Masuk"Ang bilis mo talagang makabalita sa mga tsismis sa opisina," nakangiting sabi ni Eunice.
"Naku, siyempre. Sa mga cubicle ako nakaupo. Ang balita roon, kumakalat agad. Hindi tulad mo, may sarili kang opisina. Kung wala ako, wala kang malalaman," natatawang sabi ni Febi.
"Baka dapat lumipat na rin ako sa cubicles. Sa tingin mo papayagan nila ako?" biro ni Eunice.
“I'm sorry, Mr. Elizalde. Nagkaroon lang po ng kaunting hindi pagkakaunawaan,” mabilis na sabi ni Mr. Dizon, pilit pinapakalma ang sitwasyon.Lalo na at maaga pa. Kahit hindi pa nagsisimula ang office hours, halos puno na ang mga cubicle at nagsisimula nang dumating ang mga empleyado. Ayaw niyang lumaki pa ang isyung iyon.Salitan ang tingin ni Hector kina Dion at Eunice. Kalmado ang ekspresyon niya, pero matalim ang mga mata nito. Samantalang si Dion ay napayuko na lang. Hindi pantay ang paghinga nito, na para bang hindi na magkasya sa dibdib ang samu't saring emosyon na nararamdaman niya.Pero iba si Eunice.Para bang walang nangyari. Tahimik niyang binuksan ang computer, inayos ang mga folder, at sinimulang tingnan ang mga dokumentong nasa mesa niya. Bahagyang nanginginig ang mga kamay niya, pero nanatiling propesyonal at halos walang emosyon ang ekspresyon ng mukha niya.“Opisina ito,” sa wakas ay sabi ni Hector sa mababa ngunit matatag na boses. “Kung may personal kayong problema
“Bakit parang ilang na ilang ka?” panunukso ni Mara, halatang tuwang-tuwa sa reaksiyon ni Eunice.“Anong ilang?” mabilis na sagot ni Eunice. “Pinapakain ko lang si Hestia.”Napatawa si Brian. Kahit mukhang ipinagtanggol niya si Eunice kanina, nakakatawa rin talagang makita ang kaibigan niyang nagkakandarapa.“Sige na nga,” singit ni Brian. “Bilisan n'yo nang mag-almusal. Committee rin kayo. Kailangan na nating siguraduhin na ligtas na makakarating ang lahat sa venue ng activity ngayon.”“Committee ka rin naman, ah,” kontra ni Eunice.“Oo nga,” kaswal na sagot ni Brian. “Ang ibig kong sabihin, tayong tatlo ang nasa committee.”“Hindi rin naman ako masyadong makakatulong,” natatawang sabi ni Eunice. “Sabi ko na sa inyo, ngayong mismong event, si Hestia muna ang priority ko.”“Naku naman,” dramatikong reklamo ni Mara. “Niloloko niya tayo.”Napatawa si Eunice sa reaksyon ng dalawa niyang kaibigan. Wala pa silang dalawang taon na magkakakilala, pero mabilis silang naging malapit sa isa't i
“Eunice...” tawag ulit ni Mara mula sa labas.Napahinto sa paghinga si Eunice.Ganoon din si Hector. Nanigas ang buong katawan niya.“Anong gagawin natin?” mahina niyang tanong.“Shh,” mabilis na bulong ni Eunice.Itinaas niya ang isang daliri at marahang idinikit iyon sa labi ni Hector, hudyat na manahimik siya.Sunod namang tumango si Hector, saka bahagyang ngumiti habang nakatingin kay Eunice. Hindi talaga ito nagbago.Bigla niyang naalala ang nakaraan, noong minsang nagtago si Eunice sa banyo dahil lang natatakot itong may makaalam na magkasama sila sa iisang kuwarto.“Siguro tulog na siya,” narinig nilang sabi ni Mara mula sa kabila ng pinto.Makalipas ang ilang sandali, unti-unting nawala ang tunog ng mga yabag sa pasilyo.Napabuntong-hininga si Eunice sa ginhawa. Pinili niyang manatiling tahimik at magkunwaring tulog. Kapag binuksan niya ang pinto at nakita ni Mara si Hector sa loob ng kuwarto niya, siguradong magdududa ito.At alam ni Eunice na hindi rin naman magiging walang
Muli siyang hinila ni Hector sa isang yakap.Sa pagkakataong ito, hindi na iyon padalos-dalos.Kalmado at puno ng kasiguruhan.Marahan niyang hinalikan ang noo ni Eunice at nanatili roon sandali.“Huwag mong sisihin ang sarili mo,” mahina niyang sabi. “At huwag mo na ring itago ang totoo mong nararamdaman. Nandito ako. Hindi na ako aalis. Sasamahan ko kayo ni Hestia. Pagkatapos nito, magpapakasal tayo.”Marahang itinulak ni Eunice ang dibdib ni Hector para magkaroon ng kaunting pagitan sa kanila. Tumingala siya rito. Hindi mabasa ang ekspresyon niya. Hindi galit, pero hindi rin masaya. Halo-halong emosyon ang makikita sa mukha niya.“Anong iniisip mo?” maingat na tanong ni Hector.“Sa tingin mo ba, ganoon lang kadaling magpakasal?” Napabuntong-hininga si Eunice. “Hindi lang tayong dalawa ang involved sa kasal. Nandiyan ang pamilya mo. Ang mama mo na simula pa lang ay ayaw na sa'kin. Ang daming taong masasangkot.”“Sa totoo lang, hindi ko naman naramdaman na parte talaga ako ng pamilya
“Mr. Elizalde, mali 'to,” paos na sabi ni Eunice. Halos pabulong na lang ang boses niya.Pero taliwas sa mga salitang lumabas sa bibig niya ang reaksiyon ng katawan niya.Gusto niyang umiwas. Gusto niyang tanggihan siya. Pero tila sabik ang bawat bahagi ng katawan niya sa bawat haplos ni Hector. Unti-unting umangat sa ibabaw ang pananabik na matagal niyang pilit itinago. Hindi na niya iyon maikakaila. Na-miss din niya si Hector. Na-miss niya ang init ng yakap nito at ang lambing ng bawat haplos.Hindi sumagot si Hector.Sa halip, muli niyang hinalikan si Eunice. Marahan, pero punong-puno ng damdaming matagal niyang pinigilan. Halik iyon na puno ng pananabik at pagmamahal.Sa umpisa, nagpigil pa si Eunice. Hindi niya agad sinuklian ang halik.Pero kalaunan, bumigay rin siya.Marahan siyang tumugon hanggang sa tuluyan na niyang sinuklian ang halik ni Hector. Nagsalubong ang kanilang mga hininga habang pareho silang nalulunod sa damdaming matagal na nilang kinikimkim. Wala ni katiting na
“So?” tanong ulit ni Eunice sa mahinang boses. Halatang hindi pa rin siya lubusang nakaka-recover sa gulat.Maya-maya, umalingawngaw ang masayang tawa ni Hestia mula sa loob ng bahay. Magaan at walang bahid ng sakit ang bawat halakhak niya, na para bang tuluyan na niyang nalampasan ang lahat ng pinagdaanan.Naghanda si Wendy ng simpleng salu-salo bilang welcome home para kay Hestia. May ilang makukulay na lobo at ribbons na nakasabit sa sala, at sa isang sulok ay may mga regalong maayos na nakalagay. Hindi man bongga, ramdam na ramdam naman ang init ng pagtanggap.“Tatlong araw nang lumipat si Hector,” sagot ni Wendy habang itinuturo ang bahay sa tabi nila. “Yung kasama niya roon, kasambahay niya. Kahapon kasi, nagpatulong siyang maghanap ng maid, tapos nagkataon namang naghahanap din ng trabaho si Sonya.”Napabuntong-hininga si Eunice. Parang biglang sumikip ang dibdib niya. Kung magpapatuloy ang ganito, mawawala na ang distansya sa pagitan nila ni Hector. Araw-araw na nga silang nag
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng







