Chapter 8

Marielle's POV

Tahimik ang buong mansion.

Mula sa malawak na bintana ng kwartong tinutuluyan niya, tanaw ni Marielle ang matatayog na puno at ang pribadong hardin sa labas. Napakalayo nito sa magulong buhay na iniwan niya sa siyudad.

Ngunit kahit gaano kaganda at kapayapa ang paligid, hindi pa rin maalis ang kaba sa kanyang dibdib.

Lalo na nang maalala niya ang banta na nakabitin sa kanilang buhay ni Mikayla.

“Mama!”

Napangiti siya nang tumakbo papasok ang anak habang yakap-yakap nang mahigpit ang isang malaking teddy bear.

“Tingnan mo, Mama! Binili ito ni Tito Gio!”

Napailing na lamang siya habang nakangiti. Hindi pa rin siya makapaniwala kung gaano kabilis at gaano kalalim ang naging pagkakalapit ni Mikayla kay Giovanni.

Maya-maya pa ay lumitaw sa pintuan ang mismong tinutukoy ng bata. Nakasuot ito ng simpleng itim na polo at nakapamulsa, ngunit sa kabila ng kasimplehan ay umaapaw pa rin ang tindig at awtoridad nito.

“Mukhang nagugustuhan niya ang bawat laruan na ibinibigay mo,” sambit niya nang malumanay.

Bahagyang gumuhit ang ngiti sa labi ni Giovanni. “Mas gusto ko naman kapag nakikita ko siyang masaya at walang alala.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata. At sa sandaling iyon, muli na namang bumilis at lumakas ang tibok ng puso ni Marielle, tila ba gustong kumawala mula sa kanyang dibdib.

Ilang segundo silang natigilan at nakatitig lamang sa isa’t isa bago siya umiwas ng tingin at tumikhim upang basagin ang katahimikan.

“Salamat… sa lahat ng iyong tulong at kabutihan.”

Lalong lumambot ang ekspresyon at titig ng lalaki.

“Walang anuman, Marielle.”

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit sa tuwing kasama niya ito, pakiramdam niya ay ligtas siya—isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naramdaman mula nang magbago ang takbo ng kanyang buhay.

Kinagabihan, mahimbing na ang tulog ni Mikayla, payapa at walang imik. Samantala, si Marielle naman ay gising pa rin at tila nilalamon ng kaisipan at alaalang pilit niyang tinatakasan.

Nagpasya siyang lumabas at maglakad-lakad sa hardin upang huminga ng sariwang hangin at maaliw.

Tahimik ang buong paligid. Tanging huni ng mga kuliglig at ihip ng hangin ang maririnig.

Ngunit natigilan siya nang makita ang isang pamilyar na pigura na nakatayo sa gazebo, hawak ang isang baso ng alak habang nakatanaw sa dilim.

Si Giovanni.

Lumapit siya at napansin nitong parang naramdaman ang kanyang presensya.

“Hindi ka pa rin makatulog?” tanong nito nang mahina, bago humigop sa hawak na inumin.

Umupo siya sa bangko na nasa tapat nito. “Hindi maalis sa isip ko ang lahat ng nangyari… ang mga banta… ang nakaraan.”

“Dahil ba kay Ryan?”

Marahan siyang tumango. Bawat pagbanggit sa pangalang iyon ay tila may kumakabig at sumasakit sa kanyang dibdib.

Napabuntong-hininga si Giovanni at seryosong tumingin sa kanya. “Marielle, hindi mo kasalanan ang lahat ng iyon.”

“Pero pakiramdam ko ay napakatanga ko,” bulong niya habang nakayuko, puno ng panghihinayang.

“Hindi ka tanga.”

Matigas at buo ang boses nito, walang bahid ng pag-aalinlangan. “Nagmahal ka lang. Iyon lang ang kasalanan mo.”

Hindi niya alam kung bakit, ngunit biglang uminit ang sulok ng kanyang mga mata at parang may pumiga sa kanyang puso. Ilang taon niyang hinintay marinig ang mga salitang iyon—hindi mula kay Ryan, kundi mula sa isang taong tila totoong nakauunawa sa kanya.

Napayuko siya at pinigilan ang luhang gustong kumawala.

Sa hindi niya inaasahan, marahan nito hinawakan ang kanyang kamay at dahan-dahang pinisil ito, tila nagbibigay lakas.

“Marielle.”

Napatingin siya rito. Masyadong malapit. Masyadong mapanganib. Masyadong nakakagulo ng isip at damdamin.

“Giovanni…”

May kung anong mabigat at mainit na damdaming namuo sa pagitan nila. Tahimik, ngunit matindi at tila sumasabog sa bawat sandali.

Unti-unting lumapit ang lalaki. Para bang tumigil ang ikot ng mundo at nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

Dahan-dahan, marahan nitong hinalikan ang kanyang noo, ang gilid ng kanyang ilong… hanggang sa dahan-dahang dumampi at sumalubong ang kanilang mga labi.

Hindi na niya napigilan ang sarili. Tinugon niya ang maalab at mapusok nitong halik. Diyos ko… ang sarap nitong humalik. Parang sa bawat dampi ay tinutunaw nito ang lahat ng kanyang pag-aalinlangan.

Napakabilis at napakalakas ng tibok ng kanyang puso. Mula sa paghalik, naramdaman niyang dahan-dahang gumapang ang malalaki at mainit na kamay ni Giovanni mula sa kanyang baywang pababa sa kanyang hita. Nanindig ang kanyang mga balahibo at parang sinilaban ng apoy ang kanyang buong katawan. Sobrang nakakapaso at nakakabaliw ng bawat haplos nito.

Unti-unting umakyat ang kanyang kamay papunta sa kanyang perlas, at marahan nitong minasahe at pinagapang ang daliri sa ilalim ng kanyang damit. Para siyang mababaliw sa ginagawa nito—bawat galaw ay puno ng init at pananabik.

Napapikit siya sa sobrang sarap at bigat ng pakiramdam, tila ba tinatangay siya ng hangin.

Kasabay niyon, ibinaba nito ang kanyang labi sa kanyang leeg, hinalikan at kiniliti ito habang patuloy na pinapasok at pinalalalim ang hawak sa kanyang mamasa-masa at mainit na perlas.

“You’re so wet for me, darling,” mahinang bulong nito sa kanyang tainga, puno ng pagnanasa habang hinahalikan ang gilid nito.

Pakiramdam niya ay nasa alapaap siya, walang bahid ng takot o pag-aalinlangan, tanging sarap at kagalakan lamang ang nararamdaman.

Ngunit bigla itong nagsalita, sa tono na parang hindi nagtatanong kundi nag-aanyaya at nag-uutos: “Do you want me to continue?”

Bubuka na sana ang kanyang bibig upang isigaw ang ‘Please… more…’ nang bigla niyang marinig ang mahina ngunit malinaw na pagtawag ng kanyang pangalan—boses ng kanyang anak na si Mikayla.

Sa isang iglap, parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Nabalik siya sa katinuan at agad na itinulak nang bahagya si Giovanni, na ang mga kamay ay patuloy pa ring nakahawak at gumagalaw sa kanyang katawan.

Dali-dali niyang inayos ang kanyang sarili, pinunasan ang labi, at nagmamadaling umalis, iniwang nabibitin at nakatulala si Giovanni sa gitna ng gabing iyon.