Ang KANYANG Hanghikinayang ANG ASAWANG BINALEWALA NIYA.

 Reina’s POV

“Maswerte ka at gising ka na, Mrs. Voss, pero kailangan mong humiga nang lubusan at huwag gumalaw,” sabi ng doktor habang inaayos ang IV drip sa itaas ng aking ulo. “Hindi pa kayang tiisin ng iyong mga tadyang kahit anong biglang galaw.”

Kumurap ako laban sa malakas na fluorescent lights. Ang matalik na amoy ng antiseptic ay sumusunod sa likod ng aking lalamunan. Bawat maliit na hininga ay parang isang matalas na piraso ng salamin na tumutusok sa aking dibdib. Ang aking kanang braso ay mahigpit na nakabenda, tumitibok sa dull at mabigat na kirot.

“Saan…” Lumabas ang aking boses bilang isang tuyo at patetikong ungol. “Gaano katagal?”

“Dinala ka dito dalawang gabi na ang nakalipas,” paliwanag ng doktor nang mahinahon habang tinitingnan ang chart sa paanan ng aking kama. “Nadanas mo ang isang malubhang aksidente noong malakas na bagyo noong Huwebes ng gabi. Lubos na nag-iba ang iyong sasakyan.” Tumigil siya sandali. Tinitingnan niya ako nang may halong propesyonal na kalmado at tahimik na awa. “Kanina pa namin tinatawagan ang iyong emergency contact, Mrs. Voss. Walang sumasagot. May iba pa bang numero na dapat naming subukan?”

Tumingin ako sa likod niya, diretso sa puting tiles ng kisame. Isang malamig na kawalan ng kirot ang tumira nang malalim sa aking sikmura, nagyeyelo sa pisikal na sakit.

“Hindi na,” bulong ko, patag ang boses. “Huwag nang abalahin. Walang darating.”

“Sigurado ka? Dapat ay isang asawa o kamag-anak—”

“Sigurado ako,” putol ko sa kanya. Ipinakita ko ang mga mata ko.

Hindi ako nagulat. Matagal ko nang tumigil sa pagtataka kay Cainan Voss.

Lumipas ang dalawang linggo.

Dalawang linggo ng pagtitig sa parehong apat na pader. Dalawang linggo nang panonood sa walang laman na plastic chair sa tabi ng aking kama na nagkakamulatan ng alikabok. Tuwing umaga, papasok ang mga daytime nurse na may pekeng ngiti at tinatanong kung paparating na ba ang aking pamilya. Tuwing umaga, pinipilit kong tumango at sabihing “Oo, malapit na,” hanggang sa maging masyadong mabigat na lunukin ang kasinungalingan.

Sa unang tatlong araw, itinabi ko ang aking telepono sa tabi ng unan, sinusuri ang blankong screen tuwing limang minuto. Sa ikaapat na araw, itinapon ko ito sa bedside drawer. Sa ikapitong araw, tumigil na akong mag-isip tungkol dito.

Sa ikasampung umaga, pumasok sa aking kwarto ang isang nurse mula sa pediatric ward, may hawak na maliit at makulay na sobre.

“Ano ito?” tanong ko habang inaayos ang unan sa likod ko.

“Isang get-well card,” sagot niya na may mainit na ngiti habang iniabot ito. “Napansin ng mga staff dito sa palapag na wala ka pang bisita. Sama-sama kaming nag-ambag at lumagda. Gusto naming malaman mo na hindi ka nag-iisa, Reina.”

Binuksan ko ang card. Binasa ko ang bawat pangalan na isinulat sa iba’t ibang kulay ng tinta. May isang bagay sa loob ng aking dibdib na hindi lang nagka-crack — lubusan itong nawasak. Mga estranghero ang napansin ng aking kalungkutan. Mga estranghero ang nagmamalasakit nang sapat upang isulat ang kanilang mga pangalan para sa akin, habang ang sarili kong asawa ay hindi man lang nag-abala na mag-text.

Nang bumalik ang floor nurse upang tingnan ang aking vitals, tinawagan ko siya. “Excuse me. Pwede mo ba akong tulungan sa isang bagay?”

“Siyempre, iha. Ano ang kailangan mo?”

“Tanggalin mo si Cainan Voss sa aking records,” sabi ko, diretso ang tingin sa kanyang mga mata. “Alisin mo siya bilang emergency contact ko. Lubusan.”

Huminto ang nurse sa pagsulat at tiningnan ako nang mabuti. Hindi siya nagtanong. Nakita niya lang ang ekspresyon sa aking mukha at tumango. “Sige, iha. I-u-update ko agad ang sistema.”

“Salamat,” sabi ko, ibinaling ko ang ulo ko patungo sa bintana.

Nang gabing iyon, bumalik sa aking isipan ang mga alaala kung paano nagsimula ang kasal na ito. Kinamumuhian ako ni Cainan mula pa sa simula. Sa araw ng aming kasal, pagkatapos naming magpalitan ng vows, yumuko siya at ibinulong diretso sa aking tainga na hindi niya ako kailanman mamahalin. Ang aming kasal ay isang transaksyon na ipinalit sa kanya ng kanyang lola na si Vivienne, na minahal ako nang parang sariling dugo. Matagal nang mahal na mahal ni Cainan si Giselle, isang supermodel na kasintahan niya sa loob ng tatlong taon.

Sa maikling panahon pagkatapos ng kasal, naging disente talaga si Cainan bilang asawa. Pero sa sandaling pumanaw si Vivienne, bumagsak ang maskara. Lubusan niya akong isinara, ginugugol ang mga gabi sa kama ni Giselle at paminsan-minsan lang bumabalik sa aming mansyon.

Naalala ko ang isang dinner party dalawang buwan pagkatapos ng aming kasal. Tiningnan ako ni Cainan mula sa kabilang dulo ng punong-puno ng silid. Sa loob ng tatlong segundo, naging hindi mabasa ang kanyang mukha. Isang buong taon akong naghanap ng kahulugan sa tatlong segundo iyon. Nagtayo ako ng napakalaking at hangal na pantasya sa paligid ng isang maikling tingin mula sa isang lalaking walang pakialam kung mabuhay o mamatay ako. Lahat iyon ay kasinungalingan. Nagpapanggap lang siya para sa kapakanan ng kanyang lola.

Sa ika-labing-apat na araw, sa wakas ay malakas na ako upang maglakad sa corridor nang mag-isa. Mahigpit kong hinawakan ang handrails, mabagal at sadyang mga hakbang sa aking maluwag na hospital gown.

Habang papalapit ako sa central nurse’s station, dalawang young nurse ang malakas na nagtatawanan, nakasandal sa counter.

“Oh my God, nakita mo ba ang lalaki sa Ward Seven?” bulong ng isa habang pumapalakpak. “Hindi siya umalis sa tabi niya mula kahapon. Kahit ang pagkain niya ay direktang mula sa container lang para lang mapanood ang natutulog.”

“Alam ko!” sabi ng isa pa na puno ng excitement. “Ito ang pinaka-romantic na bagay na nakita ko ngayong taon. Sprained ankle lang niya, pero tinatrato niya ito na parang gawa sa salamin.”

Hindi ko masyadong pinansin. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad upang i-stretch ang mga binti. Pero nang makadaan ako sa bukas na p***o ng Ward Seven, ang tunog ng isang pamilya at magandang tawag ang nagpapatigil sa aking mga paa sa sahig.

Sumilip ako sa loob sa pamamagitan ng glass panel.

Nakaupo roon si Cainan. Nakasandal sa pagsulong, ang mga siko ay nakapatong sa mga tuhod; ang mga mata ay lubusang nakatuon kay Giselle. Inabot niya ang kamay at marahang inayos ang unan sa likod nito, siguradong perpektong komportable ito. Ibinato ni Giselle ang ulo paatras, tumatawa sa kung ano man ang sinabi niya. Hindi ngumiti si Cainan, pero ang kanyang mukha ay mas malambot kaysa sa nakita ko sa loob ng tatlong taon.

Tumayo ako sa pintong iyon, binilang hanggang apat sa aking isipan habang ang dugo ko ay naging yelo.

Sa loob ng dalawang linggo, nagdurusa ako nang mag-isa sa mismong gusaling ito na may fractured rib, at ang aking asawa ay nasa ibaba lang ng hall, hawak ang kamay ng isang babaeng may simpleng sprained ankle.

Hindi ako umiyak. Hindi ako pumasok nang galit. Tumalikod ako, naglakad nang diretso pabalik sa aking kwarto, umupo sa gilid ng kama, at tinawagan ang aking abogado.

Sa umagang ako ay opisyal nang na-discharge, bumalik muna ako sa aming mansyon. Kailangan kong ayusin ang aking mga iniisip at kumuha ng ilang mahahalagang gamit bago dalhin ang legal papers sa korte.

Pagpasok ko sa kusina, nanlumo ang aking tiyan hanggang sa sahig.

Nakaupo sina Cainan at Giselle sa dining table, walang pakialam na tinatapos ang almusal. Tumingala si Giselle. Agad na kumalat ang isang maliwanag at pekeng ngiti sa kanyang mukha.

“Oh, Reina! Bumalik ka na pala,” sabi ni Giselle. Ang boses ay tumulo ng pekeng katamisan. “Mas maganda na ba ang pakiramdam mo, sweetie?”

Lubusan ko siyang inignora. Ang mga mata ay nakatutok sa aking asawa. Si Cainan ay hindi man lang tumingin mula sa kanyang telepono. Nag-scroll siya sa screen na parang multo lang ako.

“Cainan,” sabi ko, matatag at malamig ang boses. “Kailangan nating mag-usap nang pribado sa itaas. Ngayon din.”

Buntong-hininga siya. Itinapon ang telepono sa mesa bago itulak ang upuan. Sumunod siya sa akin papunta sa aming master bedroom nang walang salita. Sa sandaling sumara ang p***o, kinuha ko ang puting sobre mula sa aking bag at direktang iniabot sa kanya.

“Ano ito?” tanong niya, nakakunot ang noo habang inilabas ang mga dokumento.

“Mga papeles ng diborsyo,” sagot ko.

Tiningnan ni Cainan ang bold na text sa itaas ng pahina at naglabas ng matalim at mapang-uyam na tawa. “Seryoso ka ba ngayon, Reina? Itigil mo itong batang tantrum. Wala akong oras para sa drama mo ngayon.”

“Pagod na akong pigilan ang isang lalaking ayaw pigilan, Cainan,” sagot ko, tinitingnan siya nang puno ng pagkapagod. “Tapos na ako.”

Humagupit ang kanyang panga; nagdidilim ang mga mata habang binabayo pabalik ang mga papeles sa hindi maayos na paraan.

“Tanggalin mo iyan,” angil niya, patungo sa p***o. “Hindi ko pipirmahan iyan.”

“Cainan, hintay!” sigaw ko, tumatakbo pagkatapos niya.

Mabilis akong bumaba ng hagdan hangga’t kaya ng aking naghihilom na tadyang, pero sa oras na tumuntong ang aking mga paa sa marble floor ng foyer, ang malakas na ingay ng kanyang sports car ay umalingawngaw sa driveway. Umalis na siya. Iniwan niya ako sa walang laman na bahay.