Chapter 4: Two Pink Lines

Hindi nakatulog si Alliyah buong gabi.

Paulit-ulit niyang tinitigan ang kisame ng maliit niyang apartment habang hindi mapigilan ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

“Delayed lang ’to…” paulit-ulit niyang bulong sa sarili.

Marami naman talagang dahilan kung bakit nade-delay ang isang babae.

Stress.

Pagod.

Lack of sleep.

At sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo, normal lang sigurong magulo ang cycle niya.

Pero bakit ganoon?

Habang pilit niyang kinukumbinsi ang sarili, mas lalo namang lumalakas ang kaba sa dibdib niya.

Hindi niya namalayang alas-singko na pala ng umaga.

Napabangon siya at agad na naligo.

Pagkatapos ay nagsuot ng simpleng puting blouse, jeans, at sneakers bago lumabas ng apartment.

Huminto siya sa isang 24-hour pharmacy.

Tahimik pa ang paligid. Iilan pa lang ang mga taong bumibili.

Pagpasok niya, agad siyang nagtungo sa family care section.

Nanginginig ang kamay niya habang kinukuha ang isang pregnancy test kit.

Napapalunok siya nang makita ang presyo.

Hindi iyon ang mahalaga.

Ang mahalaga ay ang magiging resulta.

Lumapit siya sa cashier, halos hindi makatingin sa mata ng kahera.

“Ma’am, ito lang po?”

“Opo.”

Matapos magbayad, dali-dali siyang umalis.

Pakiramdam niya ay alam ng lahat ng tao ang laman ng maliit na paper bag na hawak niya.

⸻

Pagdating sa apartment, isinara niya agad ang pinto.

Huminga siya nang malalim.

“Calm down, Alliyah.”

Binasa niya nang paulit-ulit ang instructions.

Ayaw niyang magkamali.

Pagkalipas ng ilang minuto, inilapag niya ang test kit sa lababo.

Three minutes.

Tatlong minutong tila napakahaba.

Hindi siya mapakali.

Palakad-lakad siya sa maliit na sala.

Pinipilit niyang huwag tingnan ang test.

Pero hindi niya napigilan.

Pagbalik niya sa banyo…

Nanigas siya.

Dalawang malinaw na guhit.

Positive.

Parang tumigil ang oras.

Hindi siya makahinga.

Hindi siya makapagsalita.

Unti-unti siyang napaupo sa malamig na sahig ng banyo habang hawak pa rin ang pregnancy test.

“H-Hindi…”

Napailing siya.

“Impossible…”

Pero malinaw ang dalawang guhit.

Walang duda.

Bumuhos ang kanyang mga luha.

Hindi niya alam kung matatakot ba siya o iiyak nang mas malakas.

Isa lang ang alam niya.

Buntis siya.

At ang ama ng batang dinadala niya…

Ay ang lalaking hindi niya kilala ang pangalan.

⸻

Mahigit isang oras siyang nakaupo sa banyo.

Paulit-ulit niyang iniisip kung ano ang dapat gawin.

“Paano na ang trabaho ko?”

“Paano na ang pamilya ko?”

“Ano’ng sasabihin ng mga tao?”

At higit sa lahat…

“Paano ko hahanapin ang ama ng anak ko kung hindi ko man lang alam ang pangalan niya?”

Napayakap siya sa sarili.

Hindi niya akalaing sa edad niyang dalawampu’t lima ay haharap siya sa ganitong sitwasyon.

Hindi ito ang pangarap niya.

Hindi ganito ang plano niya.

Pero narito na.

At wala na siyang magagawa para baguhin ang nangyari.

⸻

Sa Montenegro Holdings…

Tahimik na nakaupo si Darf sa conference room habang nagpapatuloy ang board meeting.

“Sir?”

Tinawag siya ng isa sa mga directors.

“Your opinion?”

Napatingin si Darf sa presentation.

Ngunit wala siyang ideya kung ano ang pinag-uusapan.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

Lutang ang isip niya.

“Continue without me.”

Tumayo siya at lumabas ng conference room.

Nagkatinginan ang mga executives.

Hindi nila iyon inaasahan.

Kilala si Darf bilang isang CEO na hindi kailanman nawawala sa focus.

Pero simula noong gabing iyon…

May kung anong nagbago.

⸻

Sa opisina ni Darf…

“Any updates?”

Tanong niya kay Ethan.

Napabuntong-hininga ang assistant.

“Wala pa rin, Sir.”

“How can one woman disappear without a trace?”

“She probably used a fake name when she checked in.”

Napatango si Darf.

Posible.

Kung gusto talaga nitong mawala, mahirap itong hanapin.

Pero hindi siya sanay sumuko.

“Keep searching.”

“Yes, Sir.”

Pagkaalis ni Ethan, napatingin muli si Darf sa perang nasa drawer niya.

Hindi niya itinapon ang mga iyon.

Hindi rin niya ginastos.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit.

Siguro dahil iyon lang ang natitirang koneksyon niya sa babaeng iyon.

At sa bawat pagkakataong nakikita niya ang perang iyon…

Mas lalo siyang naiirita.

“Kapag nakita kita…”

Mahina siyang napangiti.

“Hindi kita basta-basta pakakawalan.”

⸻

Samantala…

Ilang araw ang lumipas.

Lalong lumalala ang morning sickness ni Alliyah.

Madalas siyang mahilo.

Madalas ding mawalan ng ganang kumain.

Napansin na iyon ng kaibigan niyang si Mae.

“Ally…”

Nag-aalala nitong tiningnan siya habang nasa pantry sila.

“Okay ka lang ba?”

“Oo.”

Sigurado?”

Tumango siya.

“Pagod lang.”

Pero bago pa siya makainom ng tubig…

Bigla na naman siyang nasuka.

Nataranta si Mae.

“Ally!”

Agad niya itong inalalayan.

“Hospital tayo.”

“H-Hindi kailangan…”

“Stop being stubborn.”

⸻

Makalipas ang isang oras…

Tahimik na nakaupo si Alliyah sa clinic.

Katabi niya si Mae.

Hindi niya pa rin kayang sabihin ang totoo.

Hanggang sa lumabas ang doktor.

“Miss Monteverde?”

Tumayo siya.

Ngumiti ang doktor.

“Congratulations.”

Parang muling huminto ang mundo.

“The pregnancy test and ultrasound confirmed it.”

“You’re almost six weeks pregnant.”

Napapikit si Alliyah.

Hindi na pala ito simpleng hinala.

Kumpirmado na.

May maliit nang buhay na unti-unting nabubuo sa kanyang sinapupunan.

At mula sa araw na iyon…

Alam niyang hindi na lang ang sarili niya ang kailangan niyang isipin.

May isang batang aasa sa kanya.

Isang batang magiging dahilan para lumaban siya…

Kahit mag-isa.