MasukTahimik ang buong silid matapos marinig ang sinabi ni Professor Elias. Wala ni isa sa kanila ang agad na nagsalita dahil alam nilang hindi simpleng pagpili ang hinihingi sa kanila. Hindi ito tungkol sa tapang o sakripisyo lamang. Isa itong desisyong maaaring tuluyang magbago sa buhay ng lahat ng naroroon.Patuloy ang pagyanig ng pasilidad habang paulit-ulit na kumikislap ang mga pulang ilaw sa kisame. Ang ugong ng Core ay mas malakas na ngayon, halos maramdaman nila ang vibration nito sa kanilang mga dibdib. Sa bawat segundong lumilipas ay mas lumalapit ang sistema sa ganap na activation."Core synchronization... ninety-nine percent."Napahigpit ang hawak ni Alex sa kamay ni Dera."Hahanap tayo ng ibang paraan."Matigas niyang sabi."Kailangan may ibang paraan."Ngunit kahit sinasabi niya iyon, alam niyang wala nang oras.Tahimik na lumapit si Genesis Zero sa gitna ng silid. Sa unang pagkakataon mula nang makilala nila siya ay tila may kapayapaan sa kanyang mukha."Meron."Mahina niya
Nanatiling nakatayo si Dera sa harap ng lumang drawing habang hindi pa rin humuhupa ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Hindi niya maalis ang tingin sa dalawang batang babae na magkahawak ang kamay at sa maliit na batang lalaking nakaguhit sa gilid nila. Pakiramdam niya ay parang may kung anong humihila sa kanya pabalik sa nakaraan, isang nakaraan na matagal nang pilit itinago sa kanyang isipan. Habang hawak niya ang lumang papel ay mas lalo pang luminaw ang alaalang kanina lamang ay isang malabong larawan. Ngayon ay para na siyang nanonood ng isang eksenang tunay na nangyari.Sa loob ng kanyang alaala ay isang malawak na puting silid ang unti-unting lumitaw. Maliwanag ang mga ilaw sa kisame, malamig ang sahig, at sa bawat sulok ay may mga lalaking nakasuot ng puting laboratory coats na seryosong pinagmamasdan ang tatlong batang naglalaro sa gitna ng silid. Sa kabila ng kakaibang lugar ay maririnig ang masasayang tawanan ng dalawang batang babae habang nagtutulakan sila sa maliit
Tahimik ang buong laboratory habang unti-unting lumalabas ang matangkad na pigura mula sa makapal na usok. Hindi ito nagmamadali, ngunit bawat hakbang nito ay sinasabayan ng mahinang pagyanig ng sahig, dahilan upang lalong bumigat ang pakiramdam ng lahat. Nakasuot ito ng mahabang itim na tactical coat na halos natatakpan ang buong katawan, at ang mukha nito ay bahagyang natatakpan ng anino dahil sa mahinang ilaw ng pasilidad. Walang anumang ekspresyon ang mababakas dito, ngunit sapat na ang malamig nitong presensya upang maramdaman nilang hindi ito ordinaryong tao.Nanigas si Dr. Evelyn habang nakatitig sa lalaki. Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang kanyang mga kamay, at ang kulay ng kanyang mukha ay unti-unting nawala. Napansin iyon ni Jian kaya mabilis siyang lumapit. "Kilala mo siya?" mahina niyang tanong. Hindi agad sumagot si Evelyn. Pilit muna niyang pinakalma ang kanyang paghinga bago siya marahang tumango. "Akala ko..." halos pabulong niyang sabi. "...akala ko hindi
Parang huminto ang oras sa loob ng laboratory nang marinig nila ang salitang iyon. Lahat ay napatingin sa matandang babaeng nakatayo sa bukana ng pinto, suot ang kupas na puting laboratory coat na puno ng mantsa at bakas ng mahabang panahon ng pagkakakulong. Gusot ang kanyang mahabang buhok at halatang nanghihina ang kanyang katawan, ngunit sa kabila ng pagod na nakaukit sa kanyang mukha ay malinaw ang mga luhang patuloy na pumapatak habang nakatingin kay Dera. Hindi iyon tingin ng isang siyentista sa kanyang eksperimento. Hindi rin iyon tingin ng isang estranghero. Punong-puno iyon ng pangungulila, pagsisisi, at pagmamahal na tila dalawampung taon niyang kinimkim.Napaatras si Dera habang hindi maalis ang tingin sa babae. "A-Anak?" mahina niyang ulit, halos hindi lumabas ang boses niya. Agad namang tumayo sa kanyang harapan si Alex bilang proteksyon, hindi dahil sigurado siyang kaaway ang babae, kundi dahil hindi na niya kayang magtiwala sa sinuman sa loob ng pasilidad na iyon. Simul
Umalingawngaw ang malakas na pagyanig sa buong underground facility habang isa-isang kumikislap ang mga ilaw sa kisame. Ang mga glass tanks sa paligid ay bahagyang nanginginig, dahilan upang marinig ang mahinang pagkalansing ng mga bakal na nakakabit sa mga ito. Maging ang mga lumang dokumentong nakakalat sa sahig ay nagsimulang liparin ng malamig na hangin na tila nanggagaling sa mas malalim pang bahagi ng pasilidad. Walang nagsasalita sa loob ng ilang segundo dahil lahat sila ay sinusubukang unawain kung ano ang nangyayari, ngunit sa ekspresyon ni Jian ay halatang may ideya na siya kung ano ang sanhi ng biglaang pagyanig."Dera... lumayo ka muna sa kanya," seryosong sabi ni Jian habang dahan-dahang itinataas ang kanyang baril, kahit hindi niya ito direktang itinutok kay Subject D-18. Napatingin si Alex sa kanya, halatang naguguluhan sa bigla nitong pagbabago ng kilos. "Anong ibig mong sabihin?" tanong niya. Huminga nang malalim si Jian bago sumagot. "Kapag nagsama ang dalawa... may
Habang bumababa ang lumang elevator patungo sa pinakailalim ng pasilidad, ramdam ng lahat ang bigat ng katahimikan na tila sumasabay sa paggalaw ng makina. Ang tunog ng bakal na gumagalaw at ang mahinang ugong ng kuryente ang tanging maririnig habang unti-unting lumalalim ang kanilang pagbaba sa lupa, at sa bawat palapag na kanilang nalalagpasan ay mas lalo lamang bumibigat ang pakiramdam ni Alex dahil alam niyang sa ibaba ay hindi lamang si Dera ang naghihintay sa kanila kundi ang mas malaking katotohanan na matagal nang itinatago ng Project Orpheus. Mahigpit niyang hawak ang baril habang panaka-nakang sinusulyapan si Jian, na ngayon ay tahimik ngunit halatang tensyonado, parang bawat segundo ay may bumabalik na alaala sa kanya na pilit niyang iniiwasan.Sa kabilang banda, si Lora ay hindi mapakali habang nakatitig sa digital display ng elevator na patuloy na bumababa. Hindi niya alam kung ano ang mas nakakatakot ang ideya na baka nahuli na si Dera at nasasaktan na ito sa ibaba, o an
Hindi agad nakapagsalita si Dera matapos bumalik sa kanya ang bahagi ng alaala.Pakiramdam niya ay may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya habang nakatitig lamang siya sa kawalan.Nagsimulang kabahan si Alex. Hindi dahil sa mga sinabi nito kanina. Hindi dahil sa mga bagong impormasyo
Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap tanggapin ang katotohanan na ang mundo ni Alex ay mas madilim at mas mapanganib kaysa sa kahit anong inakala ko noon, o ang katotohanan na kahit alam ko na ang lahat, pinili ko pa ring manatili, pinili kong huminga sa parehong espasyo na matagal ko nang tinak
The moment I stepped out of that mall, it felt like the world closed in on me all over again, only this time it was worse because I saw her, I saw them, and for the first time in two years, the reality I’ve been running from stood right in front of me, breathing, living… and belonging to someone el
Pagkatapos ng very traumatic CEO encounter na parang muntik nang maging dahilan ng maagang resignation ko kahit wala pang lunch break, sinamahan ako ng HR papunta sa magiging “office” ko, at habang naglalakad kami sa hallway, sobrang kampante ko pa kasi iniisip ko, ah okay, may sarili akong cubicle







