LOGINAng malamig na liwanag mula sa higanteng monitor ng *command center* ay tila naging isang mapusyaw na asido na sumunog sa mga mata ni Nayah. Sa loob ng madilim na pasilidad, ang tanging maririnig ay ang mabilis at nagkakasabay na paghinga ng mga tauhan ng Alkalde at ang nakakikilabot na patak ng ulan mula sa *live video feed* sa screen.Sa screen, bumungad ang Barangay Silangan—ang lugar kung saan lumaki si Nayah. Ang dating maingay ngunit masayang *slums* na pilit niyang tinakasan noon ay mistula na ngayong isang purong impyerno. Ang lumang *basketball court* na gawa sa bitak-bitak na semento ay naging isang pampublikong bitayan. Nakaluhod doon ang dose-dozenang mga inosenteng residente—mga matatandang nagtitinda ng sampaguita, mga kapitbahay na nag-alaga sa kanya noong bata pa siya, at mga pamilyang walang kalaban-laban. Lahat sila ay nakagapos, basang-basa sa ulan, at tinututukan ng mga *assault rifles* ng *private army* ni Don Eduardo.Ngunit ang paningin ni Nayah ay hindi nakatuo
Ang biyahe pabalik sa San Ignacio ay nabalot ng isang nakabibingi at mabigat na katahimikan, sinasaliwan lamang ng malalakas na patak ng ulan na tila galit na humahampas sa bubong ng *heavily-armored SUV*. Ang convoy ng mga naglalakihang itim na sasakyan ay tila mga aninong mabilis na bumabagtas sa madilim at basa-basang *highway*, iniiwan ang madugong alaala ng Villa Amante.Sa loob ng sasakyan, ang tanging ilaw na nagbibigay-liwanag sa kanila ay ang malamlam na ilaw mula sa dashboard at ang paminsan-minsang kidlat sa labas. Nakaupo si Nayah sa tabi ng Alkalde. Sa kanyang mga kamay ay isang *first-aid kit* na kinuha niya mula sa *compartment*. Nanginginig nang bahagya ang kanyang mga daliri habang maingat niyang pinupunasan ng bulak na may *antiseptic* ang daplis ng bala sa itaas na bahagi ng matipunong braso ni Chance.Sumimangot si Nayah nang makita ang lalim ng sugat, bagaman daplis lamang iyon, ay sapat na upang mag-iwan ng isang pangit at mapulang marka sa makinis nitong balat.
Ang marangyang *foyer* ng Villa Amante mansyon ay tuluyan nang naging isang libingan ng mga basag na marmol, umuusok na bala, at duguang mga katawan. Nasa gitna sila ng isang nakamamatay na *crossfire*. Sa harap, pilit na pinipigilan ng mga natitirang miyembro ng *Alpha Team* ni Dante ang pagdagsa ng mga mersenaryo mula sa nawasak na *main gate*. Sa likod, nakaharang si Reynan kasama ang panibagong grupo ng mga armadong tauhan ng sindikato na nakapasok mula sa lihim na lagusan ng *basement*.Nanginginig ang mga kamay ni Nayah, ngunit nanatili siyang nakakapit sa kanyang baril habang nakakubli sa likod ng malapad na katawan ng Alkalde. Ang usok ng pulbura ay nakasasakal, humahalo sa amoy ng tanso at sariwang dugo."It’s over, Mayor!" sigaw ni Reynan, ang boses ay umaalingawngaw sa gitna ng mga manaka-nakang putok ng baril. Nakatayo ang traydor sa may paanan ng grand staircase, ang *submachine gun* nito ay matapang na nakatutok sa kanila. "Drop your weapons! Ibigay mo sa akin si Nayah a
Sa loob ng isang kalibre ng segundo, sumabog ang nakabibinging tunog ng putok ng baril sa loob ng masikip at madilim na pasilyo ng *basement*.Bago pa man tuluyang maikasa ni Reynan ang kanyang *submachine gun*, naging tila isang mabangis na anino si Mayor Chance De La Serna. Sa isang mabilis, marahas, at kalkuladong galaw, tinulak ni Chance si Nayah sa likuran ng isang makapal na sementadong haligi at sabay na nagpakawala ng tatlong sunod-sunod na putok mula sa kanyang *Glock 19*.*BANG! BANG! BANG!*Pumilantik ang mga bala sa sementong pader na nasa likuran ni Reynan, nagpaulan ng mga alikabok at basag na bato. Mabilis na nakatalon ang traydor sa kabilang arko ng pasilyo, ngunit nadaplisan ito sa balikat, dahilan upang mapamura ito nang malutong."Stay down, Nayah! Cover your ears!" umuugong na utos ni Chance, ang paningin ay matalim na nakatutok sa pinagtataguan ni Reynan.Bumawi ng putok si Reynan. Ang *submachine gun* nito ay walang-awang nagpaulan ng bala na sumira sa mga ilaw n
Umalingawngaw ang walang-tigil na palitan ng putok ng baril, tila isang nakabibinging kulog na yumanig sa bawat haligi ng nakatagong mansyon ng mga De La Serna. Ang pamilyar na tunog ng mga alon mula sa karagatan ay tuluyan nang nilunod ng mga pagsabog at basag na salamin. Sa labas, ang *front yard* ay naging isang madugong entablado kung saan buong-tapang na nakikipagpalitan ng bala ang *Alpha Team* ni Dante laban sa pwersa ng sindikato.Sa loob ng mansyon, mabilis na hinila ni Chance si Nayah patungo sa madilim na pasilyo. Ang mga kumikislap na pulang *emergency lights* ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanilang mga mukha. Hawak nang mahigpit ng Alkalde ang kanyang *Glock 19*, habang ang kabilang kamay nito ay nakapulupot sa pulso ng nanginginig na dalaga."Stay low, Nayah! Huwag kang hihiwalay sa likod ko," madiin at kalmadong utos ni Chance, ang kanyang *survival instinct* bilang isang taong lumaki sa gitna ng digmaan at pulitika ay lantarang gumagana."Saan tayo pupunta?"
Ang unang sinag ng araw na tumagos mula sa malalaking salamin ng bintana ay nagdala ng mainit na liwanag sa loob ng madilim na silid. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan, nagising si Nayah na hindi balot ng malamig na pawis at hindi inuudyukan ng matinding kaba. Ang tangi niyang naramdaman ay ang mainit at mabigat na braso na mahigpit na nakapulupot sa kanyang hubad na baywang, at ang pamilyar na pagtaas-baba ng matipunong dibdib na nagsisilbing unan niya.Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata. Ang unang bumungad sa kanya ay ang mukha ni Mayor Chance De La Serna. Hindi ito natutulog. Nakasandal ang Alkalde sa *headboard*, tahimik at matamang pinagmamasdan ang kanyang mukha. Wala na ang poot at kabaliwan sa madidilim nitong mga mata; ang natira ay isang purong debosyon na tila ba si Nayah ang pinakamahalagang nilalang sa buong mundo."Kanina ka pa gising?" paos na tanong ni Nayah, inaayos ang kumot na nakabalot sa kanila.Isang malambot na ngiti ang sumilay sa mga
Ang bawat marahas na pagbayo ni Chance ay tila kulog na gumigising sa bawat sulok ng *master bedroom*, ngunit para kay Nayah, ang ingay ng kanilang magulong pagsasama ay naging isang nakakabaliw na musika na nag-alis sa lahat ng kanyang natitirang huwisyo. Walang patid ang nanggigigil na pag-angkin
Matapos maubos ni Nayah ang pagkain na iniwan ni Chance, naramdaman niya ang matinding pangangati at pagiging malagkit ng kanyang buong katawan. Dalawang araw siyang nagpawis dahil sa lagnat at hindi man lang nakapaglinis ng sarili mula pa noong mangyari ang labanan sa underground safe room.Kailan
Tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa bungad ng Mansyon De La Serna. Nakatayo si Nayah sa malamig na semento, ang hangin sa gabi ay humahampas sa kanyang porselanang balat, ngunit hindi ang lamig ang nagpapatayo sa kanyang mga balahibo kundi ang nakakakilabot na mensaheng nakasulat sa screen ng tab
Makalipas ang limang taon.Ang malapad na bintana ng masters bedroom ay hinahayaan ang mainit na sikat ng araw na pumasok at dumampi sa makinis na balat ni Aria. Limang taon na ang nakalipas mula nang talunin niya ang kamatayan, at sa bawat araw na gumigising siya, ang unang nakikita ng kanyang mal







