MasukHindi ko makontrol ang katawan ko.Mabilis akong hinila ng isang napakalakas na puwersa. Dumaan ako kay Vicento, at sa pagdaan ko, bahagyang humangin at lumipad ang buhok niya.--Habang abala ang lahat kay Rio, tila naramdaman ni Vicento ang direksiyon ng paglisan ni Ria."Ria..."Walang sumagot sa kanya.Si Rio, na tila natakot, agad na nagsimulang hanapin si Ria. Nang hindi niya makita si Ria sa silid, maging si Venice ay napaiyak na rin.Biglang nakaramdam si Vicento ng matinding pagkabalisa. Hindi na niya inalo ang dalawang bata.Marahil, dahil matagal na silang magkasama ni Ria, kahit hindi niya ito nakikita, nararamdaman niya kung nasa tabi niya ba si Ria.Pero ngayon ay wala na.Sa mismong sandaling iyon, malinaw niyang naramdaman ang malamig na hanging dumaan sa tabi niya kanina. Paano magkakaroon ng malamig na hangin sa isang silid na napakainit na parang tagsibol?At nang mawala ang hanging iyon, pakiramdam niya ay may malaking kawalan."Ria... nandiyan ka pa ba?"Sinindiha
Galit na tiningnan ni Mariel Ivan. "Bakit ka nandito?"Mukhang bagong dating si Ivan. Maalikabok ang damit niya, na para bang kagagaling lang sa malayong biyahe. Gayunpaman, mas maayos na ang kalagayan niya kumpara noong nakabalot pa siya ng plaster.Napaluwag ang loob ko.Kung tutuusin, nadamay lang naman siya dahil sa amin. Kung namatay siya sa aksidenteng iyon, habambuhay akong makokonsensya. Hindi ko alam kung ano na ang lagay ng relasyon nila ni Mariel. Pero sa nakikita ko ngayon, mahal pa rin niya ito. Kapag tunay mong mahal ang isang tao, kitang-kita iyon sa mga mata.At sa mga mata ni Ivan ngayon, si Mariel lang ang laman ng puso at paningin niya. May dala siyang lunch box, hindi portpolyo. Ngumiti siya at sinabi, "Hindi ba paborito mo ang luto ni manang? Pinagluto ko siya para sa'yo bago ako pumunta rito. Iningatan ko ito buong biyahe. Siguro mainit-init pa ito. Tikman mo."Natigilan si Mariel. "Ah... sige."Pagkatapos ay tumingin si Ivan kay Vicento."Nabalitaan kong ligtas
"Hi Tito? Mga siraulo kayo!"Talagang napakasuwerte ko sa mga kaibigan kong katulad ninyo. Ang dalawang walang kwentang ito ay nagkasundo pa talaga.Ang pangalan daw ng lalaki ay Vincent, at ang babae naman ay Maria Esmeralda. Pwede bang igalang ninyo ang opinyon naming dalawa bilang mga magulang?Mukhang wala namang pakialam si Vicento sa pangalan ng mga bata. Sabagay, ni hindi nga niya halos pinapansin ang mga anak namin. Paano pa kaya siya magkakaroon ng interes sa pangalan nila?Mahina niyang sinabi, "Pahawak ng bata."Paos ang boses niya. Bahagyang sumimangot si Mariel. "Ngayon gusto mo nang buhatin? Akala ko ba ayaw mong tingnan? Naalala mo na bang anak mo rin sila? Halos isinugal ni Ria ang buhay niya para maisilang ang dalawang batang ito. Ikaw na ama nila, ni hindi mo man lang sila tiningnan o niyakap."Habang nagsasalita siya, napaiyak siya. "Kung ayaw mo sa kanila, ako na ang magpapalaki sa kanila."Lalong dumilim ang mukha ni Vicento. "Kailan ko sinabi na ayaw ko sa kanila
"Vicento... Nandito ako. Hindi naman talaga ako umalis."Marahan kong idinikit ang noo ko sa pisngi niya.Mararamdaman mo kaya ako?Nakaluhod siya sa lupa. Wala na ang dati niyang marangal at matikas na tindig. Mukha siyang wasak at walang kalaban-laban."Vicento... Umuuulan. Bumalik ka na sa loob. Baka magkasakit ka."Napakapayat na niya. Kahit gaano pa katibay ang katawan niya, hindi rin niya kakayanin ang mababad sa ulan. Kapag nagkasakit din siya, sino ang mag-aalaga sa mga anak namin?Habang iyon ang iniisip ko, bigla siyang bumagsak. "Vicento!"Agad kong iniunat ang mga kamay ko upang saluhin siya. Ngunit dumaan lang ang katawan niya sa akin. Diretso siyang bumagsak sa sahig."Vicento!""Tulong!"Halos mapunit na ang lalamunan ko sa pagsigaw. Ngunit walang makarinig sa akin. Wala akong nagawa kundi panoorin siyang nakahandusay sa harapan ko."Vicento...""Vicento..."Lumuhod ako sa gitna ng ulan. Tahimik akong nagsumamo sa Diyos.Diyos ko...Pakiusap...Iligtas Mo si Vicento at
"Mariel... Tumingin ka sa akin. Nandito na ako."Doon ko lamang napagtanto na muli akong naging isang kaluluwa, gaya noong una.Ibig bang sabihin ay patay na talaga ako?Sa sandaling iyon, hindi ang mga anak ko ang una kong naisip. Kundi si Vicento. Kumusta na kaya siya?Mabilis kong nilibot ng tingin ang paligid. Bukod kina Mariel at sa nurse, wala si Vicento. Napansin kong hindi na ako nakakulong sa isang tao gaya ng dati.Malaya na akong makagalaw.Kaya agad akong tumakbo palabas ng silid. Sa pasilyo, mas marami pa ang mga bodyguard kaysa sa mga flower stand sa pagbubukas ng isang malaking negosyo.Halatang natatakot si Vicento na may mangyari na namang masama. Sigurado akong hindi pa sumusuko ang matandang baliw na iyon.Napakarami nang pugad ng organisasyon ang winasak. Tiyak na maghihiganti siya.Iniwan ni Vicento ang mga bodyguard upang bantayan ang mga anak namin.Ngunit, nasaan siya?At kumusta na ang katawan ko?Patuloy akong tumakbo sa kahabaan ng pasilyo. Hanggang sa makit
Namumuo rin ang luha sa kanyang maiitim na mga mata. Isa-isang tumulo ang maiinit niyang luha sa mukha ko. Mahina kong sinabi, "Vicento... ang bata... May isa pa... Hindi pa siya naipapanganak."Doon lamang niya naalala ang unang sanggol. Napatingin siya sa maliit na sanggol na nakahiga sa gitna ng dugo, na hindi pa man lang napuputol ang pusod. Agad niyang binaling muli ang tingin sa akin. "Ria, huwag kang matakot. Malapit na ang doktor. Magiging maayos kayong mag-iina. Nakalabas na ang unang sanggol. Tama na rin ang puwesto ng pangalawa. Magtulungan tayo."Kasunod niya sina Mariel, na nagmamadaling tumakbo habang nagmumura sa kaba, at ang obstetrician na halos nanginginig sa takot.Buti na lang, napakamaingat ni Vicento. Pinaghandaan niya ang lahat ng posibleng mangyari.At ngayon, naging malaking tulong ang paghahandang iyon. Kasama rin nila si Jander, na matagal ko nang hindi nakita.Pagkakita niya sa akin, hindi niya napigilang magsalita. "Ate Ria... Hindi mo ba talaga ako naaala
Kahit nag-iba na ang mukha niya mula noong gabing iyon ay hinding-hindi ko makakalimutan ang mga mata niya— kahit pa maging abo na sila.Mataas ang kakayahan niyang magbalatkayo. Alam kong noong gabing pinatay niya ako ay isa siyang lalaking may tangkad na halos 1.85 metro. Pero ngayon na nakayuko
"Denver!" sigaw ni Alina. "Kapag may masamang nangyari kay Ria, mananagot ka sa akin!"Pinanood ko siya habang nagsasalita pero hindi na niya maririnig ang boses ko kapag kakausapin ko pa siya. Dahan-dahan kong inayos ang kanyang magulong buhok pero dumaan lang ang kamay ko sa kanyang mukha na para
Pagkaalis ni Vicento ay nanatili pa si Denver sa tabi nang malamig at madilim na ilog— nakatitig sa kanyang cellphone. Paulit-ulit na nagliwanag ang screen niyon at sunod-sunod ang mga mensaheng dumarating. Pero wala ni isa mula sa akin.Marahil naalala niya ang nakaraan— ang panahon kung kailan al
Kaagad na binitiwan ni Denver ang hawak na baso na may lamang juice. Nilapitan niya ako at masamang tiningnan na parang mortal na kaaway. Bago pa man ako makapagsalita ay naunahan niya na ako. "Manahimik ka na lang! Alam mo, Ria, bakit hindi ko napansin noon pa na napakakitid niyang utak mo? Step-s







