A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG)

“I’m gonna prove na to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”Pagkasabi noon, walang pasabi niyang inabot ang labi ko, dinampi ang mainit at malambot niyang labi.Awtomatiko akong napakapit sa leeg niya at napapikit, bigla niyang ginalaw ang mga labi niya, ang halik niya ay mapusok, nag-aalab, at walang pag-aalinlangan.Napatungtong ako sa mga daliri ko habang pinalibot niya ang mga braso niya sa baywang ko. Hindi ko alam kung bagon ako gumanti ng halik, dal aba ng kalasingan? O itong kakaibang kiliti sa puson ko na ngayon ko lang naramdaman?Hinawakan ko ang batok niya, hinila ang buhok niya habang nilalasap ang init ng sandaling iyon. Lahat ng pagod ko, lahat ng galit ko sa mundo, parang biglang nawala.Ibinuka ko ang aking mga labi, at hindi na siya nag-aksaya pa ng pagkakataon. Walang-pasabi niyang ipinasok ang kaniyang mainit at magaspang na dila sa loob ng aking bibig, nilalasap ang bawat sulok niyon.Pinulupot niya ang dila niya sa akin, nakikipagbuno nang marahas na tila ba

“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipalibing. Iiyak mo na 'yan ngayon, bukas maglalako ka na ulit.”Nabuwal ako sa sahig, para akong sinaksak ng napakalaking patalim! Nagsimulang umagos ang mga luha sa mata ko!Niyakap ko ang maliit na kumot at sumigaw ako nang napakalakas. Isang sigaw na punong-puno ng sakit at pangungulila. Pinaglaban ko siya! Siyam na buwan kong tiniis lahat para mabuhay siya, tapos babawiin lang agad sa akin?!“H-hindi totoo ‘yan ma…” pilit kongi yak!“Patay na nga Roselei! Ano ba? Wala tayong magagawa dun! Wala namang kaming pangdala sa kan’ya sa ospital!”“N-nasan ang bangkay niya? Gusto kong makita!” sigaw ko. Hindi! Hindi patay ang anak ko.“Nailibing na Roselei! Inilibing naming kaagad para hindi na gum

ROSELEI RIVAMONTE’S POV “You’re not just selling peanuts today, woman. Get in the car.” Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Ang malamig, madilim, at nag-uutos niyang boses ay tila nagpayanig sa mismong kalsadang kinatatayuan ko. “Aba, teka nga, Manong!” bulyaw ko, pilit na itinatago ang panginginig ng tuhod ko. Namaywang ako at tinaasan siya ng kilay, kahit pa pakiramdam ko ay lalamunin ako ng buo ng mga mata niyang nag-aapoy sa awtoridad. “Ano ako, aso na susunod-sunod sa'yo porket nakasakay ka sa magarang kotse? Hindi porket gusto ng anak mo ng mani ko, eh bibilhin mo na pati ako!” Isang nakakamatay at napakalamig na tingin ang ipinukol niya sa akin. “I don't repeat myself, street vendor. Sumakay ka na, o kaladkarin kita papasok?” mariin niyang banta. Ang boses niya ay mababa pero siksik sa panganib. Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang maliit at malambot na kamay na humila sa laylayan ng lumang t-shirt ko. Ang inosenteng mga mata nito ay nagmamakaawa, may panging

“Drive, Zora,” sunod na utos ng lalaki nasa driver’s seat bago tuluyang sumakay at pumuwesto sa kabilang upuan nang hindi man lang tumitingin sa akin.Mabilis ngunit swabeng tumakbo ang marangyang sasakyan. Binalot kami ng nakakabinging katahimikan sa loob, maliban na lang sa mahinang tunog ng pagnguya ng bata sa mani na ibinigay ko kanina.Wala akong nagawa kundi sumandal sa upuan, aobrang lamig ng aircon ng sasakyan na pinalalakas ang amoy ng mamahaling katad at pabango, na tamang-tama sa amoy ng pawis ko mula sa paglalako sa ilalim ng araw.Napatingin ako sa lalaking katabi ko. Ang matangos niyang ilong, makapal na kilay, at malapad na balikat ay sumisigaw ng hilaw na kapangyarihan. Bakit ba sobrang pamilyar ng mukha niya? Hindi ko alam kung saang panaginip o bangungot ko siya nakita.“How much for your time?” bigla niyang basag sa katahimikan, hindi man lang lumilingon sa akin.“Excuse me?”“I am Leonrei Feruzzi,” pagpapakilala niya. Ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa

ROSELEI RIVAMONTE’S POVMatapos kong lagdaan ang mala-demonyong kontrata ng Hari ng mga Hotdog, dinala ako ni Zora—na mukhang pinaghalong bodyguard at personal assistant ni Leonrei—sa isang malaking kwarto sa ikalawang palapag ng mansyon.Grabe. Kung kwarto lang ito ng yaya, paano pa kaya ang kwarto ng amo?May sarili itong king-sized bed, flat-screen TV na kasinlaki ng pinto ng ref namin dati, at sariling banyo na may bathtub. Kumikislap ang bawat sulok. Pakiramdam ko nga, madudumihan ko ang sahig kapag itinapak ko ang tsinelas kong pudpod.“Miss Roselei, ito ang magiging kwarto mo,” seryosong saad ni Zora habang ibinababa ang basket ko ng mani sa isang tabi. “At tungkol naman sa Rule Number Three ni Boss Leonrei... nag-utos na siya na dalhan ka ng mga bagong damit. Ipinakuha ko na sa isang sikat na boutique sa lungsod, pakihintay nalang.”“Wow, taray. May personal shopper si yaya,” biro ko sabay upo sa dulo ng kama. Lumubog ang pwet ko sa sobrang lambot. “Salamat, Zora. Sabihin mo sa