LOGINHindi iyon tunog sermon.Mas para silang mga ate na gustong ibahagi ang mga natutuhan nila sa buhay may-asawa.Napatingin ako kay Mama.Tahimik lang siyang nakaupo habang nakangiting nakikinig.Paminsan-minsan ay tumatawa siya, pero hindi siya gaanong nakikisali sa usapan.Napansin iyon ni Mommy."M
"Oh siya. Isama mo na sina Tito at Arman."Tumango si Chandler."Ako naman," pagpapatuloy ni Ate Cha, "susunduin ko na sina Mommy para kumpleto na tayo rito."Pagkasabi niyon ay ngumiti siya sa aming lahat bago tuluyang lumabas ng suite.Tahimik kong sinundan ng tingin ang pagsara ng p***o.Hindi ko
MitchKatatapos lang ng mahigpit naming yakapan nang biglang umalingawngaw ang tunog ng doorbell sa loob ng presidential suite.Dahan-dahan kaming nagkahiwalay at sabay-sabay na napalingon sa pintuan.Nagkatinginan pa kaming lahat na tila pare-parehong nagtataka kung sino ang dumating. Wala naman ka
"Bukas na ang kasal ng kapatid mo.""Oo nga.""E bakit parang mas kinakabahan ka pa kaysa sa bride?"Nagkatinginan kaming lahat.Biglang natahimik si Kuya.Napataas ang isang kilay ko."Kuya...""Ano?""Kinakabahan ka?""Ha? Hindi.""Sigurado?""Oo."Ngumisi si Ate Leslie."Huwag kang maniwala."Nap
Maingat niyang sinusulat ang lahat ng napapansin niyang adjustments ng team, mga bagong hero combinations, rotations, at maging ang maliliit na detalye na maaaring makatulong sa akin pagbalik ko."Gagawa tayo ng briefing," sabi pa niya. "Ayokong mangapa ka pagbalik mo."Napangiti ako.Isa iyon sa mg
MitchPakiramdam ko ay permanente nang nakadikit ang ngiti sa mga labi ko nitong mga nakaraang araw.Hindi ko na nga maalala kung kailan ang huling pagkakataong nagising akong walang excitement sa dibdib. Sa tuwing bubuksan ko ang mga mata ko sa umaga, ang una kong naiisip ay hindi ang training, hin
ChansenHindi ko talaga matatagalan na nakaupo lang ako rito, habang nakikita ko si Estella na katabi pa si Tristan. Ang lapit nila sa isa’t isa, tapos panay pa ang bulungan. Para bang wala akong silbi. Lalo lang akong nainis, kaya hindi na ako nagdalawang-isip, tumayo ako at diretso akong lumipat s
Chansen “Bakit ganyan ang mukha mo?” tanong agad ni Kuya Lualhati nang makita ako. Napairap ako nang todo, parang gusto kong ipakita na hindi ko siya feel makita ngayong araw. Siyempre, gaya ng inaasahan, nagtawanan ang buong tropa ng mga kuya ko. Para silang mga high school boys na nakakita ng ba
EstellaNabanggit ko kay Chansen ang plano naming magkakaibigan para sa studio at agad kong napansin ang kislap ng excitement sa mga mata niya.“I’ll support you in any way I can, Wifey. Sabihin mo lang kung ano ang kailangan mo,” sabi niya habang nakaupo kami sa harap ng aking office table, kumakai
May lungkot na dumaan sa dibdib ko sandali; hindi ko mapigilan ang alaala ng mga taong sinayang ko noon, mga taong pinagsisisihan ko dahil sa sarili kong kapal ng mukha at tigas ng ulo na sinamahan ng pagkalito. Dapat siguro ay matagal na akong ganito, puno ng katahimikan at kasiyahan. Dapat noon pa







