MasukChandlerPantalon na lang ang natitira kong suot habang tahimik kong pinagmamasdan si Mitch.Hindi man siya nagsasalita, sapat na ang ekspresyon ng mukha niya para maintindihan ko ang tumatakbo sa isip niya. Hindi niya maalis ang tingin sa akin. Mula sa dibdib ko, dahan-dahang bumababa ang mga mata
Ilang segundo lang ang lumipas ay bumukas na ang p***o, at ang unang bumungad sa akin ay ang lalaking buong araw kong hinihintay."Love."Kasabay ng malambing niyang pagtawag ay ang pamilyar na ngiti na ilang beses nang nagawang pagaanin ang pakiramdam ko.Hindi ko namalayang napangiti rin ako. Para
MitchNagtagal pa ang naging pag-uusap namin ni Mama bago tuluyang natapos ang tawag. Mabuti na lang at kahit paano ay napakalma ko rin siya.Sa umpisa ay halos gusto na niyang isa-isahin ang mga taong nangba-bash sa akin sa social media, pero nang paulit-ulit kong sabihin na kaya ko at wala siyang
Huminga ako nang malalim, saka dahan-dahang inilabas ang hangin na tila ba kasabay noon ang bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko.Paulit-ulit kong ipinaalala sa sarili ko ang isang bagay.Hindi ko kontrolado ang sasabihin ng ibang tao.Pero kontrolado ko kung paano ako tutugon sa mga iyon.At s
MitchNaging maayos naman ang kabuuan ng livestream.Sa kabila ng mga negatibong komentong paulit-ulit na lumalabas sa chat, nagawa ko pa ring tapusin ang stream nang nakangiti. Pinili kong mag-focus sa laro at sa mga viewers na totoong nandoon para sumuporta sa akin. Hindi ko na rin hinayaang masir
Para akong natauhan.Hindi ko inaasahang makikita ko ang pangalan niya roon.Kanina lang ay sinabi niyang marami pa siyang kailangang i-review na documents.Ibig sabihin...Sa kabila ng pagiging abala niya, naglaan pa rin siya ng oras para buksan ang livestream ko.Hindi ko napigilang mapangiti.Kas
ChantonNakahinga ako ng maluwag matapos ang lunch na yon with Mom and Dad na kasama din si Chandler. Alam ko na gusto lang nila akong kumustahin, at naipangako ko sa kanila na okay lang ako, walang stress, walang concern na hindi nila kaya.As for Honey, nasa kanyang silid siya, abala sa pag-aayos
Honey“We need to stop. Kung hindi, baka hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko, baby.” Siya mismo ang kusang tumigil, pero hindi niya ako binitawan. Nanatili akong nakakandong sa kanya, paharap, parang pareho kaming ayaw pang bumitaw kahit malinaw na kailangan na.“You started it,” sabi ko, bahagy
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.
“Hindi na kita kailangang bolahin,” sagot niya agad, parang pinag-isipan na niya ‘yon matagal na.“And why not?” tanong ko ulit, kahit alam kong may susunod siyang sasabihin na ikakabigat ng dibdib ko, in a good way.“Hindi na bagay sa edad mo,” walang gatol niyang sagot, sabay tawa.“Ganon?” sagot







