Kabanata 4

Bahagya akong tumawa.

“Mama, you know I will never go back to the Philippines. Ano pa bang babalikan ko diyan?” I said in a tone like the place disgusted me.

“Kiara, kailangan mong umuwi,” rinig kong nanginig ang boses ni Mama mula sa kabilang linya.

Kumunot ang noo ko habang pinatutuyo ng tuwalya ang buhok ko. “Mama, stop this! Why are you even bothering? Alam mo namang imposible ang hinihingi mo. Nandito sa Europe ang buhay ko, ang trabaho ko, at si Kian.”

Suminghap si Mama.

“Makinig ka muna, Kiara. Nanganganib ang buhay natin! May nagbabanta sa papa mo, sa pamilya natin,” halos paiyak na saad niya. “May mga kahina-hinalang lalaki na laging umaaligid sa bahay natin noong nakaraang linggo. At kanina lang, may nag-iwan ng sulat sa labas ng gate. Direkta kang pinagbabantaan. Dahil sikat na sikat ka na, ikaw ang ginagawa nilang target para takutin ang papa mo!”

Napatigil ako sa pagpupunas ng buhok. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Pero ayaw kong bumalik sa Pilipinas. There's just no way I'm gonna go back.

“I'll just hire bodyguards to protect me, Mama. I'm not going back to the Philippines!” mariin kong sabi. Thinking of going back and being in one place with that man pissed me off.

“Kaya kong magbayad ng pinakamahuhusay na international security team para bantayan ako at si Kian dito. If you want, magpapadala rin ako ng security riyan para protektahan kayo.”

Narinig kong iritadong suminghal si Mama.

“Kiara, hindi sapat ang mga bodyguard!” giit niya, mas lalong nagiging mariin ang boses niya. “Ang mga nagbabanta sa atin, hindi basta-basta. Alam nila ang bawat galaw mo riyan sa Paris. Lantad ang buhay mo sa publiko. One click on the internet, alam na ng buong mundo kung saang studio ka pupunta o kung anong fashion show ang lalakaran mo!”

Desmayado akong pumikit. “I'd rather be in danger than go back, Mama!” iritado ko nang sabi. “Alam mo naman kung anong nangyari sa akin bago ako umalis! Bakit mo ako pinapabalik?”

“Paano si Kian?” Ang tanong na iyon ay biglang nagdulot ng lamig sa katawan ko. “Paano kung madamay ang anak mo? Kaya mo bang isugal ang buhay ng apo ko para lang sa pride mo?” Ngayon ay galit na sabi ni Mama sa akin.

Natigilan ako. I've worked hard for my career, but I love my son. Siya ang dahilan kung bakit ako nagtrabaho nang mabuti, to give him a better life. Kasi hindi iyon magawa ng walang kuwentang ama niya.

Hindi ko ata mapapatawad ang sarili ko kung may mangyaring masama sa kanya.

I gritted my teeth hard. Simula nang manalo si Papa bilang mayor, palagi na ang banta sa amin. Maraming gustong kunin ang posisyon ni Papa na humahantong sa pagbabanta sa buhay namin.

“Ang Tita Diana mo, may kontrol at koneksyon sila sa seguridad sa Pilipinas. They have a private and secure estate where we can hide. Hindi basta-basta mapapasok ng kung sino lang,” patuloy ni Mama. She sounded calmer than earlier. “Dito, mas madali ang pagbabantay. Pero riyan sa foreign land? Kahit gaano karaming bodyguard ang i-hire mo, dayuhan ka pa rin. Kapag may nangyaring masama, huli na ang lahat.”

“Mama…” problemado kong sabi. “Ang career ko... ang mga kontrata ko...” I said. I can't just leave my career because of this threat!

“Mas mahalaga ba ang career mo kaysa sa kaligtasan ni Kian? Walang hundred percent na kasiguraduhan ang proteksyon mo riyan dahil masyado kang sikat. Please, makinig ka sa akin. Umuwi na kayo,” she begged.

Natitigilan ako kasi kung ganito siya ka-desperate na pauwiin kami, malaking threat ba ito? Hindi kagaya ng mga unang pagbabanta sa amin?

Nang maputol ang tawag, dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong cellphone. Hindi pa tuluyang nagsi-sink sa akin ang sinabi ni Mama.

Natulala pa ako nang ilang minuto bago ko napagtanto na baka nga nanganganib ako. One smooth bullet from nowhere, and I am dead. Hindi ako mahirap hanapin.

I felt my hands shake.

Pero anong mangyayari sa career ko kung uuwi ako?

Limang taon kong binuo ang pangalang Kiara Cervantes. I worked hard. I sweat for it. I can't just stay in the Philippines just because of this threat!

Sa gabi ring iyon, kinausap ko ang manager ko. Ang sabi ni Mama, I should be in the Philippines ASAP. Kung puwede pa ngayon gabi na.

“I still don't know what the threat is. Palagi namang may ganito simula nang manalo si Papa bilang mayor sa amin,” sabi ko kay Vanessa.

Matagal na hindi sumagot ang manager ko.

Matagal bago natapos ang usapan namin. I have to cancel some schedules para makauwi ako ng Pilipinas.

Ayaw pa akong payagan. Kagaya ng naisip ko kanina, bakit hindi na lang ako mag-hire ng bodyguards? Sinabi ko ang concern ko na baka malala ngayon ang threat at baka hindi kayanin ng bodyguards lang. Baka kailangan kong magtago.

“This has to be a short vacation, Kiara. Hindi ka puwedeng magtagal sa Pilipinas.”

“I know,” frustrated kong sabi. “I don't want to leave my career, Vanessa. Isa pa, kung may choice lang ako, ayaw ko nang bumalik sa Pilipinas. It's just that my mom sounds desperate and hysterical. Ang sabi, this might even turn into an assassination attempt. Wala akong choice. If this is true, I have to hide.”

“I'll talk to the agency.”

Matapos ang tawag, hindi na ako naghintay pa. Kinuha ko ang laptop ko at nag-book ng flight namin ni Kian pabalik ng Pilipinas.

Bukas na bukas din ang kinuha kong flight. Thinking about what might possibly happen to us scared me.

Matapos kong mag-book, nag-impake ako ng mga gamit namin. I felt restless while doing so.

Naiisip ko ang threat pero naiisip ko rin na baka magkita kami ni Elesio. He didn't know about Kian, and I don't have plans to introduce him to my son.

Patapos na akong mag-impake nang may tumawag ulit sa cellphone ko. Sinagot ko nang makitang si Mama ulit iyon.

“Kiara, makinig ka...”

“I already booked our flight, Mama! Bukas na bukas din, babalik kami ng Pilipinas.”