LOGINLumingon na lang palayo si Liora nang makita ang mga marka ng karayom sa balat nito. Hindi na siya nagsalita."Ngayon, maniniwala ka na ba sa akin? Kung may iba lang sana akong paraan, hindi ko na sana kayo ginulo. Pero wala na talaga akong ibang matatakbuhan," umiiyak na sabi ni Brent habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha niya.Habang nakatingin sa lalaking nasa harapan niya, iba-ibang emosyon ang naramdaman ni Inara.Noon, kilala si Brent at maraming taong humahanga rito. Pero ngayon, kahit maglakad pa ito sa gitna ng kalsada, malamang ay wala nang lilingon.Maaaring karapat-dapat lang na maranasan nito ang lahat ng iyon. Pero kung hindi lang napilitan si Kaizan na gawin ang lahat para pabagsakin ito, baka hindi sana ito umabot sa ganitong kalagayan.'Hayaan mo na. Ituring ko na lang itong kabayaran para maging payapa ang isip ko.'Tumingin siya rito bago nagsalita. "Pwede kitang tulungan sa pera, pero wala akong ganyang kalaking halaga ngayon. Sa ibang araw na lang natin pag-usap
Ngumiti si Wyatt. "Hindi mo na kailangang magpasalamat. Ang kasiyahan mo ang pinakamagandang regalo na maibibigay mo sa akin."Pagkasabi niyon, dahan-dahan niyang itinaas ang baso ng alak at humigop.Habang pinagmamasdan siya, hindi napigilan ni Zandrae ang mapabuntong-hininga. Alam niyang malamang ay habambuhay niyang dadalhin ang utang na loob sa lalaking nasa harapan niya.Talagang hindi patas ang pag-ibig. May mga taong handang ibigay ang lahat kahit walang hinihintay na kapalit, habang ang iba naman ay basta na lang tumatanggap nang walang pag-aalinlangan. May mga taong buong pusong naghahangad nito pero hindi kailanman makuha, samantalang ang iba ay walang pakialam at tuluyang binabalewala ito.Bakit nga ba laging hinahabol ng mga tao ang mga bagay na hindi nila maaaring mapasakanila? Kung natuto lang sana siyang makuntento at yakapin ang taong naroon na para sa kanya, marahil ay masaya na siya kasama si Wyatt.Ngunit... hindi niya iyon magawa.Abalang-abala si Liora sa pagtatra
Ngumiti nang malumanay si Kaizan bago nagsalita sa ama. "Huwag po kayong mag-alala. Mag-enjoy lang po kayo diyan. Ako na po ang bahala sa lahat dito.""Oo. Kapag may oras ka, isama mo na rin si Inara diyan para mamasyal.""Sige po," sagot niya.Bago pa muling makapagsalita si Don Adalvino, may tumawag sa kanya mula sa likuran. Mukhang inaaya siya nitong mangisda.Nang makita iyon, agad na nagsalita si Kaizan. "Dad, ituloy niyo na po ang gagawin niyo. Sa ibang pagkakataon na lang po tayo mag-usap.""Alagaan mo nang mabuti si Inara."Pagkasabi niyon, pinatay na ni Don Adalvino ang tawag.Pagdilim ng screen, agad na naglaho ang pilit na ngiti sa labi ni Inara. Tumingin siya kay Kaizan na may halatang pangungutya."Ang galing mo na ring umarte. Kung hindi ko lang alam ang totoo, iisipin kong mabait kang asawa at mapagkalinga."Ramdam niya ang talim ng bawat salitang binitiwan nito, pero hindi niya iyon pinatulan. Sa halip, seryoso siyang tumingin dito."Inara, itigil na muna natin ang gan
Bumuntong-hininga nang mahina si Kaizan bago dahan-dahang inilayo si Inara sa gilid ng entablado. Sa sandaling iyon, lumabas ang tagapagdaloy at nagsimulang tumugtog ang musika. Mabait ang boses nito at nakakaakit ang ngiti kaya napalingon ang maraming tao. Pero hindi interesado si Inara sa alinman sa mga iyon. Ang gusto lang niya ay makaalis agad dahil sa sobrang ingay. "Ngayon, darating na ang pinakamasayang sandali! Tumingin po kayo sa malaking screen at alamin kung sino ang mapalad na makakakuha ng ating premyo!" Kumislap ang mga ilaw at natahimik ang buong lugar. Napuno ng pag-asa at kaba ang bawat isa habang hinihintay ang lalabas sa screen. Biglang tumigil ang musika at lumitaw ang mukha ng isang babae sa malaking screen. "Wow, napakaganda!" bulong ng isang tao. Ngumiti ang tagapagdaloy. "Ang swerte naman natin ngayon! Napakaganda ng ating nanalo. Palakpakan natin siya!" Kasabay ng malakas na palakpakan ng lahat, lalo namang nairita si Inara sa ingay. 'At bakit parang
Mukhang naiinip si Kaizan, pero nanatiling mahinahon at magalang ang bawat kilos niya habang maingat na isinuot ang jacket kay Inara. "Lagi mo namang sinasabi na gagawin mo ang lahat para sa bata, bakit hindi ka marunong magsuot nang maayos? Kapag nilamig ka, ang bata rin ang maghihirap." Mabigat ang tono ng boses niya, ngunit kitang-kita sa bawat galaw ang tunay na pag-aalala para rito. Dahil doon, hindi alam ni Inara kung paano kikilos. Bahagya siyang tumingala at napansing nakatingin din sa kanya ang lalaki. Parang isang takot na usa, mabilis siyang umatras at dumistansya. "Ikaw... bakit nandito ka pa?" "Saan pa ako pupunta kung hindi dito?" "Ang ibig kong sabihin, oras na ng trabaho. Bakit wala ka sa opisina?" "Bakit ko sasabihin sa iyo?" "Ah, sige. Abala ka pa naman." Akma na sanang tatalikod si Inara upang makaiwas sa hindi komportableng pakiramdam, ngunit agad siyang pinigilan ni Kaizan. "Inara, totoo ba ang lahat ng sinabi mo kahapon?" Huminto siya at walang pag-aal
Iniwas ni Zandrae ang tingin at bahagyang ngumiti. "Maayos na po ang pakiramdam ko. Huwag ka nang mag-alala.""Iyan lang ang sinasabi mo. Napapansin kong hindi maganda ang lagay mo nitong mga nakaraang araw. Zandrae, talagang nag-aalala ako sa iyo. Para lang mapanatag ang loob ko, magpatingin ka na, okay?"Dahil sa pagpupumilit ni Kaizan, hindi malaman ni Zandrae kung ano ang dapat niyang gawin.Hindi niya mabasa ang iniisip nito. Kung magdadahilan pa siya, baka lalo itong maghinala. Pero kung magpapatingin naman siya, baka may lumabas na hindi niya kayang tanggapin."Zandrae?"Napabalik siya sa kasalukuyan nang marinig ang pagtawag nito. Pilit siyang ngumiti bago sumagot. "Wala na talaga akong magagawa sa iyo. Sige, pupunta ako. Pero Lunes pa lang ngayon. Sa Sabado na lang tayo magpunta.""Sige.""Pwede na ba tayong kumain? Gutom na gutom na ako.""Oo naman. Kain na tayo."Pagkaupo nila sa hapag-kainan, napansin niyang wala si Inara kaya agad siyang nagtanong. "Nasaan si Inara?"Lumi
Biglang sumagi sa isip ni Kaizan ang isang imahe. Sa isang iglap, nagbago ang kaniyang isip. Bahagyang umangat ang gilid ng kaniyang labi. “Okay ka lang ba?” malamig ngunit banayad ang tonong tanong niya. Nang lingunin siya ni Inara at magtama ang kanilang mga mata, parang huminto ang oras. Napat
Pagkalabas ni Kaizan mula sa kuwarto ni Inara, sinalubong siya ng butler ng kaniyang ama sa pasilyo. “Butler Renan,” maikling bati niya rito. “Young Master, pinapatawag ka ng iyong ama sa opisina niya.” Tahimik siyang tumango at sumunod. Pagbukas ng mabigat na pinto, bumungad ang amoy ng mamahali
Kinabukasan, maagang dumating si Inara sa El Davion Group Tower kasama si Tatiana. Habang nakatayo siya sa harap ng malaki at makintab na glass facade ay hindi niya maiwasang huminga nang malalim. 'Masyadong engrande ang kumpanyang ito. Nakakita naman na ako ng napakatataas na gusali pero ang isan
Pagbalik nina Inara at Tatiana sa kompanya, agad kumalat ang balita na sila ang nakakuha ng exclusive interview kasama ang presidente ng El Davion Group. Lahat ay nakatingin sa kanila nang may halong inggit at paghanga. Sino ba naman ang hindi maiinggit kung ang makakapanayam nila ay walang iba ku







