Chapter 3

CHLOE

“You know that you have a brain tumor, Chloe. At ang pagbubuntis mo ngayon ay isang malaking panganib sa kalusugan mo.”

Seryoso ang tinig ni Trexie, ang matalik kong kaibigan at isa sa mga doktor na tumitingin sa akin.

Parang isang timba ng yelong tubig ang ibinuhos sa buong katawan ko. Biglang nanlamig ang aking mga kamay habang dahan-dahan kong hinawakan ang impis kong tiyan.

Aware ako sa kondisyon kong ito. Nagsimula sa isang maliit na bukol hangang sa lumaki nang lumaki. Pero, binaliwala ko ang tungkol sa bagay na ito lalo na at dumaan din talaga ako sa matinding depression nitong mga nakaraang taon.

Katwiran ko, kung sakaling ikakamatay ko man ang sakit kong ito, buong puso kong tatangapin. Not until now na nalaman kong buntis pala ako.

Matagal na naming pinapangarap ni Jerome ang magkaroon ng anak. Ilang taon din kaming naghintay sa himalang ito. At ngayong sa wakas ay dumating na siya... saka naman nalaman kong malala na pala talaga ang sakit ko.

Isa pa, wala na ding pag-asa ang relasyon naming dalawa ni Jerome. Kinamumuhian niya ako at kaya lang naman nabuo ang batang ito dahil sa makailang ulit na sapilitan niyang pag-angkin sa akin.

Gayunpaman, gusto kong mabuhay ang batang ito.

Pero napakalupit ng tadhana para sa akin. Kung saan, may dahilan na sana para ipagpatuloy ang buhay, tsaka naman kumatok ang katotohanan na wala na akong pag-asa. At alam kong huli na ang lahat para magpagamot. Bukod sa kailangan ng malaking pera, hindi din sigurado kung gagaling pa ako.

“May... may paraan pa ba para maisilang ko nang ligtas ang anak ko?” halos pabulong kong tanong.

Kahit na huwag na lang sa akin. Kahit na sa baby na lang. Gusto kong ibigay ang buhay na nararapat sa kanya.

Napayuko si Trexie. Nang muli niya akong tingnan, nakita ko ang awa sa kanyang mga mata.

At sapat na iyon para malaman ko ang sagot.

Unti-unting lumabo ang paningin ko dahil sa mga luhang namuo sa aking mga mata.

“Chloe...” mahina niyang tawag.

“Sabihin mo lang ang totoo.” napapikit ako habang tuluyang pumatak ang aking mga luha. “May pag-asa pa ba akong maisilang ang anak ko?”

Ilang sandali siyang natahimik bago marahang nagsalita.

“You need to focus on your health first.”

Napatawa ako nang mapait.

“Kung ganoon, wala na pala?” umiiyak kong tanong. “Alam nating pareho na wala na akong gaanong oras. Ilang buwan na lang ang ibinibigay sa akin ng sakit na ito.”

Muli niyang iniwas ang tingin. At kahit na hindi niya sagutin ang tanong ko, alam na alam ko ang sagot. Lalo na at nitong mga nakaraang araw, ramdam ko ang lalong pagbagsak ng kalusugan ko.

Pero umaasa pa rin ako na marinig mula sa bibig niya na may pag-asa pa ako. Kahit isang kasinungalingan man lang sana para gumaan ang loob ko.

Kahit sabihin man lang niyang magiging maayos ang lahat. Ngunit pareho naming alam na hindi iyon ang katotohanan.

“I'm sorry, Chloe,” nanginginig ang boses niyang wika. “Kung may magagawa lang sana ako para maibsan ang nararamdaman mo, ginawa ko na. Pero kung noon pa lang ay pumayag kang sumama sa akin sa ibang bansa para magpagamot, baka hindi na umabot sa ganito ang kondisyon mo.”

Tahimik akong napaluha.

Oo, tama siya. Sana, noon pa pumayag na akong sumama sa kanya para magpagamot. Pero hindi eh. Naging matigas ang ulo ko. Ginusto ko din na manatili dahil hindi ko kayang iwan ang asawa kong si Jerome.

Kahit na araw-araw niyang dinudurog ang puso ko, pinili kong maging martir. Pinili kong manatili sa tabi niya sa pag-asa na darating din ang araw na magbabago siya.

Pero, mukhang wala nang pag-asa. Ano mang sandali, baka tuluyan nang bumigay ang kalusugan ko.

At nitong mga nakaraang mga taon, wala akong ibang naging karamay kundi si Trexie lang. Ang pinsan ng asawa kong si Jerome.

***************

Simula pagkabata, si Trexie na ang naging matalik kong kaibigan. Natupad niya ang pangarap niyang maging doktor, habang ako naman ay naging full-time housewife matapos kaming ikasal ni Jerome.

At sa loob ng pitong taong pagsasama namin ng asawa ko, si Trexie pa rin pala ang tanging taong tunay na nag-aalala sa akin.

“Akala ko noon, wala nang halaga ang buhay ko,” mahina kong sabi. “Pero ngayong nalaman kong buntis ako... gusto ko pang mabuhay. Gusto kong mabigyan ng pagkakataon ang anak ko.”

Napapikit ako habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha.

“Kung nakinig lang sana ako sa'yo noon... baka may pag-asa pa sana kami ng anak ko.”

“Ayaw na kitang sisihin sa mga naging desisyon mo,” sagot ni Trexie. “Pero baka hindi pa huli ang lahat. Sumama ka sa akin. Iwan mo na si Jerome. At kahit na pinsan ko pa siya, hindi ko siya kokonsentihin sa ginawa niya.”

Bahagya akong natigilan.

“Wala nang pag-asa ang lalaking iyon na magbago,” dugtong niya. “Pitong taon taon na kayong nagsasama at sa loob ng pitong taon na iyun, hindi siya naging loyal sa iyo. Hanggang kailan mo pa hihintayin ang pagbabago na alam nating hindi na darating?”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil lahat ng sinabi niya... totoo.