LOGINIkakasal pa kayo hoy!!!
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
Napangiti rin ako.Hanggang ngayon, sa tuwing titingnan ko siya, hindi ko pa rin maiwasang maalala ang umpisa ng kuwento naming dalawa.Ang lalaking nagpanggap na bulag.At nagpanggap ding lumpo.Lahat ng iyon ay ginawa niya dahil lamang sa isang bagay, gusto niya akong makasama.Napailing ako haban
"Lola dok..."Mahina siyang tumango."Sigurado po ako."Hindi nag-atubili ang sagot niya."Walang pumipilit sa akin."Napansin kong kumislap ang mga mata niya habang nagsasalita."Noong bata ako, gusto kitang gayahin."Natawa ako nang mahina."Pero habang lumalaki ako..."Huminga muna siya nang mala
ChansenGano’n na lang ang paghinga ko nang maluwag nang marinig ko ang boses niya.Parang biglang gumaan ang lahat at tila ako nabunutan ng tinik sa dibdib.“Wifey, thank God you answered,” sabi ko agad, halos sabay sa pagbuga ng hangin na kanina ko pa pinipigilan.Narinig ko ang pagtawa niya sa ka
Estella Sa mga sumunod na araw, bigla na lang naming nabalitaan na lumipad papuntang Paris si Maui. Nakuhanan siya ng mga reporter sa airport at sinundan. At dahil naipakilala na siya bilang anak ng mga Palanca ay talagang naging balita na ang kahit simpleng paggalaw niya. Nang tanungin siya ng m
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
EstellaMayat-maya ko pa rin siyang sinusulyapan—si Chansen. Kahit saan siya magpunta, parang magnet lang na kusang napapadikit ang mga mata ko sa kanya. Ang gwapo niya kapag nagsasalita, especially kapag serious ang itsura niya, probably talking about business stuff. Ang hirap hindi mapansin ‘yong







