001

Yvette's POV

“Ang kliyente ay naghihintay, Yvette. Huwag mo ngang gagalawin ‘to!”

Hininaan ng boss ko sa telepono.

“Malapit na po ako, sir,” hiningal ko habang tumatakbo nang todo ang makakaya ng mga binti ko.

Sa nakalipas na limang taon pagkatapos ng nakamamatay na aksidente kung saan ko nawala ang tatay ko at natigil ang pagiging gymnast ko dahil sa mga nabali kong buto, kailangan kong gawin ang lahat para mabuhay habang nag-aaral pa.

Subalit noong akala ko’y ngingitian na ako ng langit at lahat ng pinaghirapan ko, nalaman ng nanay ko na may cancer siya. Sa nakalipas na dalawang taon, napatunayan ng buhay na wala talagang maibibigay ang siyam hanggang sampu. Kaya lumayas ako sa paaralan at ginamit ang araw para magtrabaho sa iba’t ibang shift bilang bartender, cleaner, tindera, at tagapag-alaga ng bata.

Sa gabi, naghu-strip ako.

Ang tanging mga taong makakapagbigay ng malaking pera para sa operasyon ng nanay ko ay dito naglalasing. Napakalupit nila dahil hindi nila napapansin ang mga kabataang desperadong maghanap ng disenteng trabaho samantalang malaya nilang ginagastos sa isang puta.

Huwag niyo akong maliitin.

Hindi ko sila k********t.

Naghu-strip lang ako para sa kanila.

Gayunpaman, habang hinihila ko ang pagod kong katawan mula sa lahat ng shift na ginawa ko ngayon, hindi ko mapigilang isipin kung ano ang pwedeng mapala ko mamaya. ‘Yon ang nagtulak sa akin na magtipon ng lakas at tumakbo sa basa-basa hanggang makarating ako sa club.

Kalagitnaan pa lang ako nang makita ko ang ibang babae na kaedad ko na ginagawa rin ang ginagawa ko, at tinititigan nila ako nang masama.

“Ay susmaryosep, Yvette!” reklamo ng boss ko. “Basa na basa ka! Basa na basa ka dapat pa nga nasa pole ka na! Alam mo ba kung gaano kahalaga ‘yung offer ngayong gabi para sa buhay natin? Hindi ba malapit nang mamatay ang nanay mo o feeling mo ba talaga ng utak mong sunog na papautang pa kita ng sapat para sa operasyon niya?!”

“Magpapalit na po ako,” ibinaba ko ang tingin ko at dumaan sa kanya.

Ang mga salita niya, kahit gaano kabigla, ay nagkumpirma sa naiisip ko kanina.

Ngumiti ako nang tunay sa unang pagkakataon pagkatapos ng matagal na panahon.

Isang bagong iniisip ang nagpangit sa mukha ko habang tinitingnan ko ang sarili sa salamin. Kusang nagsimulang bunutin ng mga kamay ko ang mga tahi sa laylayan ng damit ko hanggang nanginginig na ang mga kamay ko.

Ang mga lupit na lalaking ‘yon ay hindi talaga tumutulong sa sinuman, kahit sa mga katulad ko. Kaya ano kaya ang nakatali sa performance ko ngayong gabi—

“YVETTE!!!!”

Napatalon ako.

“May dalawampung segundo ka lang para lumabas diyan o sisiguraduhin kong hubad kang aakyat diyan!”

Bumuntong-hininga ako, mabilis na hinubad ang damit ko at kinuha ang bagong lingerie set na iniwan niya. Ganoon talaga siya—siya ang nagdedesisyon kung ano ang isusuot namin at hindi.

Basa pa rin ang buhok ko, basa rin ang balat ko. Gayunpaman, tumakbo ako patungo sa pinto. Kung tama siya at ang offer ngayong gabi ay makakapagligtas sa nanay ko, handa ako at gagamitin ko ang lahat ng imperpeksyon ko ngayong gabi bilang sandata. Kasama na rito ang magulong basa kong buhok at ang tumutulo kong balat.

Lumabas ako.

Sa una, tinitigan ako ng boss ko mula ulo hanggang paa at masasabi kong naiinis siya sa nakikita niya.

“Hindi ko alam kung ano ang makikita ng kahit sino sa’yo para gawin ang ganitong offer. Pero makinig ka at makinig kang mabuti, Yvette. Hindi ka lang mag-e-entertain sa mga talunan na ‘yan ngayong gabi. Magpe-perform ka para sa pinakamahalagang kliyente ko at kailangan mong maging perpekto,” seryoso ang boses niya at malalaki ang mga matang nakatitig sa akin.

“Wala kayong dapat ipag-alala, boss,” ngumiti ako nang may pagmamalaki. Bahagyang nadismaya na ang tanging iniisip niya ay ang benepisyo niya. “Wala kayong ideya kung ano ang magagawa ng offer na ‘to para sa akin din…” Iniwan ko siya sa kalagitnaan ng pangungusap, pinindot ang butones ng kanyang damit nang dahan-dahan at iniwan siya para pumunta sa stage.

Biglang namatay ang ilaw, ginamit ko ang sandaling iyon para mag-ankla sa sarili.

‘…Hindi lang ako nag-e-entertain sa mga hangal na ‘yan, nagpe-perform ako.’

‘Yon lang ang kailangan ko para mapukaw ang pinakamahusay sa akin. Pinagsama ko ang flexibility ko noong gymnast sa charm at pang-aakit, gumalaw ako sa paligid ng pole na parang akin ito.

Bumalik ang ilaw, pero ngayon ay nakatuon ito sa akin. Tiningnan ko sa paligid kung sino ang target audience ko… ang diyablo na nagliligtas sa akin mula sa impiyerno… ang lupit na lalaki na maaaring maging kapahamakan ko.

Habang tumunog ang musika, hinawakan ko nang mahigpit ang pole, dahan-dahang inilipat ang timbang ko para magawa ang split na diretsa laban sa pole. Sumigaw ang mga tao, karamihan sa mga manyak ay nakatitig lang sa pagitan ng mga hita ko.

Focus.

Habang ginagawa ko ‘yon, nahuli ko ang atensyon ng audience, pinapanatili silang nakabitin at patuloy na naghahanap hanggang—

Grey eyes.

Ang matalas na tingin niya ay nakatitig sa akin, sobrang lakas na ramdam ko ang init ng kanyang titig. Ang pilit na at maayos na panga niya at ang paraan ng pagkakakrus ng mga braso niya sa harap ng dibdib… mga bagay na parang kapahamakan ko, at sa isang segundo, halos tumakbo ako palayo.

‘…Hindi ba malapit nang mamatay ang nanay mo?’

‘Miss Yvette, may sampung araw ka na lang para maghanda sa operasyon…’

Ipinikit ko ang mga mata ko, huminga nang malalim, at itinulak ang mga boses na ‘yon sa likod ng isip ko.

“Kailangan kong gawin ‘to,” bulong ko sa sarili. “Kailangan kong iligtas siya.”

Kaya nang walang iniisip, pinakawalan ko ang impiyerno, gumalaw sa paligid ng pole na parang isang diyosa na walang buto na masisira. Ramdam ko ang bawat titig niya na sumusunog sa balat ko, kaya siguradong nag-perform ako nang sapat para sunugin ang titig niya.

Ngumiti nang may paghamon.

Hinawakan ko ang buhok ko at itinulak sa gilid para maipakita ang leeg ko. Pinadaan ko ang mga daliri ko mula sa sentido hanggang sa mga labi ko, collar bone, at cleavage.

Nakatitig pa rin ang mga mata niya sa akin.

Perpekto.

Hinaplos ko ang zipper sa harap ng lingerie bago dahan-dahang binaba ito. Hindi ko sigurado kung ano ang gusto kong makuha sa kanya, o patunayan, sa paggawa noon, pero nang makita kong gumalaw siya, alam ko na. Napatunayan niyang yelo siya at ako ang magpapatunay na ang yelo ay pinakamatigas na nababasag.

Patuloy ako nang dahan-dahan, nang-aakit, hanggang lumunok siya at tumingin palayo.

“Ano’ng ginawa mo, Yvette?!” halos sigawan ako ng boss ko mula sa likod ng stage. “Lumabas ka diyan. Ngayon din!”

Lumabas ako, iniwan ang mga tao sa suspense. Hindi ko mapigilang ngumiti nang may hiya nang makita ko siya.

“Ano’ng ginawa mo? Alam mo ba kung ano’ng pinasok mo? Dahil kung magkagulo ‘to mamaya, sisiguraduhin kong tanggal ka—”

“Mr. Eric,” putol ng malalim na boses ng lalaki mula sa likuran.

Lumapit ang lalaking naka-black suit at may masungit na mukha, may file sa kamay. Napalundag ang puso ko nang mapansin kong iba siya sa grey-eyed na lalaki. Ginawa ko ba lahat ‘yon sa maling tao?

Namula ang pisngi ko.

“Kailangan ng boss na pirmahan agad ng dalaga ang mga papeles. Makikita niya kayo sa exit.”

Ibinigay niya ang file sa boss ko, na ibinigay naman sa akin at pinilit akong pumirma. Bumuntong-hininga ako sa ginhawa. Minion lang pala niya ‘to. Pero tama ba ang lalaking ginanapan ko?

Natigilan ako nang makita ko ang ilang pangungusap sa mga kondisyon.

‘Mula ngayon, IKAW AY AKIN.’

‘ANG PAG-IBIG AY IPINAGBABAWAL.’

‘ANG PAGBUBUNTIS AY KARUMALDMAL.’

Huminto ang puso ko habang binabasa ko ‘yon.

‘Kailangan mong dumaan sa tatlong rounds ng pagsusuri, pagkatapos mo lamang pumasa ay magiging karapat-dapat ka sa mga benepisyo sa ibaba:’

Pera.

Mas maraming pera.

Napakaraming pera.

Nanginginig ang mga kamay ko sa lahat ng kondisyon at ramdam ko ang pagka-impatyente ng boss ko.

“Pirmahan mo na ang papeles,” singhal niya.

‘Ako, si Yvette Morgan, ay isinusuko ang isip, kaluluwa at katawan ko upang gamitin ni Knox Luther ayon sa kanyang buong nais.’

Isinara ko nang bigla ang file at napahakbang paatras.

“Gago ka ba, Yvette?!” sigaw niya habang nanonood lang ang lalaking naka-black suit. “Kunin mo na ‘yung pera at iligtas mo ang nanay mo. Palagi mo namang kinasusuklaman ‘yang trabaho mo, di ba? ‘Yan,” inagaw niya ang file sa kamay ko at binuksan ang huling pahina kung saan kailangan kong sulatan ang pangalan ko at pumirma. “Ito ang bargaining para sa kalayaan mo. Pirmahan mo na ngayon at umalis ka na tulad ng palaging gusto mo.”

Hinirap ko nang malalim, paulit-ulit na tinimbang ang lahat ng opsiyon. Walang makakapantay sa pagmamahal ko sa nanay ko. Walang makakapantay sa mga sakripisyo ko para sa kanya kahit ibigay ko pa ang sarili ko.

Kinuha ko ang ballpen sa kamay niya at sinulatan ang pangalan ko.

Tumulo ang luha ko habang papunta na sa pagpirma ng pangalan ko, pero mabilis na binawi ng boss ko ang dokumento para hindi ito masira.

Humikbi ako.

Pagkatapos, sa nanginginig na kamay, nilagdaan ko ang aking pirma, opisyal na ibinenta ang sarili ko sa lalaking ito. Sino man siya.