนที่ตั้งใจทำงานหนัก แต่ข้างในกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดตั้งแต่เมื่อเช้าเขาไม่อยากยอมรับกับตัวเองนักว่า…มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นตั้งแต่เผลอนึกถึง “ผู้หญิงคนนั้น” อีกครั้งภาพเด็กสาวอวบผิวขาวนวลที่ยืนเก็บผักอยู่หลังบ้านเมื่อวานยังติดตาเขาอยู่ ลิน ธิดาลิน ไพศาลกิจเธอก้มหน้าเหมือนกลัวโลกทั้งใบ เหมือนขอโทษทุกลมหายใจ เหมือนคนที่ถูกกดทับจนความมั่นใจแทบไม่เหลือเขาไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนั้น ทำไมยัยเด็กคนนั้นถึงทำให้ฉันคิดมากได้ขนาดนี้วะ…ปลัดเชษฐ์ถอนหายใจแล้วดันเอกสารเพิ่มเข้าแฟ้ม พยายามดึงความคิดกลับมาที่งานตรงหน้า แต่เสียงพูดคุยด้านนอกก็ทำให้เขาชะงัก“ลินมาแล้วเหรอ ไปเก็บไว้ให้พี่หน่อยนะ”“ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวลินยกเข้าไปให้ถึงโต๊ะเลยค่ะ”เสียงหวาน ๆ นั้น… เขาจำได้ทันทีเชษฐ์ก้มหน้าเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าตัวเองเงี่ยหูฟัง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปทางประตูห้องทำงานที่แง้มไว้เล็กน้อย และแน่นอนเธออยู่ตรงนั้นลินใ

ครั้งแรกที่เห็นเธอ 2เช้าวันถัดมา บ้านไพศาลกิจเสียงไก่ขันตอนตีห้าครึ่งปลุกลินให้ลืมตาช้า ๆ ความปวดเมื่อยจากเมื่อวานยังจับตัวทั่วแขนขาแต่เธอก็ลุกจากที่นอนบาง ๆ แล้วพับผ้าห่มวันนี้มีผักค้างแปลง ต้องรีบตัดไปขายตอนเช้า อีกอย่าง…เธอต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบด้วย ถ้าจัดการทุกอย่างเช้า ๆ จะมีเวลามากกว่าเดิมสักชั่วโมงสองชั่วโมงลินผูกผมขึ้น สวมผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ และเดินออกหลังบ้านเงียบ ๆหลังบ้านไพศาลกิจมีเล้าไก่และแปลงผักเล็ก ๆ ซึ่งถ้าจะเรียกว่าสวนก็ดูจะเกินจริงเป็นแค่พื้นที่แคบ ๆ ที่เธอเก็บไว้ปลูกผักพื้นบ้าน ยอดฟักทอง มะเขือ ถั่วฝักยาว ผักบุ้ง ทุกต้นเป็นผักที่เธอเป็นคนดูแลทั้งหมดมืออวบขาวที่มีรอยขีดข่วนบาง ๆ จากกิ่งไม้ยังคงทำงานไม่หยุดเก็บไข่เรียงในตะกร้าตัดถั่วอย่างชำนานเตรียมถังน้ำล้างผักเธอทำทุกอย่างอย่างเงียบงัน…จนกระทั่งได้ยินเสียงแม่เลี้ยงลอดจากในครัว“ยัยลิน! แกอย่าลืมเอาไข่ไปให้ร้านพี่เดือนด้วยนะ! ค้างอยู่ตั้งสิบฟอง!”“ค่ะแม่”“แล้วก็อย่าให้ผักเหี่ยว! ลูกค้าบ่นเมื่อวานนะ!”“ค่ะ…”เสียงตอบเบา ๆ ของลินไม่ทำให้ในบ้านสงบลงกลับมีเสียงบ่นเสียงดุสลับกันไปมาแต่อย่างน้อย…วันนี้เธอมีเวล

ครั้งแรกที่เห็นเธอเช้าตรู่ของอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในหุบเขา หมอกบาง ๆ ลอยคลออยู่เหนือทุ่งนาสีเขียวเข้ม กลิ่นดินชื้นจากฝนเมื่อคืนอบอวลไปทั่วอากาศ เสียงไก่ขันประสานกับเสียงมอเตอร์ไซค์คันเก่า ๆ ที่ชาวบ้านทยอยขี่ไปตลาดเช้า เป็นภาพความคึกคักที่คุ้นตาของคนที่นี่มานานหลายปีแต่สำหรับ ปลัดกุลเชษฐ์ ภัทรนันท์ หรือเรียกสั้น ๆว่า ปลัดเชษฐ์ คนที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งได้ไม่กี่สัปดาห์ ทุกอย่างยังใหม่ไปหมดตั้งแต่ถนนลูกรังคดเคี้ยว ไปจนถึงเสียงทักทายตามรายทางของคนท้องถิ่นที่ชอบพูดเสียงดังฟังชัดราวกับเกรงว่าเขาจะไม่ได้ยินเชษฐ์เป็นชายวัยสามสิบสอง สูงโปร่ง ผิวสีแทนแบบคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ดวงตาเรียบนิ่งและคมจนหลายคนเผลอกลัวถึงบุคลิกจะดูสุขุม เคร่งครัด และพูดจาตรงจนบางทีกระแทกใจเกินไป แต่คนที่ทำงานกับเขารู้ดี เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชา เขาแค่ไม่ค่อยรู้วิธีแสดงออกแบบอ่อนหวานเหมือนคนอื่นเท่านั้นเองในตำแหน่งปลัดใหม่ เขามักเริ่มงานแต่เช้า ออกตรวจพื้นที่ด้วยตัวเอง ไม่ใช่แค่เพราะชอบความเป็นระเบียบ แต่เพราะเขามีความตั้งใจจริงที่จะดูแลชุมชนนี้ให้ดีที่สุด เหมือนที่ครอบครัวความเป็น “ภัทรนันท์” สอนมาแต่เด็กว่า “ทำอะไร