Chapter 5: The Wrong Villarreal

Kora's POV

"He cheated on me! Manloloko siya!"

Humahagulgol kong isinubsob ang mukha ko sa unan dito sa sala ng apartment namin habang si Bettina naman ay abala sa paghaplos sa likod ko, sinusubukang aluhin ang nagwawala kong puso. Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Sobrang sakit. Pakiramdam ko ay pinigtasan ako ng hininga ngayong gabi.

"Meron pa siyang sinasabi noong gabi kung gaano ako ka-sarap sa kama habang pumapasok siya sa akin! Tapos ngayon... iba ang bibigyan niya ng bulaklak?! At paborito kong bulaklak pa talaga ang ipinabili niya! Cheater! I hate him!" muling pagwawala ko habang sinasabunutan ang sarili ko sa labis na frustrasyon.

Si Reina naman, na nakasandal sa may pintuan ng kusina, ay binalingan ako ng isang matalim na tingin.

"Anong cheater, baks? Umayos ka nga! Mag-isip ka nang tama... wala namang kayo!"

“Shut up, Reina!”

Agad ko siyang inirapan habang patuloy na umaagos ang luha ko. Hindi niya naiintindihan! May nangyari sa amin! Ibinigay ko sa kaniya ang tanging yaman ko... Ni hindi nga ako nagka-boyfriend sa ilang taon para sa kaniya dahil gusto kong siya ang unang magmamay-ari sa akin. I wanted him to be my first and last, at oo, ang baduy pakinggan pero ganoon talaga kapag inlove ka!

“What about the kiss we shared? His touch on my skin? Lahat ng iyon wala lang sa kaniya?! He was so passionate inside the room, guys! He held me so close!”

Bumuntong-hininga naman si Bettina at hinaplos ang aking buhok. "Babe, baka naman... baka dahil sa pinainom mo sa kaniya kaya nakalimutan niya ang nangyari sa inyong dalawa?"

Napatigil ako sa pag-iyak nang marealize ang sinabi niya. Doon mas lalong bumuhos ang luha ko sa matinding pagsisisi. Diyos ko! Naalala ko ang binili kong pampalibog… dapat isang patak lang ang ilalagay ko sa inumin niya, pero dahil sa taranta at labis na kagustuhan kong maangkin siya, nilahat ko ang laman ng bote! Kaya siguro... kaya siguro nawalan ng alaala si Leon sa nangyari sa amin! Nakalimutan niya ako… at kasalanan ko rin!

"Mahal na mahal ko siya... Siya lang! Siya lang ang lalaking minahal ko nang ganito sa buong buhay ko, baks!" hikbi ko habang nakakapit sa braso ng kaibigan. “How could he do this to me? How?!”

My friends just sighed deeply. Sa limang taon na lihim kong pagtingin kay Leon, nagkaroon din naman ako ng mga panandaliang fling noon pero ni isa ay wala akong iniyakan sa kanila… si Leon lang! Siya lang!

"Ngayon may girlfriend na siya... para na rin niyang pinatay ang mga anak namin! Para na rin niyang pinatay si Lucas!"

“Lucas? Sino si Lucas?" sabay na panong nila.

"Panganay na anak namin!" sagot ko bago muling isinubsob ang mukha sa unan. “Hindi ba siya naaawa kay Lucas? That jerk… I hate you, Leon Villarreal! Hindi na kita mahal… mahal na mahal lang!”

Sa buong araw na iyon, umiyak lang ako nang umiyak hanggang sa mamaga ang mga mata ko. Wala akong lakas. Hindi ko kayang pumasok sa opisina at makita siyang may bitbit na rosas para sa ibang babae. Ginamit ko ang natitira kong lakas para mag-file ng leave of absence sa pamamagitan ng email.

Nang gabing iyon, tila napuno ng pighati ang isip ko. Isa-isa kong pinunit ang mga litrato namin ni Leon—mga litratong halos magmakaawa pa ako kay Reina na i-edit noon para lang magmukha kaming magkasama sa isang candid at tila Polaroid na anggulo. Pira-pirasong papel ang nagkalat sa sahig, katulad ng pira-pirasong puso ko. Leon was my everything. He was my desire, my fantasy but definitely not my reality... Everything now crumbled into pieces.

Isang linggo akong nagmukmok sa loob ng kwarto. Nang sumapit ang araw ng pagbabalik ko sa trabaho, tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Bahagyang nangitim ang ilalim ng aking mga mata sa tindi ng mga gabing puyat ako sa pag-iyak. Tinitigan ko ang aking repleksyon: ang natural pink kong mga labi na ngayon ay maputla, ang aking medyo chinky na mga mata, ang makitid at matangos kong ilong, ang aking warm-olive na kutis, at ang bagsak at itim kong buhok na nakalugay sa may kurba kong katawan.

Napabuntong-hininga ako. Kung mayaman lang siguro ako, kung hindi lang ako isang anak sa labas, baka matagal na akong napansin at pinili ni Leon.

Pumasok ako sa kumpanya na tulad ng isang buhay na bangkay—lutang at walang buhay. Dumiretso ako sa social hall dahil nag-message kagabi si Lance na may gaganaping maliit na event ngayong umaga na kailangan kong daluhan bilang secretary.

Umupo ako sa pinakalikod na bahagi ng hall, malayo sa lahat. Nang mag-umpisa ang programa at tumuntong si Leon sa stage para magsalita, hindi ko mapigilang makaramdam ng pait habang nakatitig sa kaniya. Ni hindi ko na maintindihan ang mga pinagsasabi niya; basta ang alam ko, may galit at hinanakit ako sa kaniya.

Umirap ako at tumayo na. Walang pumapasok sa isipan ko at gusto ko lang ay tahimik na lugar kung saan walang Leon Villarreal na makikita.

"...my twin brother, Erik Villarreal."

Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ang binanggit ni Leon. Erik… Where did I hear that name?

*“Erik is my name, secretary. Now, moan that or I'm gonna stop this!”*

*“I said it's Erik! It's Erik, now moan it!”*

*“Moan that name as loudly as you can.”*

Sa isang segundo, parang huminto ang tibok ng buong mundo. Malakas akong nasinghap at literal na nahulog ang aking panga. Dahan-dahan akong lumingon pabalik sa stage at doon nakita ko ang katabi ni Leon na ngayon ay tumitikhim habang nakatingin sa mga empleyado na nagpapalakpakan… Damn, how… Hinding-hindi ko kailanman makakalimutan ang mukha niya… lalo na ang pamilyar na peklat sa kanang mata nito na napansin ko sa dilim!

Ang lalaking may mapangahas at naglalarong ngisi ngayon sa stage... ang lalaking tumayo sa gilid ni Leon Villarreal... ay walang iba kundi ang lalaking…

Sa isang kurap, parang isang malakas na agos ng tubig na bumalik sa utak ko ang lahat ng alaala sa penthouse. Ang bawat marahas at mapusok na yakap, ang higpit ng kaniyang hawak, ang mapanuksong tunog ng aming pagsasama... at ang gabi kung saan malakas kong iniungol ang pangalan na...

Erik.

Did I give my virginity to the wrong Mr. Villarreal?