LOGIN
“Where the hell are you going, Scylla?” Inis na sigaw ng aking manager, halatang naiirita at hindi makapaniwala sa ginawa ko matapos kong bigla na lang mag-walk out.
Hindi ako lumilingon. My footsteps were fast, mabigat ang bawat pag hakbang, and almost stomping. Ramdam ko rin ang init ng aking pisngi, hindi dahil sa sampal na ibinigay ko sa lalaking nambastos sa akin, kundi dahil sa eksenang nagawa ko kanina. The humiliation and the disrespect. Hindi porke waitress lang ako dito ay may karapatan na siyang mag mataas at basta nalang mambatos ng babae sa harap ng maraming tao. My jaw clenched so hard. “Breathe, Scylla. Breathe.” I kept telling to myself, trying to calm down pero mas lalo lang lumala ang panginginig ko sa sobrang galit. “Fuck him and his behavior.” Mahina kong bulong sa sarili ko. I just needed to get out as fast as I could. Out of place, out of his fucking presence. I hated it. I hated how I was forced into that situation. I hated how I had to defend myself just to be respected. Behind me, may isang hindi familiar na boses akong narinig. “You okay?” he asked while leaning his body against the doorframe of the exit. For a moment, I didn’t even look at him. Nanatili akong nakatalikod at nakaupo sa may hagdanan while trying to steady my breathing. My chest is still tight from everything that happened earlier. I finally managed myself to stay still, to not let it show too much. “Mhm.” Mahinang sambit ko. “I just need to breathe a little. Bastos kasi e.” My voice came out low, steady, and controlled. Hindi ko na kailangang ipaliwanag kung ano yung nangyari. Enough na yung isang word para maintindihan na niya. The silence after that felt heavy, but not awkward. I could feel his eyes on me. Nakatitig at mukhang inoobserbahan bawat kilos o galaw ko. He didn’t ask anything more. He didn’t force me to explain. And somehow, that made it easier to breathe. I swallowed, slowly relaxing my shoulders, kahit saglit lang. My hands that were slightly clenched earlier loosened bit by bit, like my body was finally realizing na safe na ako at least for now. “Some people really don’t know how to respect boundaries,” I added under my breath, more like talking to myself kaysa sa kanya. Hanggang sa tuluyan na akong humarap sa gawi niya ngunit hindi pa rin siya totally tinitignan, just somewhere to the side. I didn’t trust my expression enough to face him directly. May discomfort pa rin sa aking pakiramdam, and that tight feeling in my chest, the frustration, I couldn’t completely shake it off. Pero at the same time ay bahagya na rin akong kumakalma. “Ngayon lang kita nakita dito, are you new here?” Tanong niya sa akin. “Yeah, one week palang pero nakagawa na agad ako ng gulo. Sana hindi ako sisantehin. I have my reasons, at nasa tama naman ako,” I said habang naka-nguso, trying to defend myself, kahit deep inside alam kong medyo kinakabahan pa rin ako sa pwedeng mangyari. I let out a small sigh, my shoulders still slightly tense habang inaalala ko yung nangyari kanina. Kahit sinabi ko na justified ako, hindi ko pa rin maiwasan mag-overthink at matakot. One week palang ako sa trabaho, and yet parang ang dami ko nang nagawa na hindi dapat nangyayari. Napatingin ako sa kanya saglit, then umiwas din agad ng tingin, parang ayokong makita kung ano yung reaction niya. Hindi siya sumagot agad pero ramdam kong nakatitig siya sa akin. And somehow, that made me even more conscious of what I just said. Parang biglang lumakas yung kaba ko sa dibdib ko, like I was waiting for judgment or disagreement. I swallowed lightly, trying to act normal again. “I mean… hindi naman ako basta nagwala lang. He was clearly wrong. I just… reacted and defended myself.” My voice softened a bit at the end. I shifted my weight from one foot to the other, still avoiding eye contact, still trying to convince myself more than anyone else. After a few seconds, I exhaled again, a little frustrated at myself. Habang siya ay hindi pa rin nagsasalita. “Masyado na akong maraming sinasabi. I should go na ulit sa loob. Hindi pa tapos work hour ko,” sambit ko habang bahagyang umiiwas ng tingin, ramdam ko na rin yung bigat ng sitwasyon at yung pagka-conscious ko sa sarili ko. Akmang tatalikod na ako, ready nang bumalik sa trabaho kahit mabigat pa rin yung dibdib ko, when suddenly he spoke. “Hold on a second.” Napahinto ako. Parang automatic yung katawan ko na hindi agad gumalaw. For a second, hindi ako lumingon. Nakatayo lang ako roon, trying to decide kung itutuloy ko ba yung pag-alis o mananatili pa ng ilang segundo dahil sa pag pigil niya. Huminga ako nang dahan-dahan bago ko dahan-dahang nilingon siya. Nandoon pa rin siya sa may hamba ng pintuan at nakasandal, pero this time mas direct na yung tingin niya sa akin. Hindi na siya mukhang detached lang. Parang may gusto siyang sabihin na hindi niya basta-basta bibitawan. Nag iingat. “Don’t go back like that,” he said, steady yung boses niya. “Hindi ka pa okay.” Napakurap ako, then quickly straightened myself a bit, like instinct na magpaka-normal. “I’m fine,” sagot ko agad, kahit ramdam ko na hindi convincing. There was a short pause between the two of us. He just looked at me like he was letting me hear my own lie. That silence made me uncomfortable in a different way. Hindi siya yung nakakainis na katahimikan. It was the kind that makes you think too much and it's suffocating. “I just need to finish work,” dagdag ko, mas mahina na yung boses ko this time. “Wala naman akong choice.” For a moment, he didn’t respond. Then he pushed himself slightly off the doorframe, not approaching me, just enough to break the stillness between us. “Choice ko rin kung papaalisin kitang ganyan or not,” he said, his voice low but firm, as he stepped closer into my space. “Kailangan ko pang mag trabaho… or else mawawalan ako trabaho.” Reklamo ko at tuluyan ng umalis sa harap niya.REVE“Gago” His laughter only got louder. Pagkatapos ay tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago napailing. “Mag-ayos ka nga.” Napakunot tuloy ako ng noo. “Ano na naman?” “Mukha kang naka-droga na ilang babae ang ikinama sa sobrang gulo mo.” “Putangina mo talaga.” “Wala kang magandang dulot. Lumayas ka na nga.” Naiinis kong singhal.“Bro, I’m just being honest, you know.” “Truth hurts.”Dumampot ulit ako ng isa pang pwedeng ihagis sa kanya kaya mabilis siyang umatras papunta sa pinto. “O siya, kalma ka na.” “Get lost.”Tumawa lang siya at kumaway pa bago tuluyang lumabas ng opisina. Nang magsara ang pinto, bumalik ang katahimikan sa paligid. I leaned back against my chair and stared blankly at the ceiling. “What am I supposed to do now?” Tanong ko sa sarili ko.Hindi naman nagtagal ay isang mahinang katok ang narinig ko mula sa labas ng opisina ni Seb, sapat para maagaw ang atensyon ko mula sa kung anumang iniisip ko. Napabuntong hininga ako at bahagyang inangat ang
REVENarinig ko ang kuryosong tanong ni ni Seb habang nakasandal siya sa kanyang kinauupuan at nakatingin sa akin na para bang may hinihintay na sagot.“So what’s your plan now that you know it’s Scylla?” Ilang segundo akong nakatutula at natahimik habang nakatitig sa mesang nasa harapan ko. I am still processing everything.Pakiramdam ko ay masyadong maraming nangyari sa loob lamang ng ilang oras na magkausap kami ni Seb.For years, ang nangyari sa hotel na yon ay isang naging malaking katanungan sa buhay ko. Isang parte ng nakaraan na hindi ko kailanman nabigyan ng maayos na sagot. At ngayong nalaman ko na ang katotohanan, naghahalo halo na ang aking nararamdaman.Relief. Shock. Confusion. “I don’t know,” sagot ko habang marahang hinihimas ang sentido ko. “Hindi naman niya mukhang maalala.”Sa tuwing magkasama kami ni Scylla, palagi niyang sinasabi sa akin na familiar ako ngunit hindi naman niya maalala o matandaan kung saan kami nag kita bukod sa bar na ito.“And besides…” Hind
REVE Napakuyom ako ng kamao. “So someone planned everything.” Mabigat ang boses ko. “Looks like it.” Muli niyang pinindot ang keyboard at nagpalit ang footage sa screen. Mas malapit at mas malinaw nang kaunti. “Possible na ibang babae talaga ang intended na makasama mo sa room na 'yon.” Tahimik akong nakikinig. “But then nagkataon nag deliver si so called mystery girl ng food for room service..” Napatingin ako sa screen. “Siya ang napag abutan mo.” Seryoso niyang pagtatapos. Muli kong tinitigan ang babae sa footage. Hindi ko pa rin makita nang maayos ang mukha niya at hindi ko pa rin siya makilala. Ngunit habang tumatagal akong nakatitig sa screen, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Parang may kung anong pamilyar sa taong nasa screen. Hindi ko maintindihan kung bakit. Pero habang pinagmamasdan ko ang malabong imahe ng babaeng iyon, pakiramdam ko ay mas lumalapit ako sa isang katotohanang matagal nang nakatago. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, bigla akong ki
REVE“Hey.” Tawag ko kay Seb nang makita ko siyang kakapasok lang sa opisina niya. Kanina pa ako narito, nakaupo sa swivel chair niya habang hinihintay siyang matapos sa kung anumang inaasikaso niya. Nakapatong ang isang paa ko sa kaniyang lamesa at walang pakialam na inangkin ang pwesto niya. Hindi naman iyon bago sa aming dalawa. Sanay na siya kasi gawain niya rin naman.Simula nang magkaayos kami ni Scylla, pakiramdam ko ay unti unti ring bumalik sa ayos ang buhay ko. Hindi na ako araw araw nakakulong sa sarili kong kwarto. Hindi na rin puro trabaho at alak ang paraan ko para takasan ang mga bagay na ayaw kong isipin. I started working again. Mas naging maayos ang schedule ko. Mas naging maayos ako, at ganoon din si Scylla.Hindi ko na talaga siya pinayagang magtrabaho rito pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ngunit kahit ganoon, madalas pa rin siyang bumisita sa bar. Minsan para makipagkwentuhan sa mga staff. Minsan para samahan ako, at kadalasan, para samahan si Ali na parang
“Nakapag-usap na ba kayo ni Reve?” Kuryosong tanong ni Ali habang nakaupo sa gilid ng kama at nakatingin sa akin na para bang may inaabangang juicy update. Napairap agad ako. “Shut up. Sinet up n'yo na naman kami.” Agad siyang napatawa, walang bahid ng pagsisisi sa mukha. “Para sa ikabubuti n'yo naman.” Lalo lang akong napailing sa depensa niya. Minsan talaga pakiramdam ko mas invested pa silang lahat sa amin ni Reve kaysa sa amin mismo. “And to answer your question, no. Hindi pa kami nakakapag-usap about doon.” Sambit ko habang lumalapit sa cabinet para kumuha ng pamalit na damit. “Pero humingi na kami ng tawad sa isa't isa.” Mas naging mahina ang boses ko sa huling bahagi ng sinabi ko. Hindi man namin napag-usapan nang buo ang lahat, at least may progress. Hindi na tulad dati na puro iwasan at katahimikan lang ang namamagitan sa amin. Akmang bubuksan ko na sana ang cabinet nang bigla akong pigilan ni Ali. “Scylla!” Napalingon ako sa kanya. “Oh?” Halata ang pagpipigil n
REVEAgad siyang napakurap. Then mahina niya akong hinampas sa dibdib. Not enough to hurt, sapat lang para mag reklamo sa sinabi ko.And somehow... that tiny reaction made something inside me relax. Because for the first time since we met again... I saw it. Her smile.And I swear to God... it felt like seeing sunlight after weeks of rain. “There she is.” Mahina kong bulong. Napakurap siya. “Hm?” “Yung smile mo.” Bahagya siyang namula at nag iwas ng tingin.Which only made me smile even more. “Stop crying na.” Mas seryoso kong sambit this time. Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa gilid ng mga mata niya gamit ang hinlalaki ko. “We're gonna talk about it.” Bahagya akong yumuko para magtama ang mga mata namin. “Whenever you're ready.” I want us to talk… pero hindi sa oras na gusto ko. Sa oras na kaya niya. Sa oras na handa na siya. Because I wasn't going to force her. Not after seeing how much she had been carrying all by herself. I wanted answers… God knows I wan
REVEPero hindi ako tumigil. Nanatili akong nakayuko at chinecheck kung nasugatan ko ba siya.“Let me see.” “Reve.” Mas malakas na ngayon. Doon lang ako napahinto at napatingala sa kanya.And God. I missed her. I missed her so fucking much. “I’m okay.” Mahina niyang sambit. “Nagulat lang din
REVEBecause the room was huge. It felt more like a luxury suite than a normal hotel room. May sarili itong living room. Complete with a large couch and elegant furniture. May maliit na kusina. Fully equipped. May master bedroom. At hindi basta-bastang bedroom. The bed alone looked big enough for
REVENapahawak ako sa ulo ko. Parang nakikipag-usap ako sa pader. Actually, mas reasonable pa yata ang pader. “Baka sambahin mo pa ako mamaya.” Napaismid ako. “In your dreams.” “Magte-thank you ka pa nang magte-thank you.” “Never.” “Sure ka?” Mapang asar niyang sambit.“Absolutely.” “Okay.
Honestly, nakakatuwa siyang panoorin. Hindi dahil gusto ko siyang pahirapan. Well... Hindi lang dahil doon. Kundi dahil ngayon ko lang siya nakitang ganito. Ali was usually loud. Confident.Fearless.Isa siya sa mga taong walang problema mang-asar o lumandi pabalik kapag may lumalandi sa kani







