LOGINLeo’s POV Akala ko tapos na ang lahat—na nang makulong sina Don Emilio at Sophia, ‘yun na ang huling pahina. Pero ilang araw matapos ‘yung pagharap sa presinto, habang inaayos namin ang mga nakumpiskang file sa opisina, may nakita akong folder sa pinakailalim ng cabinet. Walang pangalan, pero sa gilid may nakasulat: PROJECT LAZARUS. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ‘to. Walang petsa, walang pirma—puro codes, medical terms, at mga lugar na hindi ko kilala. Pero isang pangalan ang paulit‑ulit lumalabas: Leonel Gabriel Villafuerte. Ang anak ko. “Leo? Ano ‘yan?” Lumingon ako—si Chloe sa pintuan, may dalang kape, pero napahinto agad nang makita ang mukha ko. Dahan‑dahan siyang lumapit at sumilip sa mga papel. “Project Lazarus…?” bulong niya, kunot ang noo. “Hindi ba ‘yan ‘yung nabanggit ni Sophia bago mahuli? Sabi niya, ‘may mga plano pa akong hindi niyo mapipigilan’… ‘di ba?” Tumango ako nang mariin. “Akala ko pananakot lang o guni‑guni. Pero eto… nakasulat mismo. At nasa
Leo’s POV Amoy semento, lumang bakal, at gamot ang hangin sa loob ng interrogation room—malamig, walang buhay, pero dito ko muling kahaharapin ang taong humubog at sumira sa bahagi ng buhay ko. Mahigit isang linggo na mula nang mahuli sila, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas at pagkakataong humarap nang personal kay Don Emilio. Nasa likod ng one‑way mirror si Marco, nakabantay, pero alam kong mag‑isa lang akong haharap sa anino ng nakaraan. Bago ako umalis ng bahay, hinawakan ako ni Chloe sa pintuan. Kita ko sa mata niya ang pag‑aalala, pero hindi niya ako pinigilan. Sa halip, hinila niya ako palapit at niyakap nang mahigpit—‘yung yakap na nagsasabing babalik ka, at may naghihintay sa’yo. “Kahit gaano pa kabigat ang sasabihin niya… huwag mong hayaang baguhin ka niyan,” bulong niya, idinikit ang pisngi sa dibdib ko. “You know who you are. And so do I.” Hinalikan ko siya nang dahan‑dahan—maikli lang pero puno ng katatagan. “Babalik ako agad. Just stay close, okay?” Ngayon, nak
Leo’s POV Amoy alikabok at lumang kahoy ang hangin sa loob ng bodega—kasabay ‘yung pamilyar na amoy ng pulbura at panganib. Nakatayo kami sa tapat ng malaking pinto, Marco sa kanan ko, at ang iba pang tauhan ay nakapalibot sa bawat sulok. Pero kahit ganun, nasa isip ko pa rin si Chloe sa bahay—ligtas man doon, parang nakatali pa rin ang bawat tibok ng puso ko sa kanya. Dito na magsisimula ang katapusan, at dito rin mahuhulog ang lahat ng nagtatago sa likod ng maskara. “Handa na ba?” bulong ni Marco habang hinahawakan nang mahigpit ang hawakan ng baril. Tumango ako. “Buksan mo.” Sa malakas na lagutok, bumukas ang pinto. Sa loob, hindi lang si Don Emilio ang naghihintay. Nakatayo siya sa gitna, nakasandal sa lumang mesa—pero sa paligid niya ay mga mukhang akala ko kakampi, kaibigan, o pamilya. Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Tito Rodolfo, ang matagal naming tagapayo, at kasunod pa niya si Ate Liza—pinsan ko na akala ko’y wala sa bayan. “Nagulat ka ba, hijo?” tawa ni Don Emili
Leo’s POV Kahit nakasiklo na si Don Emilio at kumpleto na ang mga nakumpiskang dokumento, alam kong hindi pa ito ang dulo. May isang pangalang paulit‑ulit na lumilitaw sa bawat talaan—ang “Silent Partner” na nasa likod ng lahat ng utos, nagpopondo at nagtatakip sa kanila mula pa sa simula. Buong gabi kaming naglatag ni Marco ng mga detalye sa mesa, parang puzzle na matagal nang kulang ang huling piraso. “Kung hindi siya magpapakita para iligtas si Emilio… pupunta siya para bawiin ang ebidensya,” sabi ni Marco habang tinuturo ang isang marka sa mapa—ang lumang daungan, malayo sa sentro pero madaling daanan ng tubig. “Ito lang ang pasok at labas na hindi madaling mapansin.” Tumango ako, pero naputol ang iniisip ko nang maramdaman ang kamay sa braso ko. Paglingon ko… si Chloe, nakatayo sa pintuan, naka‑pambahay pa rin pero matalas ang tingin. Kanina pa pala siya nakikinig. “Gagawin niyo siyang pain, ‘di ba?” tanong niya nang diretsahan. Kahit walang paligoy‑ligoy, ramdam ko ang bi
Leo’s POVMatapos ang pangyayaring muntik nang dumurog sa akin—ang tangkang pagdukot kay Leonel at ang pagligtas ni Chloe para sa aming anak—wala nang oras para mag-alangan pa.Habang mahimbing silang natutulog, nakaupo ako sa sulok ng kwarto, nakatitig sa mga mapa at listahang nakakalat sa mesa. Ang huling laban na ito ay hindi lang tungkol sa negosyo o kapangyarihan. Ito’y laban para sa pamilya, para sa katotohanan, at para wakasan ang siklo ng karahasan na mismong kadugo ko ang nagsimula.Dahan-dahang gumalaw si Chloe sa kama at iminulat ang mga mata. Kahit halatang pagod pa rin, tuwing tumitingin siya sa akin, parang may bumabalik na liwanag sa mukha niya. Tumabi siya at marahang hinaplos ang likod ko—parang nababasa niya kung gaano kabigat ang dinadala ko.“Gising ka pa rin?” bulong niya, nakasandal ang pisngi sa balikat ko. “Halos hindi ka kumurap simula nang makauwi tayo.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya, dinala iyon sa labi ko.“Paano ako makakapagpahinga, ha
Chloe’s POVPag‑uwi namin mula sa lumang bahay, parang may bigat na hindi maalis sa dibdib ko. Kahit pinag‑uusapan namin ni Leo ang tungkol kay Tiya Carmel at sa nawawalang ebidensya, may kakaibang pakiramdam—parang may nakatingin, parang bawat anino ay nagtatago ng banta. Gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Leonel, naramdaman ko ang pagyakap ni Leo mula sa likuran habang nakatayo kami sa balkonahe, malayo sa ingay.“Nag‑aalala ka pa rin,” sabi niya—hindi tanong, kundi parang nababasa lang niya ako. Idinikit niya ang pisngi sa buhok ko, mainit ang hininga sa leeg ko. “Kitang‑kita sa bawat galaw mo, Chloe. You’re carrying something heavy.”Humarap ako sa kanya at hinawakan nang mahigpit ang mga kamay niya. “Paano ba naman hindi, Leo? Bawat hakbang natin, parang may sumusunod. Bawat lihim na binubuksan natin, lalong lumalalim ang panganib. Pero higit sa lahat… natatakot ako para kay Leonel. He’s too small to be caught in this war.”Hinila niya ako palapit hanggang dumikit ang
Leo’s POVMatapos basahin ang liham, nanatili akong nakatayo sa tabi ng kama, mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao. Ang dating kakaibang mensahe ay naging mas malinaw nang suriin ko itong mabuti—ang tono, ang pagpili ng mga salita, at ang tahasang pagbabanta ay hindi na mahirap kilalanin. Wala
Leo’s POV Ilang oras na ang lumipas mula noong narinig ko ang unang iyak ng aming sanggol—isang tunog na tila nagpahinto sa ikot ng mundo at nagbura sa lahat ng takot at pagod na dala ng nakaraang mga oras. Matapos ang magulong biyahe at ang matinding paghihirap ni Chloe, sa wakas ay dumating na a
Chloe’s POV Sabado na. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, mabilis ang paghinga habang tinititigan ang mukhang bago sa paningin ko. Sakto na sakto sa katawan ko ang puting bestida, parang hinubog lang para sa kurba ko. Naka-low bun ang buhok ko gaya ng bilin ni Alexa, at sa unang pagkakataon
Chloe’s POV Ang Bright Beginnings Kindergarten ay hindi lang basta pre-school — it’s a chaotic masterpiece. Isipin mo ang silid na puno ng amoy ng krayola, tugtog ng mga nursery rhymes na minsan ay wala sa tono, at mga batang tila walang katapusan ang lakas. Honestly, sanay na sanay na ako rito. S







