MasukChandlerPantalon na lang ang natitira kong suot habang tahimik kong pinagmamasdan si Mitch.Hindi man siya nagsasalita, sapat na ang ekspresyon ng mukha niya para maintindihan ko ang tumatakbo sa isip niya. Hindi niya maalis ang tingin sa akin. Mula sa dibdib ko, dahan-dahang bumababa ang mga mata
Ilang segundo lang ang lumipas ay bumukas na ang p***o, at ang unang bumungad sa akin ay ang lalaking buong araw kong hinihintay."Love."Kasabay ng malambing niyang pagtawag ay ang pamilyar na ngiti na ilang beses nang nagawang pagaanin ang pakiramdam ko.Hindi ko namalayang napangiti rin ako. Para
MitchNagtagal pa ang naging pag-uusap namin ni Mama bago tuluyang natapos ang tawag. Mabuti na lang at kahit paano ay napakalma ko rin siya.Sa umpisa ay halos gusto na niyang isa-isahin ang mga taong nangba-bash sa akin sa social media, pero nang paulit-ulit kong sabihin na kaya ko at wala siyang
Huminga ako nang malalim, saka dahan-dahang inilabas ang hangin na tila ba kasabay noon ang bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko.Paulit-ulit kong ipinaalala sa sarili ko ang isang bagay.Hindi ko kontrolado ang sasabihin ng ibang tao.Pero kontrolado ko kung paano ako tutugon sa mga iyon.At s
MitchNaging maayos naman ang kabuuan ng livestream.Sa kabila ng mga negatibong komentong paulit-ulit na lumalabas sa chat, nagawa ko pa ring tapusin ang stream nang nakangiti. Pinili kong mag-focus sa laro at sa mga viewers na totoong nandoon para sumuporta sa akin. Hindi ko na rin hinayaang masir
Para akong natauhan.Hindi ko inaasahang makikita ko ang pangalan niya roon.Kanina lang ay sinabi niyang marami pa siyang kailangang i-review na documents.Ibig sabihin...Sa kabila ng pagiging abala niya, naglaan pa rin siya ng oras para buksan ang livestream ko.Hindi ko napigilang mapangiti.Kas
Nagkatitigan kami pagkatapos. Walang gustong bumitaw. Ramdam ko ang dulo ng kanyang daliri na dumampi sa gilid ng aking labi, mabagal, halos may pagsuyong nakakasakit dahil sa kaalamang hindi ito ang dapat kong maramdaman ngayon mula sa kanya. Napapikit na sana ako, pero pinigilan ko. Hindi ako pw
Chansen “Wifey.” Medyo pabulong pero buo ang kumpiyansa kong tawag kay Estella. Natigil siya sa tangka niyang pagsubo ng pagkain, sabay angat ng tingin sa akin. Kita ko agad ang mabilis na pagsimangot niya, yung tipong ayaw niyang ipahalata pero obvious pa rin. At least, hindi siya nag-react nang
Napapikit ako. Oo nga pala… that meeting.Ang photoshoot na 'yon ay para sa banko. Kakilala niya ang photographer at siya ang stylist ko.“Wait…” dagdag pa niya, may halong biro pero may diin. “Don’t tell me nakalimutan mo talaga?”“Of course not,” mabilis kong tanggi, parang automatic reflex. “Kaya
Estella“Anong sinabi mo kay Yohan?” malamig kong tanong habang nakapamewang, pilit na iniwas ang tingin sa kanya para hindi mahalata na affected ako. Pagkatapos ng meeting namin ay pumunta lang ako saglit sa studio at umuwi na rin agad. Gusto ko ng makausap si Chansen.Meron na akong number niya. I







