นังหมูปีศาจ 的作品

[สามปีต่อมา]ฤดูใบไม้ร่วงที่อบอวลไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้อันร่มรื่น ภายในสวนจัดงานรื่นเริงที่หน้าปิติยินดี ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาภายใต้บรรยากาศที่แสนอบอุ่น ใจกลางสวนดอกไม้มีโดมสีขาวประดับประดาไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวสลับแดงสายลมพัดพาให้วันนี้มาถึง วันที่หน้ายินดีของคู่บ่าวสาวที่คนทั้งประเทศจับตามอง ร่างกำยำยืนท่ามกลางผู้คนใจกลางสวนหน้าโดมสีขาวโดยมีบาทหลวงในชุดสูทสีดำยืนเพื่อรอทำพิธีสำคัญเด็กหญิงตัวเล็กวัยสามขวบเดินเตาะแตะอยู่หน้าร่างอรชรในชุดเจ้าสาวสีขาวนวลเรียบง่าย ในมือของเด็กน้อยวัยน่ารักถือกลีบดอกไม้สำหรับโปรยทางให้เจ้าสาวเดินตรงไปยังเจ้าบ่าวแขนข้างซ้ายของเธอคล้องกับแขนของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำเดินมุ่งตรงไปยังหน้าลานพิธี โดยเด็กหญิงตัวเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนประดับด้วยดอกไม้สีสวยรอบเอวเดินนำหน้ามาจนถึงหน้าลานพิธี”แดะ~.... (แด๊ด)” เด็กหญิงตะโกนก้องหน้าลานพิธีวิ่งเตาะแตะหาเจ้าบ่าวที่ยืนหน้าแท่นพิธีอย่างใจจดใจจ่อ บาสเตียนในชุดเจ้าบ่าวย่อตัวลงในท่านั่งย่อขาอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาก่อนกดหอมฟอดใหญ่ฟอดดดดดดดดดดดดด!”อื้ออออ .... มี (มี๊)”พฤติกรรมของเธอต่างเรียกเสียงหัวเราะให้กับแขกที่มาในงา

@เพนท์เฮาส์บาสเตียน ”อือออ ...” หญิงสาวที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงของชายหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอเมื่อถูกบางอย่างรบกวนการนอนที่กำลังสบายในยามราตรี บางอย่างที่นุ่มนิ่มเปียกแฉะแต่อบอุ่น”เฮียขอนะ เบบี๋” เห้อนี่กูกำลังพยายามลักหลับเมียตัวเองเหรอวะเนี่ย บาสเตียนค่อยๆ ลูบไล้หน้าท้องของแฟนสาวแผ่วเบาก่อน มือกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ของหญิงสาวออกทุกชิ้นอย่างใจเย็น และเบามือที่สุดริมฝีปากหนาประทับสัมผัสหัวไหล่มนด้วยความหลงไหล “อืมม ... หอมจัง” บาสเตียนยังคงพรมประทับรอบจูบไปทั่วบริเวณใบหน้าและลำคออย่างแผ่วเบา “อืมมม ...” เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็กบ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจที่ถูกรบกวนยามราตรีแบบนี้เมื่อปลดเปลื้องอาภรณ์ของแฟนสาวออกจนหมดทุกชิ้นบาสเตียนรีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกทันที ทำให้ตอนนี้บาสเตียนและเค้กกำลังเปลือยเปล่าทั้งคู่ฝ่ามือหนาจับเรียวขาของแฟนสาวตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม ก่อนเลื่อนตัวเองลงไปยังกลางกายของหญิงสาวสูดดมกลิ่นดอกไม้ราตรีด้วยความหลงไหล บาสเตียนจับเรียวขาของหญิงสาวให้แยกออกจากกันเผยให้เห็นดอกไม้งานที่กำลังเบ่งบานจากการปรนเปรอของเขาเมื่อครู่ “หึ ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมตื่นอีกหรอ” สิ้นส

“คิดจะวัดรอยเท้ากับฉัน ต้องรู้ก่อนนะว่ากระดูกเรามันคนละเบอร์ อีหน้าด้าน!!” ว่าจบเค้กจับศรีษะเล็กของโรสกระแทกกับขอบโต๊ะอาหาร“โอ้ยยยยย!!!”ความเจ็บปวดของโรสยังไม่เท่ากับความเจ็บปวดใจที่โรสพยายามแทรกตัวเองเข้ามาระหว่างเธอกับบาสเตียนยิ่งคิด ยิ่งแค้น ยิ่งแค้นความรุนแรงยิ่งเพิ่มขึ้น“เบบี๋ พอแล้ว โรสสลบไปแล้ว พอเถอะเฮียขอ พวกมึงมาเอาโรสออกไปดิ๊ ยืนทำห่าไรกัน!!!!” ประโยคแรกเขาพูดกับแฟนสาว ประโยคหลังสั่งลูกน้องคนสนิทให้แยกเค้กออกจากโรสทันทีที่จับทั้งสองคนแยกออกมาได้ บาสเตียนพาเค้กขึ้นรถทันที ส่วนโรสเป็นหน้าที่รับผิดชอบของกาย และพสุ บาสเตียนรั้งตัวหญิงสาวให้ขึ้นมานั่งทาบทับบนหน้าตักแกร่ง โดยจัดท่าทางให้เธอหันหน้าเข้าหากันสองมือแกร่งกอดปลอบหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทิ้มด้วยความโมโห “ไม่เป็นไรนะครับเบบี๋ เฮียอยู่นี่นะ เฮียอยู่กับเบบี๋นะครับ” เขาใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ กว่าเค้กจะอารมย์ลงได้ ก่อนขับรถยนต์คันหรูออกมาจากลานจอดรถ@คอนโดเค้ก“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องกังวนเดี๋ยวเฮียจัดการเองนะ ไม่เป็นไรครับ” มือหนาปลอบประโลมลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างหวงแหน เขาไม่มีวันให้เค้กเป็นอะไรไปแน่นอนบาสเตียนอุ้มเค้กขึ้นมานั

หลายสัปดาห์ต่อมาที่เค้กต้องทนอึดอัดใจ เพราะโรสยังคงวนเวียนมาหาบาสเตียนอยู่เสมอโดยอ้างเรื่องงานเพื่อเข้าหาบาสเตียนได้อย่างเนียนๆ“หน้าด้าน!!” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของบาสเตียน แต่ก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้เมื่อเดินเข้ามาแล้วพบกับโรสที่นั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกด้วยเสื้อผ้าที่เธอใส่มานั้นมันเหมือนมายั่วผู้ชายมากกว่ามาทำงาน“น้องงงงงเค้กกก พี่โรสคิดถึงจังเลยค่ะ มาให้พี่หอมหน่อยเร็ววว” หึ ตอแหลจริงๆ ไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนเท่ายัยโรสนี่เลย“งานการไม่มีทำเหรอคะ ถึงต้องเร่มาหาผัวชาวบ้านถึงที่” เค้กพูดขณะเดินไปนั่งหย่อนสะโพกลงบนหน้าตักแกร่งของบาสเตียน โดยที่บาสเตียนยังง่วนอยู่กับเอกสารสำคัญตรงหน้าแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเค้กและเริ่มชินกับการที่เค้กกับโรสปะทะฝีปากกันแล้ว“แหม่เรียกผัวได้เต็มปากเต็มคำดีนะคะ ถ้ายังไม่แต่งงานกันโรสก็ยังถือว่าบาสเตียนยังโสด” หน้าด้าน หน้าทน หน้าหนา เสียจริงแม่นี่“...” เค้กได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ เคืองบาสเตียนเห็นอย่างนั่นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมากลัวว่าตัวเองอาจจะซวยอีกเพราะทุกครั้งเค้กก็จะไปลงที่เขาเสมอ จังหวะที่บาสเตียนกำลังมองสีหน้าเ

@ห้างสรรพสินค้า“แกๆ นั่นๆ คุณมอร์แกนกับคุณเค้ก เขามาสวีทกันอีกแล้วเว้ยแก”“คุณเค้กตัวเล็กนิดเดียวเองอ่า น่ารักวะ”“อยากให้แต่งเลยอะ เหมาะสมกันดีเนาะ”“อยากเห็นโมเมนต์หวานๆ อ่ะ”บาสเตียนเดินจับมือเค้กเข้าไปในร้านอาหารหรูกลางห้างดังอย่างเช่นที่เคยทำประจำ “สั่งเลยเบบี๋ เดี๋ยวป๋าเปย์เอง” คำพูดเหมือนครั้งที่เคยพาเธอมาครั้งแรก แต่กลับให้ความรู้สึกที่ต่างกัน“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ยังไงเฮียต้องเลี้ยงเค้กแน่ๆ ละ” เค้กยิ้มจนตาหยีออกมาราวกับเด็กน้อยที่ได้ขนมชิ้นโปรดมากินภายในร้านอาหารการกระทำและข่าวของทั้งคู่อยู่ในสายตาสาธารณะชนทุกอย่าง ข่าวเรื่องของทั้งคู่โหมแรงหนักมาก กลบข่าวดาราซุปตาร์หลายๆ คนเสียด้วยซ้ำเนื่องจากธุระกิจที่ทั้งคู่ทำเป็นธุรกิจชั้นนำและสร้างรายได้มหาสาร“เบบี๋ เสร็จแล้วไปดูหนังกันนะ” เค้กยังไม่ทันตอบตกลงอะไรบาสเตียนก็ลากเธอไปยังหน้าโรงหนังเรียบร้อยแล้วกว่าสามชั่วโมงที่ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ในห้างสรรพสินค้า เค้กก้มมองนาฬิกาที่ตอนนี้บ่งบอกเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว “กลับกันเถอะค่ะเฮีย จะได้พักผ่อนเนอะ”ปึก!เสียงปิดประตูรถที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินดังขึ้น เมื่อทั้งคู่เข้ามาอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว

บาสเตียนจับแฟนสาวให้หันหน้าเข้าหาเขา อีกมือจับลำเอ็นตั้งตรงเตรียมตัวออกศึกพร้อมรบ“อย่าลืมครางดังๆ นะเบบี๋”“เกะกะ” เป็นเค้กเองที่ปัดมือเขาออกจากการเกาะกุม แล้วเป็นฝ่ายจับแก่นกายของบาสเตียนรูดขึ้น รูดลง ก่อนนำมาจ่อที่ปากทางเข้าร่องสวาทถูวนไปมากับดอกกุหลาบแย้มปริ่มที่มีน้ำเกสรไหลออกมาเป็นทางยาว “อ่าาา ... เซ็กซี่จังที่รัก...ซี้ดดดด”“อ๊าา ... ฮะ เฮียเป็นของเค้ก” หญิงสาวเอ่ยครางเสียงหวานก่อนจับตัวตนของซีอีโอหนุ่มกดเข้าร่องสวาทแค่ส่วนหัว “ซี้ดดดด .... ครับ เฮียเป็นของเบบี๋คนเดียว ... อ่าา”มุมปากบางยกยิ้มพึงพอใจก่อนกดสะโพกพรวดเดียวจนมิดท่อนลำเอ็น “โอ้ววว .... ซี้ดดดด ปะ ไปโกรธใครมาเนี่ยเบบี๋ ... อ่าาา ... เฮียเสียวนะ” เค้กยังคงบดคลึงร่องสวาทหมุนควงไปมาให้แก่นกายใหญ่สำรวจช่องทางรักคับแคบเป็นวงกลม“ซี้ดดดด ..... โกรธผู้หญิงคน นะ นั้นคะ ...อ๊าาา” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเปล่งเสียงครางหวานกระเส่า ขณะที่ชายหนุ่มจับสะโพกสาวไว้มั่น เขาพึงพอใจกับการปรนเปรอของเธอเป็นที่สุด“อ่าาา .... มาลงที่เฮียก็ได้ ระบายกับเฮียมาเลยเบบี๋ ... อ่าาา” เสียงคำรามก้องด้วยความเสียวซ่านของหนุ่มสาวทำให้ผู้ที่ยืนอยู่ข้างนอก

"แต่งงานกันนะ" ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือครั้งแล้งครั้งเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเสมอ กาวินมักทำให้หัวใจของเธอทำงานหนัก ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ เขาก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง"มีลูกแล้ว ยังขอแต่งงานอีกเหรอคะ" เอิงเอยหยอกเย้าผู้เป็นดั่งดวงใจของเธอ เธอไม่เคยซีเรียสที่ไม่มีพิธีแต่งงาน เพราะเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว สิ่งที่กาวินทำมันเพียงพอแล้ว"พี่วินอยากขอน้องเอยแต่งงานทุกวัน เราจัดงานแต่งกันดีไหม" ใบหน้าคมคายคลอเคลียพวงแก้มนวลของแฟนสาวเบาๆ เขาไม่ได้อยากอวดร่ำรวดรวยในการจัดงาน แต่เขาต้องการให้เกียรติ และประกาศให้คนทั้งโลกรู้ ว่าเขามีเจ้าของหัวใจแล้ว"นะครับ พี่วินอยากแต่งงาน" กลับกันไปหมด แท้จริงฝ่ายหญิงต้องเป็นฝ่ายอยากแต่งงานไม่ใช่รึไง ทำไมถึงกลับกลายเป็นเขาซ่ะละ"อืมมม ขอเอยคิดดูก่อนนะคะ" น่าหมั่นไส้ ถึงแม้ตอนนี้ใครต่อใครต่างรับรู้แล้ว ว่าเขา และเธอเป็นอะไรกัน แต่เขาก็ยังต้องการชัดเจนมากกว่านี้"งั้นกลับไปครั้งนี้ เราไปจดทะเบียนสมรสกันนะ" ต้องได้สักทางแหละน่าเขาจะไม่ยอมเป็นสามีลอยๆ เด็ดขาด เขาอยากจะถ่ายรูปทะเบียนสมรสเสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ"ค่ะ" เอิงเอยใช้เวลา

ท่ามกลางทะเลหมอกที่อากาศเย็นสบายในช่วงเวลาเช้ามืดของประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนั่งตระกองกอดกันแนบแน่นท่ามกลางบรรยากาศเจียวขจีของมวลหมู่ไม้ทางระเบียงหลังห้องนอนในรีสอร์ทหรู"ขอบคุณที่พาเอยมาเที่ยวนะคะ" เอิงเอยคุณแม่ยังสาวกับสามีอดีตซุปตาร์หนุ่มที่ผันตัวมาเป็นผู้บริหารตามรอยของพ่อตา กาวินตระกอดกอดหญิงคนรักด้วยความอบอุ่นหัวใจ"ตั้งแต่พี่วินฉุดน้องเอยมาพี่วินก็ยังไม่ได้พาน้องเอยมาฮันนีมูนเลย" คำพูดติดตลกของแฟนหนุ่มทำเอาเธอขบขันในกระบวนการความคิดแปลกประหลาดของเขา"หนาวเนอะ" ซุปตาร์หนุ่มพูดขึ้นพลางซบใบหน้าลงบนบ่ามนของคนรักสองมือหนาล้วงซุกไว้ได้ชุดนอนตัวบางของแฟนสาว พลางลูบไล้หน้าท้องแบบราบที่มีร่อยรอยของการผ่าคลอดเพียงนิด"แต่เอยอุ่นนะคะ" มือหนาของกาวินลูบไล้บาดแผลแห่งความภาคภูมิใจอย่างไร้ความรังเกียจ แต่มันสร้างความกระสันให้กับแฟนสาวเมื่อเขาลูบไล้ไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าอกกลมโตของเธอ"อืมมม" กาวินครางออกมาอย่างพึงพอใจ เขาใช้มือหนาของตัวเองประคองใบหน้าหวานของคนรัก ประกบปากจูบอย่างละเมียดละไม สัมผัสเธออย่างอ่อนโยน และทะนุถนอมเอิงเอยหลับตาพริ้มยอมรับสัมผัสที่แฟนหนุ่มมอบใ

"อืออออ" กาวินรู้สึกตัวตื่นในช่วงสายของวันหยุด เพราะเขารู้สึกหายใจไม่ออกราวกับมีบางอย่างกำลังกดทับทำให้เขาหายใจติดขัด"แด๊ะ" ไม่ใช่ใครที่ไหนสาวสุดที่รักของเขาเองน้องชาร์ลอตต์ เธอปีนขึ้นมานั่งเล่นบนแผงอกแกร่งของผู้เป็นพ่อ แถมในมือยังถือลิปสติของผู้เป็นแม่ไว้แน่น"ฉิบหายละ" คำนี้เหมาะสมที่สุดแล้วกับสถานการณ์ในตอนนี้ก็ลิปสติกที่ชาร์ลอตต์ถืออยู่ มันหักครึ่งอีกทั้งยังเปรอะเปื้อนตัวเขาไปหมด จนอดคิดไม่ได้ว่าเขาหลับลึกเกินไปจนลูกเอาอะไรมาวาดเลนที่ตัวได้เลยเหรอ"หาเรื่องให้แด๊ดโดนบ่นอีกแล้วเด็กอ้วนเอ้ย" กาวินบ่นให้ลูกสาวเมื่อชัดเจนแล้วว่าชาร์ลอตต์เป็นผู้ที่อยู่เบื้ิองหลังรอยเปอระเปื้อนบนตัวของเขาเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของลูกสาวตัวน้อยดังลั่นไปจนถึงห้องครัว เอิงเอยรีบเดินออกมาดูว่าใครกันที่ทำให้ลูกสาวของเธอมีความสุขได้ถึงเพียงนี้แต่ทันทีที่เดินออกมา ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้เธออดหัวเราะออกมาไม่ได้"ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องชาร์เก่งมากลูก ไหนมาหามัมซิ" เอิงเอยไม่ได้โกรธเคืองเลยที่ลิปสติกของเธอจะพังไป เพราะภาพตรงหน้ามันทำให้เธอระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอารมย์ดี"ขำอ

"นี่เพรา มันสามปีแล้วนะเมื่อไหร่เธอจะยอมใจอ่อนให้ฉันสักที" เกรย์บ่นอุ๊บกับกะเพรา เขายังคงตามเทียวไลค์เทียวขื่อกับกะเพราไม่ยอมย่อท้อแม้ว่าเหมือนความสัมพันธ์ของเขา และเธอจะเริ่มดีขึ้น แต่เพรายังคงไม่มีสถานะให้กับเขา"ถ้านายเบื่อนายก็ไปหาคนใหม่ซิ จะมาคอยตามฉันทำไม" ให้ตายเถอะเขาคอยตามเธอมาตลอดอยู่ๆ จะให้เขาไปหาคนใหม่คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมรึไงกันนะ"อย่าให้ฉันต้องเล่นบทโหดนะเพรา" หรือต้องทำตามคำแนะนำของกาวิน ที่เคยแนะนำเขาไว้เมื่อหลายปีก่อน คำแนะนำของกาวินในวันนั้นมันยังดังก้องอยู่ในหัวจนถึงวันนี้"ถ้าให้กูแนะนำนะ มึงรวบหัวรวบหางไปเลย""จะดีเหรอวะ""ดีดิวะ ถ้ามึงไม่รวบหัวรวบหาง แล้วเมื่อไหร่จะได้เมียล่ะ เชื่อกู กูผ่านมาแล้ว"เกรย์พยายามสะบัดไล่ความคิดชั่วร้ายที่กาวินเป่าใส่หัวหลายต่อหลายครั้ง หากที่เขาทำทุกวันนี้กะเพรายังไม่ยอมรับ งั้นเขาคงต้องเลือกทางเดินใหม่ แต่ทางเดินใหม่ที่เขาเลือกไม่ใช่ไปจากเธอนะ แต่เป็นการยัดเยียดตัวตนของเขาให้เธอยอมรับมัน"ฉันพยายามอดทน อด

"พี่วิน วันนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวเอยทำให้กิน" เอิงเอยเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงบนหน้าตักแกร่งของกาวิน ที่ตอนนี้ผันตัวจากนักแสดงมาเป็นผู้บริหารด้วยตัวเองเขาไม่ได้ใช้เงินของบาสเตียนแม้แต่บาทเดียวลูกผู้ชายอย่างเขามีศักดิ์ศรีมากพอที่จะเลี้ยงดูเมีย และลูก"กินน้องเอยได้ไหม ไม่ได้กินมานานแล้วนะ" กาวินกระซิบข้างใบหูเล็กของเอิงเอยเป็นการหยอกล้อ หัวใจดวงน้อยมักเต้นแรงเสมอที่แฟนหนุ่มหยอดคำหวาน"อย่ามาหื่น" ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่เอิงเอยก็เป็นฝ่ายกดริมฝีปากอวบอิ่มลงบนริมฝีปากหยักได้รูปของกาวิน เธอสอดเรียวลิ้นเล็กตวัดควานหาความหวานในโพรงปากอุ่น"อืมมม" กาวินหลับตาครางออกมาด้วยความพึงพอใจรสสัมผัสของเธอไม่เคยทำให้เขาเบื่อหน่ายได้เลย เขาปรือตามองคนตัวเล็กเพียงนิดก่อนจะเป็นฝ่ายตอบรับรสจูบแสนหวานนั่นด้วยความร้อนแรง"พี่วินรักน้องเอย" กาวินเป็นฝ่ายผละจูบออกเขาป้อนคำหวานประชิดริมฝีปากอวบอิ่ม ความใกล้ชิดของเขา และเธอตอนนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกัน พวงแก้มใสของหญิงสาวกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือ เมื่อได้ฟังคำนั้น ออกมาจากปากของเขา"รักพี่วินไหม" กาวินออดอ้อนแฟนส

@สามปีต่อมา (งานรับปริญญา)"มัมม~" เสียงเจื้อยแจ้วของชาร์ลอตต์ที่ตะโกนร้องเรียกแม่ของตัวเองในงานรับปริญญาของผู้เป็นแม่ ความน่ารักของเธอทำเอาผู้คนส่วนใหญ่อมยิ้มให้กับเด็กตัวเล็กอย่างเธอ"ไหนคะ ใครมารับคุณมัมหว่า" เอิงเอยพุ่งตรงไปหาลูกสาวของตัวเองที่อยู่ในอ้อมกอดของกาวินผู้เป็นพ่อ ภาพของซุปตาร์หนุ่มที่เคยเก็บตัวไม่มีอีกต่อไปแล้วนับตั้งแต่ได้รู้จักกับเอิงเอย และมีพยานรักหนึ่งคนแสงแฟรชส่องมาที่กลุ่มของเอิงเอยเป็นว่าเล่น แต่ตอนนี้มันกลายเป็นภาพชินตาของสาธารณะชนไปแล้ว อีกทั้งชาร์ลอตต์ยังขึ้นแท่นขวัญใจมหาชนเพราะความน่ารักของเธอ"มากับใครบ้างคะคนเก่งไหนบอกมัมซิ" เอิงเอยยื่นมือเข้าไปอุ้มลูกน้อยโดยที่กาวินยื่นใบหน้ามาจูบหนักๆ ที่หน้าผากมนของเธอด้วยความอ่อนโยน"แด๊ะ ตาา~ ยาา~ วี~ ที~" (แด๊ด ตา ยาย วิน ทิศ) เด็กน้อยพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อทุกคนที่มาร่วมงาน เรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อสายตาของเธอพลันเหลือบไปเห็นใครบางคนก็ออกอาการกระดี้กระด๊าเป็นการใหญ่"แช~ ตีนน~" (แชล ติน) มาร์แชล มาร์ติน ผู้เป็นลุงของเธอเดินใกล้เข้

เสร็จสิ้นพิธีฝังศพของคุณแด๊ด พวกเราก็กลับเข้ามายังเพนท์เฮาส์ที่เมื่อก่อนครึกครื้น มีคุณแด๊ดคอยวิ่งเล่นกับมาร์ติน มาร์แชล อย่างมีความสุขบัดนี้มันไม่มีอีกแล้ว ฉันจับมือแดดดี้ไว้เพื่อให้กำลังใจสามีของตัวเอง อดไม่ได้ที่เห็นสามีต้องเศร้าแดดดี้บีบมือฉันแน่นตอนนี้ภายในจิตใจของเขาคงจะกำลังแตกสลายไม่มีชิ้นดี “แดดดี้ไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวหมี่ทำอะไรให้ทานนะคะ”มอร์แกนรั้งตัวหญิงสาวเอาไว้ เขากอดเธอไว้แน่นราวกับต้องการที่พักใจให้หายเหนื่อยเพียงเท่านั้น ร่างกายไม่เท่าไหร่ แต่จิตใจอ่อนล้าเหลือเกิน “ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเองค่ะ”[ห้าปีต่อมา]“ยินดีที่ได้ร่วมทำธุรกิจกับคุณนะครับคุณมอร์แกน” บาสเตียนเอ่ยขึ้นเมื่อได้ตกลงทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ร่วมกันกับมอร์แกน ผู้ที่เป็นทั้งมาเฟียและนักธุรกิจที่ไม่มีใครยำเกรง รวมถึงตัวเขาผู้ที่มีอำนาจทั้งบนดินและได้ดิน“ผมก็ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกับคุณครับคุณบาสเตียน” สองหนุ่มยื่นมือจับแสดงความยินดีกับธุรกิจของทั้งคู่ที่ร่วมลงทุนด้วยกันจนได้ผลกำไรเป็นกอบเป็น

“จัดการเรียบร้อยไหม” ทันทีที่ประตูห้องทำงานเปิดออกมามอร์แกนถามเพื่อนรักทั้งสองด้วยความเป็นกังวน กังวนว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันจะผิดไหม กังวนว่า สิ่งที่เขาทำมันรุนแรงไปหรือเปล่า แต่เขาก็มีคำตอบให้ตัวเองในใจแล้ว ใครที่แตะต้องลูกเมียเขา ใครที่คิดร้าย เขาคงปล่อยให้มีชีวิตต่อไปไม่ได้จริงๆ“อืม ... เรียบร้อยไม่ต้องกังวนให้ลูกน้องเก็บกวาดอยู่” คอสโม่เป็นคนตอบคำถามนั้น ขณะที่วิคเตอร์กำลังจุดบุหรี่เดินไปนั่งตรงโซฟา “ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก มึงทำถูกต้องแล้ว” วิคเตอร์เอ่ยขึ้นเพื่อให้มอร์แกนสบายใจ ถึงแม้ว่าตัวเองจะรู้สึกไม่ต่างกันเลยก็ตาม“อย่าคิดมาก ทุกคนรู้สึกเหมือนกันหมดนั่นแหละ” คอสโม่เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เมื่อเพื่อนต้องมาดับชีวิตลงด้วยน้ำมือของเพื่อน ใครกันเล่าจะทนรับไหว แม้แต่หัวใจมาเฟียที่แข็งแกร่งดังหินผาเฉกเช่น มอร์แกน วอคเตอร์ และตัวเขาเอง ก็เจ็บปวดไม่น้อย อีกทั้งเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นทันเป็นเพราะดีออนเองที่ทำมันพัง

[หลายสัปดาห์ต่อมา]"ตัวเล็กค้าบบบ ผลเป็นไงบ้าง" ช่วงเช้าของหลายสัปดาห์ต่อมามอร์แกนมักจะให้บะหมี่ตรวจครรภ์เพื่อหวังว่าจะมีนางฟ้าตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นเป็นเพื่อมาร์ติน กับมาร์แชล และเช้านี้ก็เช่นกันบะหมี่ส่ายหน้าเบาๆ สายตาแอบผิดหวังนิดๆ ที่ทำให้สามีผิดหวัง เธอเองก็หวังให้สามีสมหวังกับการมีลูกสาวเช่นกัน"ไม่เป็นไรครับ แด๊ดโอเค" ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่มอร์แกนกลับมีสายตาผิดหวังนิดๆ แต่หากบะหมี่ไม่สามารถมีตัวเล็กๆ ได้อีก เขาก็ไม่ว่าอะไรมอร์แกนดึงคนรักเขามาสวมกอดด้วยความรักใคร่เพื่อหวังปลอบใจให้เธอไม่ต้องกังวนใดๆแกร่ก~!!!เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้มอร์แกน และบะหมี่ต้องหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้น เมื่อเห็นเป็นวิคเตอร์กับคอสโม่ มอร์แกนยิ่งกอดบะหมี่แน่นขึ้นเพื่อแสดงความหวงแหน"หวงเป็นหมาหวงกระดูกเลยนะมึง" วิคเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างนึกหมั่นไส้เมื่อเห็นอาการของมอร์แกนที่หวงภรรยาสาว"พวกมึงเคาะประตูเป็นป่ะ ไอ้ห่ากูว่ากูก็สร้างประตูไว้นะ" วิคเตอร์ไม่สนใจคำกระแหนะกระแหนของมอร์แกนเลยสักนิด แถมยังยักไหล่ให้เขาเป็นเชิงไม่สนใจอีกต่างหาก

[หนึ่งสัปดาห์ต่อมา]"มาทานข้าวด้วยกันซิคะ คอสโม่ วิคเตอร์" บะหมี่เอ่ยชวนเพื่อนสามีที่ตอนนี้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วเหตุเพราะความหน้ามึนของเพื่อนสามีทั้งสองคนอยากจะอยู่ใกล้มาร์ติน กับ มาร์แชล ตลอดเวลา ทำให้อยู่ก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปโดยปริยาย"มีอะไรกินบ้าง บะหมี่ทำเองหรอ" คอสโม่เดินตรงไปยังโต๊ะรับประทานอาหารขณะที่วิคเตอร์ก็ตามมาติดๆ"มาร์ติน มาร์แชล ไปไหน" ดูท่าแล้วคนที่ติดเด็กแฝดจะไม่ใช่แค่มอร์แกน คนเดียว ทุกครั้งที่วิคเตอร์ กับ คอสโม่ กลับมาจากทำงาน ไม่ว่าจะดึก จะเหนื่อยแค่ไหน เขาต้องเข้ามาขุดเอาสองแฝดไปนอนด้วยทุกครั้ง"แดดดี้พาไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านคะ" คอสโม่นั่งลงที่โต๊ะอาหารมองหน้าบะหมี่ อย่างนึกอาลัยอาวรณ์ แต่เมื่อนึกถึงหน้าสองแฝดขึ้นมาเขาลุกพรวดขึ้นในทันทีเดินตรงไปยังสวนหลังบ้าน"เออ ... อย่าบอกนะว่าจะไปแย่งมาร์ติน กับมาร์แชลมาน่ะ" วิคเตอร์พยักหน้าพลางเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามบะหมี่"มีอีกสักสองคนซิ ถ้ามอร์แกนมันไม่มีน้ำยาแล้วเดี๋ยวฉันทำเอง""ไม่ได้!!"พูดไม่ทันขาดคำน้ำเสียงท

เวลาล่วงเลยมาร่วมสิบเดือนเศษแล้วนอกจากมอร์แกนที่ทำหน้าที่หลักคือเลี้ยงสองจอมมาร เป็นทาสเมีย แล้วยังต้องคอยกันพวกพ่อบุญธรรมมโนอีกเห้อชีวิตมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ใครมาเห็นเข้าเขาจะว่ายังไงเนี่ย มอร์แกนได้แค่บ่นในใจถึงอย่างไร เขาก็เต็มใจที่จะทำหน้าที่นี้"แอ๊ะ~ / แอ๊ะ~" ลูกรัก ตื่นทีก็ตื่นพร้อมกันเลยหรอเนี่ย ถึงจะเป็นแฝดแต่ก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันขนาดนี้ก็ได้ เขาแอบคิดในใจก่อนหยัดกายลุกขึ้นอุ้มมาร์ติน กับ มาร์แชล ลงไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขกข้างล่าง"วันนี้อย่าดื้อกับแด๊ดนะครับ มัม ไม่อยู่ไปสอนหนังสือ" เขาวางมาร์ติน กับ มาร์แชล ลงบนเบาะสำหรับเด็กเล็กขนาดใหญ่ที่สั่งทำพิเศษเพื่อลูกชายที่รักด้วยความระมัดระวัง"ทีวันนี้ต้องการความช่วยเหลือ ไอ้สองพ่อบุญธรรมจอมมโนก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย" มอร์แกนทิ้งตัวลงนอนมองสองแฝดที่กำลังไล่งับหูกันอยู่อย่างอารมย์ดี"มาร์ติน อย่าอมหูน้องซิลูก โอ้ยยย มาร์แชล คลานมานี่ ไปให้พี่อมหูเล่นทำไมลูก" โอ้ยย กูจะบ้าตายลูกไล่อมหูกันสงสัยคิดว่าเป็นนมละมังทันทีที่แยกสองแฝดออกจากกันได้ โดยให้มาร์ตินอยู่ฝั่งซ้าย มาร์แชล อยู่ฝั่งขวา แล้วมอร

ทันทีที่ได้ยินเสียงเด็กร้องระงมห้องคลอดความเจ็บปวดที่มีเมื่อครู่กลับหายไปฉับพลันราวกับว่ามันไม่เคยเจ็บปวดเลยสักนิด และทันทีที่เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกรัก น้ำตากลับไหลออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความยินดี ก่อนที่ทุกอย่างที่มองเห็นจะพร่ามัวและดับวูบลงไปทันทีมอร์แกนยังคงมองเด็กแฝดด้วยดวงตาพร่ามัวเช่นกัน เพราะน้ำตาที่เออรื้นออกมามันบังม่านตาจนพร่ามัว เขาได้สัมผัสกับคำว่าครอบครัวแล้วจริงๆ จมูกโด่งคมเป็นสันสัมผัสกับพวงแก้มนุ่มนิ่มของลูกรักทั้งสองอย่างหวงแหนเวลาผ่านไปราวสามชั่วโมงที่บะหมี่หลับไปภายในห้องพักฝื้นผู้ป่วย เธอลืมตาตื่นขึ้นมากวาดตามองไปรอบๆ พลันเห็นคนรักของตัวเล่นกำลังจ้องมองเด็กแฝดที่เพิ่งออกมาลืมตาดูโลกไมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ข่าวการคลอดลูกของบะหมี่ถูกส่งถึงคอสโม่ และวิคเตอร์ อัตโนมัติด้วยฝีมือของทั้งสองเอง ปม้พ่อเด็กจะไม่ได้ส่งข่าวใดๆ ไปเลยก็ตาม“ตื่นแล้วเหรอครับ ตัวเล็ก ค่อยๆ นั่งเดี๋ยวแด

“มึงแทงเพื่อนกู กูเป่าหัวมึง เลือกเอา”สถานการณ์ ณ ตรงนั้นมันทำให้ใครๆ ต่างก็รู้ว่าพาทิศได้เปรียบขนาดไหน อีกทั้งเขาคนเดียวสามารถเอาอยู่ได้อย่างแน่นอน ทิวาหันมามองหน้าพาทิศด้วยความ งง เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่เอาเขาทำเพื่อนอยู่เลย หากเป็นอย่างนั้นพาทิศก็ไม่ควรช่วยเหลือเขา“คุณพาทิศ”“เออ กูเอง น้ำใจนักกีฬาอ่ะ พวกมึงรู้จักไหม อย่ามาแพ้แล้วพาลอย่างนี้”นักฆ่าหนุ่มหันปลายกระบอกปืนไปทางหนึ่งในนักแข่ง ทุกคนล้วนพร้อมใจกันปล่อยทิวา แต่ยังไม่วายส่งสายตาคาดโทษมาให้เขา ไม่มีใครอยากเสี่ยงกับอารมย์ของพาทิศนักหรอกนะ เพราะใครๆ ก็ต่างรู้ว่าเขาเป็นลูกน้องใคร และเป็นคนอย่างไร“ขอโทษครับ”ทิวาเมื่อถูกปล่อยจากพันธนาการ เขาเดินตรงมาหาพาทิศเพื่อแสดงความขอบคุณ ก่อนจะทำหน้ามึนตีซี้พาทิศอย่างไม่รู้สึกละอาย การได้เป็นเพื่อน หรือรู้จักกับพาทิศ มันคือสิ่งที่มาเฟียหลายๆ คนต่างสนใจ“ไหนบอกไม่รับกูเป็นเพื่อนไง แล้วมาช่วยกูทำไม”“ช่วยลูกหมา ลูกแมว มันก็ได้บุญดีไม่ใช่รึไง”นักฆ่าห

@สนามแข่งรถเสียงระเบ็งเซ็งแซ่ดังกึงก้องทั้งสนามแข่งรถ พาทิศในชุดนักแข่งพร้อมทั้งหมวกกันน็อคสีดำสนิทเดินจูงมือแฟนสาวเข้าไปในสนามแข่งโดยไม่ได้แคร์สายตาของใครเลย เขาเดินไปที่รถพอร์ชคันหรูของตัวเองพร้อมทั้งพยายามเช็กเครื่องยนต์ด้วยตัวเองทั้งๆ ที่มีทีมช่างฝีมือดีที่มาร์ตินส่งมาให้“น้ำคะเฮีย”วิปครีมเดินเข้ามาทางด้านหลังของเขา เธอหายไปซื้อน้ำมาหลังจากที่พาทิศเดินออกมาดูรถเพื่อเตรียมความพร้อม เขารับขวดน้ำนั้นมาด้วยรอยยิ้มที่สาวๆ คนไหนได้เห็นรับรองว่าต้องละลายอย่างแน่นอน“อย่าเที่ยวยิ้มเรี่ยราด” เธอปรามชายคนรักของตัวเอง นอกจากพาทิศจะไม่สะทกสะท้านแล้ว เขากลับทำหน้าตาล้อเลียนเธอจนหน้าหมั่นไส้ ท่อนแขนแกร่งโอบรอบลำคอระหงของคนตัวเล็ก โดยที่เธอเป็นฝ่ายถือหมวกกันน็อคเอาไว้ให้เขาเองวิปครีมกวาดสายตามองไปรอบๆ ผู้คนเริ่มทยอยเดินเข้ามาเรื่อยๆ เพื่อดูการแข่งขัน เธอตื่นเต้นกับบรรยากาศแบบนี้มาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเธอที่พาทิศพาเธอมาในที่แบบนี้“เป็นอะไร”“ปะ ... เปล่าค่ะ”

@ประเทศอิตาลี"โอ้วววววววววว ที่นี่สุดยอดเลยเฮีย""มือขวากำเหรียญ หันหลัง อธิฐาน แล้วโยนเหรียญข้ามไหล่ซ้ายให้ลงบ่อ จะทำให้ได้กลับมาอีกครั้ง ลองดูซิ"พาทิศพาวิปครีมมาเที่ยวชมเมื่องอิตาลีโดยที่ตอนนี้เขาพาเธอมาที่น้ำพุเทรวีที่มีรูปปั้นแกะสลักเทพเจ้าเนปจูนและไทรทันอยู่กลางน้ำพุ เขาอมยิ้มให้กับอาการตื่นเต้นดีใจของวิปครีมที่ตอนแรกดูอิดออดไม่อยากมาหญิงสาวหยิบเหรียญในกระเป๋าสะพายข้างสีดำออกมายืนหันหลังหลับตาอธิฐานแล้วโยนเหรียญข้ามไหล่ซ้ายของตัวเองลงบ่อ"เย้ๆ ลงบ่อด้วย วิปเก่งใช่ไหมละ"เขาพาเธอเดินชมรอบๆ ราวกับเป็นไกค์ส่วนตัวของเธออย่างไรอย่างนั้น สองหนุ่มสาวเดินจับมือกันคุยไปเรื่อยๆ โดยมีไวท์และลูกน้องคนอื่นๆ อีกสามคนคอยตามประกบ"อธิฐานว่าอะไร""อธิฐานว่าขอให้ได้กลับมาที่นี่อีก วิปรู้สึกชอบที่นี่แล้วเฮีย""ได้กลับมาอยู่แล้วแหละ""ทำไมอะ บ้านเฮียอยู่นี่เหรอ""ถ้าหนูอยากมา เฮียพามาได้อยู่แล้ว"เขาจูบเบาๆ บนหน้าผากมนของคนตัวเล็ก จูบมือเธอเดินออกไปจากตรงนั้น พรุ่งนี้เขาต้องลงแข่งแล้วความจริงวัน

"เดี๋ยวเฮียมีลงแข่งรถสนามที่อิตาลี หนูไปกับเฮียนะ"พาทิศพูดขึ้นขณะที่กำลังทำอาหารกลางวันอยู่ในครัว โดยที่มีคนตัวเล็กเป็นลูกมือ เธอชอบเวลาที่ต้องทำอาหารกับเขา จนแผลแอบคิดไปว่าถ้าเขาไม่ใช่มือขวาของมาเฟียเขาคงจะเป็นเชฟชื่อดังได้แน่"วิปต้องดูร้านนิคะ""เดี๋ยวเฮียให้ลูกน้องดูให้"พาทิศพูดไปพลางทำกับข้าวไปพลางอย่างขมักเขม่น เขาชำนาญแทบจะทุกด้านจนไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีผู้ชายเพอร์เฟกแบบนี้อยู่ในโลกด้วย"ไปกับเฮียนะ ไปไม่นานหรอกน่า"" ... ""ไปให้กำลังใจเฮียหน่อยนะ"พาทิศวางหม้อต้มจืดไว้บนเตาแก๊สก่อนเดินมาหาคนตัวเล็กแล้ววางศรีษะของตัวเองไว้บนบ่ามนอย่างออดอ้อนเขาทำราวกับเป็นแมวน้อยที่กำลังออดอ้อนขอความรักจากเจ้าของ"ไปด้วยกันนะ นะ นะ" เขาเกยคางไว้ที่บ่ามนของคนตัวเล็กพลางเลื่อนมือจับเอวบางของเธอเอาไว้ การที่เขาต้องไปลงแข่งในครั้งนี้เพื่อเธอทั้งนั้น ไม่อยากให้เธอได้น้อยหน้าใครว่ามีแฟนที่ทำอะไรไม่เป็น"ก็ได้ค่ะ ถ้าเฮียสัญญาว่าจะปลอดภัย วิปไม่ได้หวังว่าเฮียจะแพ้หรือชนะ วิปหวังแค่ให้เฮียปลอดภัย"

@หลายวันต่อมา"เสร็จรึยังวิป เดี๋ยวรถติดนะ"พาทิศที่ยืนรออยู่ชั้นล่างของบ้านตะโกนเรียกแฟนสาวอยู่เป็นระยะ วันนี้เป็นวันสำคัญของเขาและเธอ เป็นวันที่ทั้งสองคนตั้งใจจะฝากชีวิตให้อีกคนดูแลมัน"เติมปากนิดนึงนะเฮีย ไม่นานๆ"เมื่อหลายวันก่อนที่พ่อแม่มาบ้านเขาได้ทำการสู่ขอวิปครีมกับพ่อแม่ของเธอแล้ว เขาและเธอตกลงกันไว้ว่าจะจดทะเบียนสมรสกันก่อน แล้วจะแต่งงานกันหลังจากมีเจ้าตัวน้อย เพราะว่าที่เจ้าสาวของเขาอยากให้ลูกของตัวเองอยู่ร่วมพิธีด้วย"วิป จะเก้าโมงแล้วนะเดี๋ยวรถติด"เมื่อวานพาทิศกับวิปครีมไปส่งพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่สนามบิน เนื่องจากทั้งพ่อและแม่ของเขาและเธอต่างก็ต้องกลับไปดูกิจการของที่บ้าน"มาแล้วๆๆ เฮียเนี่ยขี้เร่งจริงๆ"เด็กสาวในวันนั้นกลับกลายเป็นหญิงสาวที่ดูสวยสะดุดตากับชุดเดรสสั้นสีแดงสดเข้ากันกับรองเท้าส้นสูงขนาดห้านิ้ว กระเป๋าถือสีดำปากแดงเลือดนกปล่อยผมระบายขับให้ดูเซ็กซี่เป็นเท่าตัว"พร้อมแล้วค่ะ คุณว่าที่สามี"" ... ""เฮียคะ"" ... "พาทิศยังคงตะลึงงันกับร่างบางของว่าที

"วิปจะเป็นกาวใจให้แม่เฮีย กับแม่วิปเอง" วิปครีมลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะเธอเดินตรงไปหาแม่ของเธอด้วยความมาดมั่น นั่งลงที่ม้านั่งหลังบ้านข้างๆ แม่ของตัวเอง"นั่งทำอะไรคนเดียวตรงนี้คะ"ปรีญารีบเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มของตัวเองออก เธอหันไปหาลูกสาวพลางใช้มือบางของตัวเองลูบศรีษะเล็กของลูกสาวแผ่วเบา"นั่งกินลมชมวิวไปงั้นแหละ บ้านนี้สวยดีนะแม่ชอบ" ปรีญาพูดพลางมองไปรอบๆ บ้าน สายลมเย็นพัดผ่านพร้อมกับอากาศที่เย็นสบายทำให้รู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่ออกมานั่งตากลมอะไรแบบนี้"คุณแม่จำยัยพั้นช์ได้ไหมคะ เพื่อนรักวิป" วิปครีมพูดขึ้นพลางเอนตัวลงนอน เธอใช้ศรีษะเล็กนอนหนุนตักอวบของผู้เป็นแม่ ปรีญาวางมือบางของตัวเองลงบนมือของลูกสาว ในขณะที่อีกมือจับผมของเธอเล่นอย่างเพลินใจ"จำได้ซิ หนูพั้นช์ เพื่อนที่คบมาตั้งแต่อนุบาลใช่ไหม""ใช่ค่ะ เวลาเรามีเพื่อนสนิทที่คอยพูดคุยด้วยได้ มันดีนะคะแม่ มีเรื่องทุกข์ใจอะไรก็เล่าให้กันฟัง รวมหัวกันทำเรื่องบ้าๆ มีความสุขที่สุดเลย" ปรีญาฟังที่ลูกสาวเล่ามาเธอก็อดคิดไม่ได้ เมื่อก่อนเธอกับม