Chapter One

YSABELLA

Kanina ko pang gustong umiyak dahil nawawala ang anak ko. Halos tumalon ako sa kinatatayuan ko nang biglang tumunog ang cellphone ko kaya agad ko itong sinagot.

“H-hello?” nanginginig ang boses ko pagkasagot ko ng tawag.

“Ito ba ang ina ni Celestine Monteverde?”

Nang marinig ko ang pangalan ng aking anak ay agad na umawang ang labi ko.

“O-opo! Ako po ang nanay niya, alam niyo po ba kung nasaan ang aking anak?”

“Oo, alam namin kung nasaan siya,” ani ng tinig galing sa kabilang linya.

Nagmadali ako sa pagsagot. “Saan ko po siya pwedeng sunduin?”

“Magdala ka ng limang daang libo kung gusto mong mailigtas ang anak mo!” pagdidemand nito sa akin.

Natutop ko ang bibig ko dahil sa sinabi ng kausap ko. Limang daang libo?! Wala akong ganyang kalaking pera!

“Wala po kaming pera! Maawa naman po kayo! Mahirap lang po kami!” nag-unahan na sa pagtulo ang mga luha sa mata ko.

“Hindi ko na problema ‘yon! Maghanap ka ng pera at dalhin mo bukas ng gabi sa itetext kong address sa’yo!”

Iyon lang ang sinabi niya bago nito patayin ang tawag. Halos mapaupo ako dahil sa nararamdaman kong panghihina ng mga tuhod ko.

Hindi ko alam kung kanino ako manghihingi ng tulong. Wala akong ganyang kalaking pera dahil hindi naman kami mayaman.

Napapikit ako dahil halos manikip na ang dibdib ko sa paghikbi ko.

“Ysabelle?!” tawag ng kaibigan ko sa akin.

Luhaan akong napatingin sa kaibigan ko. Agad akong kumapit sa kanya.

“Ano? Nasaan si Celestine? Alam mo na ba?” sambit niya sa akin.

“Isang sindikato ang may hawak sa kanya, Aki. Nanghihingi ng limang daang libo! H-hindi ko alam kung saan ako kukuha ng ganyan kalaking pera?” humihikbing tanong ko sa kanya.

“Ano?! Nakausap mo ba?”

“O-oo, kanina lang. Bago ka dumating, hindi ko na alam kung anong gagawin ko.”

“Gagawa tayo ng paraan, mangungutang tayo.”

“Walang matinong tao ang nagpapautang nang ganung halaga, Aki,” umiiling na sagot ko sa kanya.

Hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko. Nag-iisip ako ng paraan kahit na nag-uumapaw ang luha sa mata ko.

“Isa na lang ang naiisip kong paraan, Ysabelle,” mahinang sambit ni Aki sa akin.

Lumipat ang tingin ko sa kanya. Hinihintay ko ang isasagot niya sa akin.

“Manghingi tayo ng tulong kay Governor.” Halos mabingi ako sa sinabi niya.

Kusang tumigil ang paghinga ko sa suhestiyon niya sa akin. Natulala ako, kinailangan pa akong yugyugin ni Aki para maibalik ako sa ulirat.

Ang humingi ng tulong sa gobernador ng bayang ito ay ang pinakahuling paraan na naiisip ko dahil siya ang lalaking nakabuntis sa akin walong taon na ang nakalipas!

Pilit ko siyang itinatago pero nito ko na lang nalaman na siya pala ang gobernador ng probinsyang nilipatan namin ng anak ko.

“W-wala na bang ibang paraan?”

“Sorry Ysabelle, wala na. Hindi ka naman niya natatandaan hindi ba? Kailangan natin subukan! Mayaman si Gov, bilyonaryo siya at ayon sa nalalaman ko ay marami ‘yang tauhan na pwedeng tumulong sa’yo,” para akong kinokonsensya ng mga salita ni Aki.

Habang lumilipas ang bawat segundo na hindi ko nakikita ang anak ko ay para na akong nababaliw.

“Samahan mo ako,” desididong sambit ko sa kaibigan ko.

Mas desidido siyang tumango sa akin at hinila na ako para sumakay kami ng tricycle. Habang papalapit kami sa opisina ni Gov ay lumalakas ang pintig ng puso ko.

Nang sa wakas ay nakarating na kami ay para akong binawian ng lakas ng loob at gusto na lang umatras. Pero pinili kong lakasan ang loob ko.

“Ano hong sadya niyo?” hinarang kami agad ng guard.

“Si Governor po sana, manghihingi kami ng tulong,” si Aki ang sumagot.

“Hindi p—” hindi na natuloy ng guwardiya ang sasabihin niya nang may pumutol sa dapat nitong sabihin.

“Let them in,” ani ng malamig na tinig.

Kusang nanigas ang katawan ko nang marinig ko ang boses ng lalaking nagsalita. Hindi ako maaaring magkamali dahil kahit ilang taon na ang lumipas ay hindi ko makakalimutan ang boses niya.

Dahil sa sinabi ni Governor ay wala nang nagawa pa ang guwardiya kaya sumunod kami ni Aki kay Governor. Tahimik kami pagpasok ng opisina nito.

Pinagmasdan ko ang lalaki na hinubad ang kanyang coat at hinarap kami. Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya.

“What help can I offer you, ladies?” paunang sambit niya. Sa akin lang siya nakatingin.

“I— Governor, I just wanna ask for your help. Hindi ko na alam kung kanino ako hihingi ng tulong, my daughter was kidnapped by a syndicate, limang daang libo ang hinihingi nila sa akin para matubos siya. Wala akong ganyang kalaking pera,” nanginginig kong paliwanag sa kanya.

“You want me to pay those syndicates?” he probed. Agad akong umiling.

“No, no! I know you have lots of men who can infiltrate the syndicate, I wanna ask you to save my daughter, gagawin ko ang lahat ng gusto mo kapag nailigtas mo ang anak ko!” I said impulsively.

Tumaas ang kilay niya sa sinabi ko. He smirked.

“You wanna do everything in exchange for your daughter’s life?”

“Y-yes.”

“Very well, I will help you,” tumatangong sagot niya sa akin.

Halos lumuhod ako sa harap niya nang sinabi niya iyon. He looks amused while staring at me.

Walang tigil ang pagpapasalamat ko sa kanya. Pinakita ko rin sa kanya ang text ng sindikato. His forehead creased.

“They are just a small-time syndicate, this will be easy,” wala akong nabakas na yabang sa sinabi niya sa akin. Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niya.

Mahigpit na humawak sa akin si Aki at niyakap niya ako.

“Thank you so much, Governor.”

“Sumama ka sa akin pauwi sa bahay ko, I will save your daughter tonight, you will wait at my house,” seryosong turan ng gobernador.

Hindi na ako umangal sa sinabi niya at wala sa sariling tumango.