MasukRavenna Ylianna Ocampo’s Point of View
Nang tumigil ang sasakyan, napasulyap ako kay Killian na ngayon ay nagtatanggal na ng kaniyang suot na seat belt. Ako namam, nag-aalangan pa kung tatanggalin ko na ba, o hindi. Parang gusto ko na kasing umuwi, eh. Pero ano na lang ang iisipin ni Killian kung ‘yon ang sinabi ko, hindi ba? Napasulyap siya sa akin. Marahil ay nagtataka kung bakit hanggang ngayon ay hindi ko pa tinatanggal ang suot kongKillian Adler Rivanov’s Point of View“Dad!”Malalaki ang aking hakbang nang makarating ako sa mansion. Puwede namang kausapin ko na lang si Daddy thru earpiece namin, pero mas magandang sa personal lalo na’t ilang oras nang nawawala si Ylianna!Damn it! Sa ilang oras na ‘yon ay halos masiraan ako nang bait. Imagine, ilang beses naming hinalughog ang mall? Maging ang CCTV footage ay nagawa na rin naming i-check.Good thing, nagawa kong ibigay, at ipasuot sa kaniya ‘yong earpiece. Ang problema lang ay kung aware ba ang mga ‘yon tungkol sa mga ganoong klaseng gadget.“Where’s my dad?” tanong ko sa isang katulong na siyang nakasalubong ko.Maging ang butler namin ay hindi ko mahanap, at ‘yon ang nakaiinis! Kung kailan na kailangan ko sila, saka naman sila wala ngayon.Kapag naman hindi ko sila kailangan, kung saan-saan sila lumilitaw! Fuck!“Sir?”Umigting ang aking panga, at tumalim ang aking mga mata, habang nakatitig sa kaniya.Kaya napayuko siya, at parang nakaramdam ng takot.“Are y
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHumugot ako nang malalim na hininga. Hindi ko na namalayan kung ilang oras na ba ang lumipas. Basta ang alam ko lang ay kakain na ulit ako, pero dinner na.Hindi na ako binantayan ng lalaki. Kaya nakapagtataka kung bakit pinili niyang lumabas.Hindi na rin naman pumasok pa si Simon dito sa loob. Kung may papason man, ‘yong isang lalaki na madalas akong tulungan.Hindi ko alam kung bakit medyo natulala pa ako. Pakiramdam ko kasi ay parang may tunog akong naririnig na hindi ko alam kung saan nanggagaling.Nasa matinong pag-iisip pa naman ako, pero bakit parang matinis na tunog sa kung saan?Napahawak na lamang ako sa aking tainga, at kinagat nang mariin ang aking labi, hanggang sa may magsalita.“Baby.”Napaawang ang aking labi, at kaagad na natantong ang boses na ‘yon ay nanggagaling mismo sa aking earrings.“Are you there?”“Killian?”“Tone down your voice, baby,” wika nito na siyang nagpasinghap na lang sa akin.Bakit ngayon niya lang ako kinaus
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Ano ba ang pakialam mo?” singhal ni Simon sa kaniya.Napansin ko naman ang pagsulyap nito sa akin, at ang pagkunot ng kaniyang noo na hindi ko alam kung para saan nga ba.Bumigat din ang kaniyang awra, pero hindi ko matukoy kung bakit. Basta ang alam ko lang ay tumalim ang kaniyang mga mata nang lingunin niyang muli si Simon.“Naatasan lang tayo para bantayan ‘yan, hindi para bugbugin!”Doon naman natawa si Simon, at kaagad akong itinuro na para bang may nagawa akong kasalanan.“Ito! Itong babaeng ‘to! Sinabi ba naman na wala talaga silang pakialam sa kaniya! Na kaya ganoon ang nangyari ay dahil pinaglalaruan lang tayo ng mga ‘yon!”Dumako muli ang mga mata sa akin ng lalaki, ngunit kaagad din naman niyang ibinalik muli ang kaniyang atensyon kay Simon na ilang beses napamura nang malutong.“Tang ina! Kung patayin na lang natin ‘to?”“Tapos ano? Tayo ang malalagot kina boss?” iritadong wika naman niya, at napailing na lamang. “Kaya mo ba sinuntok
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewIsang araw na ang lumipas magmula nang dalhin nila ako rito. Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin, pero naniniwala naman ako na darating si Killian.Naniniwala ako na magagawa nila akong hanapin, at magagawa nilang pabagsakin ang mga ‘to. Pero bakit sa tuwing lumilipas ang oras ay aminado akong nawawalan na ako ng pag-asa?Hindi ko alam kung dahil ba sa lalaking madalas akong pagsalitaan ng kung ano, o dahil pakiramdam ko ay wala talaga akong laban sa kanila?Sabihin na nating namatay na nga si Dexter, pero hindi naman ‘yon sapat para maging kalmado ako, hindi ba? Kaya hindi ko maiwasang mapatulala na lang, at pilit nagdadasal para tanggalin ang kabang nararamdaman ko magmula pa kanina.“Kumain ka na.”Napasulyap ako sa lalaking nagdala ng pagkain para sa akin, at kung hindi ako nagkamamali ay siya ‘yong madalas na hindi nagkokomento sa tuwing nasa paligid ‘yong isa.Kung hindi ako nagkamamali ay Simon ang pangalan no’n, pero ‘tong isa, hindi
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHindi ko na alam kung ilang oras na ba ang lumipas. Basta pagmulat ko ng aking mga mata, medyo maliwanag na ang paligid. Hindi na sa puwesto ko ang may ilaw. Buong sulok na ng silid.Kaya nagulat ako nang magkaroon ng mesa sa saking harapan. Parang ang hirap kasing paniwalaan, at hindi na rin makatali ang mga kamay ko. Napatitig ako sa pagkaing nasa harapan ko. Pakiramdam ko ay kanina pa ‘to nakahain. Kaya kumalam ang aking sikmura, kahit na hindi ko naman tipo ang pagkain.Mabilis akong kumain. Hindi ko na ininda pa kung ilang beses akong nabulunan, dahil ang mahalaga sa akin ay ang makakain ako nang maayos.Ayaw kong sayangin ang pagkatataong ‘to. Gutom na gutom ako, at nauuhaw. Pakiramdam ko ay mawawalan ulit ako ng malay kung hindi ko ‘to itinuloy.Kaya naging mabilis ang lahat. Hindi ko man lang namalayan na naubos ko na ‘yon, at uminom ako kaagad ng tubig.“Patay gutom ka pala?” puna nang isang boses.Doon ako napasulyap sa gawi niya, at n
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Ilibing niyo ‘yan,” utos ng lalaki sa mga tauhan nila.He’s dead?Kahit wala akong makita, dahil madilim sa parte nila, hindi ko maipaliwanag ang takot na nararamdaman ko.Nagawa niyang patayin si Dexter, at hindi malabong kaya rin ako nitong patayin kung gugustuhin niya.Kaya napalunok ako, at napailing lalo pa’t alam kong hindi basta-bastang tao ‘to.“Pinatay mo siya,” bulong ko na may halong panghihina, at panginginig.Naramdaman ko ang mga mata nilang napalingon sa akin, at hindi ko alam kung bakit nanuyo ang aking lalamunan. Maging ang aking balahibo sa katawan, tumayo.“Yes,” he answered. “So what? I hate that kind of trash. Ang plano rito ay ang kidnap-in ka para dumating ang mga Rivanov. Ang habol lang naman niya sa ‘yo ay ang business mo, pero dahil sa kalibugan no’n, patay siya.”Hindi ako makapagsalita. Did he save me from him?Alam kong kalaban nina Killian ‘to, pero hindi ko aakalain na magagawa niya akong iligtas sa kung sino.“I j
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“More than that?” ulit ko sa kaniyang sinabi.Natawa ako nang bahagya, at hindi makapaniwala sa kaniyang sinabi. Paanong magiging ganoon ‘yon kung alam naman naming pareho na ilang beses lang kaming nagkita?Hindi ko siya kilala. Saka ko lang siya nakilala nan
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewPasimple kong kinagat ang aking ibabang labi nang mapansin na nakatingin pa rin sa akin si Killian. Nasa harapan ko kasi siya, at hindi man lang niya inililihis ang kaniyang mga mata magmula nang umupo siya sa bakanteng upuan na nasa aking harapan.Kahit siguro
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View Nang sumapit ang hapon, kaagad kong na-receive ang text message na galing kay Killian. Naghihintay na pala siya sa akin sa harap mismo ng company. Ni hindi ko alam kung nag-undertime ba ang lalaking ‘yon, dahil eksaktong five o’clock ay nandito na siya.“Hind
Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewIpinikit ko ang aking mga mata, at humugot nang malalim na hininga. Sa totoo lang, wala akong natapos masiyado, dahil distracted ako. ‘Yong huling text message na na-receive ko kasi kay Killian ay parang hindi kayang iproseso ng utak ko.“Damn!” malutong kong







