Chapter 6: Aftermath

Nagising si Astrid na masakit ang buong katawan. Nang idilat niya ang kaniyang mga mata, ang salaming bintana ang nasa harap niya kung saan nakita niya papaangat pa lang ang araw. Unti-unti niyang naalala ang mga nangyari kagabi.

The unexpected job offer.

Masquerade party.

Auction.

A night with a stranger.

Saka niya lang naramdamang may brasong nakapulupot sa baywang niya, bigla ay pinigilan niya ang hininga. Nakatalikod siya sa lalaki, unan niya ang isang braso nito samantalang ang isa nakayakap sa kaniya.

Napatakip siya ng mukha. “Baliw ka na, Astrid! Anong pinasok mo?” bulong siya sa mga palad. ‘Ikaw pa ang nag initiate ng nangyari sa inyo! Grabe ka!’

Mabilis ngunit tahimik ang kaniyang naging kilos. Dahan-dahan niyang inalis ang pagkapulupot sa kaniya at saka naupo sa kama balot ang puting kumot. Sandali siyang tumitig sa gwapong lalaki na mahimbing na natutulog.

“Ruex Villaflor.” Siya nga. Ang kilalang billionaire sa bansa. “Sorry. At thank you sa pagligtas mo sa kin. Aalis na ako, pangako ‘di na ako magpapakita sa ‘yo. Hindi kita guguluhin.”

Pinulot niya ang mga damit at agarang nagbihis. Lumingon pa siya sa huling pagkakataon bago tuluyang lumabas ng pinto.

Hindi nagtagal, tuluyang sumikat ang araw.

Direktang tumatama ang sinag ng araw sa nakapikit na mata ni Ruex kaya siya nagising at bumangon. Una niyang hinanap ang babae mula kagabi, natigilan siya nang wala na ito. Ang tanging nakita niya ay ang magulong kwarto at kama, ebidensyang hindi panaginip at totoo ang nangyari kagabi.

“How could she leave just like that?” napahilot siya ng sintido. “Hindi ko man lang maalala ang mukha niya…” She was wearing a mask the whole time, and when they spent the passionate night together, it was too dark to even see her face.

Ang naaalala niya lang ay ang mga haplos niya, ang amoy niya, at ang nangyari sa pagitan nila… wala man lang personal na pagkakakilanlan.

Frustrated, he grabbed his phone and immediately called his secretary. “Find out who the woman from last night was. I want everything about her.”

ONE MONTH LATER.

“Talaga?! Iyon ang nangyari?!” gulat na bulalas ni Zee.

Rinding-rindi na ang mga tainga ni Astrid sa kaibigan pero napapangiti pa rin siya sa kakulitan nito. Naging magkaibigan na nga silang dalawa. Matapos ang gabing ‘yon, si Zee ang nakasalubong niya at tumulong sa kaniya na makaalis agad sa lugar. Halos magdadalawang buwan na ang nagdaan. Simula rin noon ay naging close na sila. Ngayon niya nga lang na kwento ang lahat ng nangyari.

“Anong masasabi mo?” may tuksong tanong niya.

“Anong anong masasabi ko?”

“Kay Mr. Ruex Villaflor! Mayaman at pogi, for sure masarap. Nag-enjoy ka naman ba?”

Naramdaman ni Astrid ang pamumula ng mga pisngi. “Ano bang sinasabi mo!”

“Sus, ‘wag mo nang ikaila,” tawa ni Zee.

Nakamot si Astrid sa ulo. Honestly, it was her first time and maybe the best too. “Pero wala naman ‘yon sa kaniya. Isa lang ako sa mga babae niya. Tiyak nakalimutan na niya agad ako.”

Biglang nagbago ang ihip ng hangin. Lumungkot ang itsura nila pareho.

“Don’t give me that face,” nag-aalalang sabi ni Zee. “Alam kong iniisip mo na naman ‘yong nangyari. ‘Wag mong sisihin ang sarili mo. Si Madam Beth ang nagdala sa ‘yo roon nang wala kang alam!”

Astrid sighed. “Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko, Zee.”

Oo nga’t si Aling Beth ang puno’t dulo nito, pero siya ang pumayag. Siya ang gumusto. Hindi niya naman pinagsisihan, nangyari na ang nangyari, sadyang naguguluhan lang siya sa nararamdaman.

“First of all,” he said, trying to lighten the mood, “I just want you to know na grabe, ang ganda mo that night. Ang daming nagkandarapa sa beauty mo. Like, kung ako may kiffy, baka nag-volunteer pa ako para lang masali din ako sa auction.”

Napailing si Astrid habang napapangiti. At iyon ang gusto ni Zee. Kahit saglit lang, gusto niyang makita na hindi tuluyang nilalamon ng guilt ang kaibigan niya.

“Pero seryoso, for sure hindi naging madali para sa ‘yo ang nangyari.”

“Hindi ko naman talaga gusto na umabot sa gano’n.”

“I know, girl.” Zee squeezed her shoulder. “Proud na proud ako sa ‘yo! Isang bagay lang ang siguradong alam ko—hindi nabawasan ang worth mo dahil sa isang desisyon na ginawa mo sa panahong gipit ka. Tandaan mo ‘yan.”

“Hindi kita huhusgahan,” dagdag ni Zee. “Alam kong desperadong-desperado ka that time. Alam kong feeling mo wala ka nang choice. At least nabawi mo na ‘tong bahay mo. Saka hindi naman na ulit nagparamdam si Ruex Villaflor. Kalimutan mo na lang lahat.”

Nasa kusina sila ng bahay ni Astrid. Pagkatapos nga ng nangyari, binalik na sa kaniya ang titulo. Sawakas ay sa kaniya na ulit ang bahay.

“Ay, sige na, ‘wag nang pag-usapan ‘yan!” Binuksan ni Zee ang mga tupperware na dala. “Tikman na lang natin ‘tong mga luto ko. Hinanda ko talaga ‘to for you, nabanggit mo kasing favorite mo ang binagoongan.”

Humalo sa hangin ang masarap na amoy ng ulam. Nilanghap pa ni Zee ang nakakatakam na halimuyak. Nang si Astrid na ang nakaamoy, agad siyang napatakip ng ilong.

“Ang baho! Panis na ba ‘yan?”

Nagtaka si Zee. “Uy, hindi ah. Saka mabango kaya.”

Sinubukan ulit amuyin ni Astrid pero ‘di niya talaga nagustuhan. Parang bumabaliktad ang sikmura niya. Tumakbo siya sa lababo at sumuka.

“Hala, anong nangyayari sa ‘yo? Masama ba pakiramdam mo? Ayos ka lang?” hinagod ni Zee ang likod ni Astrid habang patuloy ito sa pagduwal.

Pinunasan ni Astrid ang bibig matapos mag mumog. Medyo gumaan na ang pakiramdam ng tiyan niya kaso ulo naman niya ang sumakit.

“Nahihilo ako. Wala naman akong sakit, maayos pa ako kanina ‘di ba. Ewan ko ba, biglang gusto kong magsuka. Dahil sa bagoong?”

“Hindi kita papakainin ng sira. Girl, I swear bagong luto iyon. Hindi mo pa pati natitikman. Kaya bakit ka naman nagsusuka d—”

Nanlaki ang mga mata ni Zee.

Nanlaki rin ang mga mata ni Astrid.

“Delay ka ba?”

Kinakabahang nag-isip si Astrid bago tumango.

“Oh, my.” Napatakip ng bibig si Zee. “Buntis ka?!”

Muntik mawalan ng balanse si Astrid sa gulat. Pinaupo agad siya ni Zee sa dining table, tinabi na ang mga dalang pagkain.

“Teka ‘wag muna tayo mag-panic. Alamin muna natin ang totoo, okay?”

Matapos ang tagpo, bumili agad siya ng pregnancy test para sa kaibigan. Nakailang katok na si Zee sa banyo. Daig niya pa ang ama ng batang dinadala ni Astrid kung sakali. Hindi siya mapakali sa kaba habang pabalik-balik na naglalakad.

Akmang kakatok ulit siya nang bumukas na ang pinto.

“Zee…”

“Ano? Kumusta?”

Naka-focus ang tingin ni Astrid sa pregnancy test.

Lumapit na si Zee, sinilip niya rin ang resulta.

Dalawang guhit. Positive.

YUMUKO sa harap ni Ruex ang kaniyang secretary na si Connor. Simula nang ipag-utos ni Ruex na hanapin ang babaeng nakasiping niya noon, wala man lang na i-report na maganda si Connor.

“I’m really sorry but I can’t find her.”

“Ilang linggo na ang nagdaan! Sigurado ka bang ginawa mo na ang lahat para mahanap siya?”

Tumango si Connor sa dismayodong si Ruex.

“Mahigpit ang securities ng event, protektado nila ang identity ng mga babae noong gabing ‘yon.”

Tawa ni Ryan ang sumingit sa usapan nila. “Ano, cous? I told you. Women are the best delicacies in the world. Ngayon, hinahanap hanap mo pa siya. ‘Wag ka na mag-aksaya ng oras. Marami pang babae sa mundo! Ipapakilala kita sa mga—”

“Manahimik ka d’yan. Bakit ka ba nasa opisina ‘ko?”

Nagkibit balikat si Ryan. Nandito lang naman siya para mang-asar.

Bumuntong hininga si Ruex. “Connor.”

Tumango agad ang secretary niya. “Yes, I understand. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para hanapin siya.”

“Para saan ang milyones mo? Gamitin mo para maghanap ng bago,” mungkahi ni Ryan na nakatanggap lang ng masamang tingin mula kay Ruex.

“No. I’d rather use my money to find her. Hindi ko gusto ang iba. I want her. Only her.”