CHAPTER 2

“ANO’NG nangyari? Bakit parang pinagsakluban ng langit at lupa si Miss Fuentes?” tanong sa kaniya ni Whinona nang lapitan siya nito.

“Hindi ko rin alam, kaya manahimik na lang tayo. Baka mamaya mapagdiskitahan na naman ako,” bulong niya rito. Tinatapos niya sa mga sandaling iyon ang iniwang trabaho kagabi.

Wala siyang narinig na kahit ano kanina noong pumasok na ito. Akala niya sesermunan siya nito, pero hindi ganoon ang nangyari. Ngumiti pa ito sa kaniya, kaya lang, halatang peke naman. Hindi niya alam kung ano’ng sinabi rito ng boss nila, pero bigla ay para itong naging maamong tupa. Subalit, hindi naman maikakaila sa mga gawi at kilos nito ang tunay na nararamdaman, gaya sa mga sandaling iyon.

“May nangyari kaya?” tanong pa ni Whinona na hindi pa rin pala umaalis sa tabi niya.

“Whin, puwede ba? Marami akong ginagawa rito! Ayokong mapagalitan, okay?” pabulong niyang sita rito. Sinilip pa niya sandali si Miss Fuentes. Halatang may malalim itong iniisip base sa pangungunot ng noo nito.

“Oo na! Oo na! Mabuti na lang din at parang occupied siya ngayon. Hindi niya naalala na kuhanin ang mga iyan.” Inginuso nito ang kaniyang ginagawa. Wala itong kaalam-alam kung bakit nga ba hindi siya ginagambala ng demonyita niyang boss. Wala rin naman siyang balak sabihin pa iyon dito.

“Kaya nga. Kaya bumalik ka na sa puwesto mo dahil baka mamaya, ikaw ang maputukan niya,” pananakot pa niya para tigilan na siya ng kaibigan.

Katakot-takot na irap ang itinugon nito sa kaniya, bago pinagulong ang kinauupuan sa sariling lamesa. Iiling-iling naman siyang nagpatuloy sa ginagawa. Ayaw rin naman niyang patagalin ang trabaho.

Engrossed na engrossed siya sa ginagawa kaya hindi niya namalayang lumipas na pala ang oras. Hindi rin niya namalayang may lumapit sa kaniya. Tumikhim ito pero parang wala naman siyang naririnig.

Tumikhim itong muli. Mas malakas at siniguradong aabot sa tainga niya.

Napaangat ang kaniyang ulo mula sa pagkakayuko. Napatayo siya nang makita kung sino ang naroon. Pag-ikot ng kaniyang mga mata sa kinaroroonan, siya na lang pala ang natitira roon.

Tiningnan niya ang malaking orasang nakakabit sa dingding.  Pasado alas-dose na pala. Ni hindi niya namalayang lunch break na. At ang bruhilda niyang kaibigan, hindi man lang siya sinabihan!

Pero kung lunch break na, bakit naroroon ang lalaki sa harapan niya. Ang tinutukoy lang naman niya ay si Enrico Lagdameo. Nakapamulsa ito habang titig na titig sa kaniya. Hindi tuloy niya naiwasang pamulahan ng mukha.

Nahihiyang inayos niya ang salamin na suot pagkuwa’y yumuko. “A-ano pong kailangan ninyo, Sir? Wala po si Miss Fuentes. Baka po nag-lunch out,” aniya.

“Was that a habit?” he asked. Pero hindi naman niya alam kung ano ang tinutukoy nito.

Nag-angat siya ng ulo, ngunit paiwas pa rin ang tingin. “P-pardon, Sir?”

Umiling-iling ito habang tumataltak. “I just wanted to give you this.” Inilahad nito ang kamay sa harapan niya. “You forgot it in my car last night,” anito.

Nanlaki ang mga mata niya at kaagad na kinuha ang hawak nito. “S-sorry, Sir. Naabala pa kayo dahil dito.” Mabilis niyang inilagay sa bag ang kaniyang panyo na iniaabot nito.

Iginala nito ang mga mata sa tahimik na opisina. “Hindi ka ba mag-l-lunch?” Muli siya nitong binalingan.

“A-ahm . . . H-hindi po . . .” nauutal na tugon niya. Kinakabahan siya na hindi niya mawari.

Bakit ba kasi naroon ang boss niya? Pinag-aksayahan pa nitong dalhin ang panyo niya, marami naman siya noon.

Bakit ba hindi ka na lang magpasalamat? Nag-abala pa naman iyong tao.

Hindi mo ba narinig? Nagpasalamat naman ako, ah.

Pero hindi sinsero . . .

Pagtatalo ng kaniyang isipan.

“Itigil na ninyo iyan!” inis na saway niya sa sarili. Bahagya ring napalakas ang tinig niya.

“What? Wala naman akong ginagawang masama,” sagot ng kaniyang boss.

Napakagat-labi siya. “P-pasensya na kayo, Sir . . .” tangi niyang nasabi. Halos hilingin na niyang lumubog na lang sa kinatatayuan sa pagkapahiya.

“Anyway, mag-lunch ka na. Hindi pa rin ba tapos iyan?” Tiningnan nito ang tambak na papeles sa kaniyang lamesa.

Umiling siya. “Hindi pa po. Saka, tatapusin ko po muna siguro ito. Kailangan na kasi ito ni Miss Fuentes,” aniya.

“No. You should eat first,” giit nito.

Tabingi siyang napangiti. Ano ba talagang gusto ng amo niya? Mukhang nagkamali siya nang sabihing introvert ito. Bukod sa makulit, parang wala yata itong balak na umalis doon.

“A-ah, sige po. Kayo rin, Sir, kumain na rin kayo,” hindi direktang pagtataboy niya rito. Kinuha niya ang packed lunch upang maintindihan nito ang nais niyang ipakahulugan.

“Alright . . . I’ll go ahead.”

Nakahinga siya nang maluwag.

Mabuti naman, sa loob-loob niya.

Uupo na sana siya nang bigla itong bumaling sa kaniya. “M-may kailangan pa po ba kayo?”

“Aren’t you gonna used the pantry?” tanong nito.

Right!

“O-opo nga,” tangi niyang naisagot saka muling tumayo. Mabilis ang mga kilos na tumalikod siya rito kipkip ang kaniyang baon.

“And by the way . . .” anitong nagpatigil sa kaniyang paghakbang. “You should clean your wound.”

Papalayong mga yabag nito ang sunod niyang narinig. Paglingon niya, papasarang pintuan na lang ng elevator ang kaniyang nakita.

Napabuntonghininga na lang siya. Kung ano man ang balak ng kaniyang amo sa paglapit-lapit sa kaniya, kailangan niyang ihanda ang sarili. Sa mga oras na iyon pa lang, kailangan na niyang ikandado ang puso dahil malaking gulo kapag nagpatuloy ang lalaki sa ginagawa nito.

She must build walls between them. Proteksyon na rin iyon para sa sarili at para sa lalaki.

“SIR, narito na po ang ipinakukuha ninyo,” anang sekretarya niyang si Fely.

“Just leave it here,” hindi nag-aangat ng ulong wika niya.

Patuloy siya sa pag-aaral ng mga prospective clients at investors niya. Kailangan niya iyon para sa expansion ng Lagdameo Cement and Steel. Dumadami na ang demands kaya nag-suggest siya sa ama ng expansion. Sumang-ayon naman ito, basta raw may mailatag siyang maayos na proposal.

“May sasabihin ka pa ba?” Hindi pa rin umaalis ang sekretarya niya sa kaniyang harapan. Napilitan tuloy siyang lingunin ito.

“E-eh, Sir, gusto ko lang sabihin na ikakasal na ho ako. Kaya kailangan n’yo munang maghanap ng temporary secretary ninyo,” alanganing tugon nito.

Ibinaba niya ang mga binabasa at sandaling nag-isip. Isa sa mga benefits ng mga empleyado roon ang pagkakaroon ng four months leave with pay kapag ikakasal. Iyon ay isa lamang sa mga prebelihiyong tinatanggap ng mga empleyado nila— na tanging kompanya lang nila ang mayroon. Ang Mommy Chesca niya kasi ang gumawa ng batas na iyon kaya hindi na makaangal pa ang kaniyang ama.

Sa isipan ay bahagya siyang nangiti. Pagdating sa pamilya, hindi maiiwasan sa kaniya ang makita sa ganoong tagpo. He loves his family dearly. It may not be perfect, but it is definitely one of those that other people felt jealous of. Isa na rin sa malaking dahilan doon ay ang kaniyang Mommy Chesca.

Oh, he missed his mom already. Naisip niyang dalawin ito sa mansyon sa weekend. Tiyak, masosorpresa ito.

“Sir?” untag sa kaniya ni Fely.

Napatingin siya rito. Nangungunot ang noo nito habang nakatitig sa kaniya. Hindi ito takot na masermunan. Kilala na kasi nito ang ugali niya. She’s good at her job, kaya lagi silang magkasundo. Ito lang sa lahat ng empleyado niya ang malapit sa kaniya at itinuturing niyang kaibigan. The rest . . . may pader pa ring nakapagitan.

Tumango siya. “Don’t worry about it. Ako na ang bahalang humanap ng kapalit mo.” May kakaibang ngiti sa kaniyang mga labi nang sabihin iyon.

Napataas ang isang kilay nito. “Are you sure, Sir?”

“Kailan pa nangyari na pinagdudahan mo ako?” Sumandal siya sa kinauupuang swivel chair habang nilalaro sa daliri ang ballpen na hawak.

“Hindi sa ganoon, Sir. I don’t know. But . . .” Hindi nito itinuloy ang sinasabi.

“But?”

Huminga ito nang malalim. “But you seemed different. May kakaibang kislap sa mga mata ninyo,” anito.

Naiiling na nangingiti siya. “You’re imagining a lot of things, Fely. Maybe it’s wedding jitters. Try to calm yourself kung mabuting tao naman ang mapapangasawa mo,” may halong panunudyong wika niya.

Ito naman ang napailing. “Wala na akong sinabi.” Sinabayan nito iyon ng pagtalikod.

Inihatid niya ito ng tingin hanggang sa maisarado nito ang pintuan ng kaniyang opisina. Pagkatapos, ibinaba niya ang hawak na ballpen at kinuha ang folder na ibinigay nito. Binuklat niya iyon at binasa ang laman. He was nodding, at the same time, heaving a sigh.

After a while, he closed it again and looked outside the wall to the ceiling window. Ang dalawang kamay niya ay magkasalikop sa kaniyang harapan. He stared at the buildings outside. Ang iba roon ay kita na ang mga kumikinang na ilaw— tanda na malapit ng gumabi.

He turned around on his table again. Dinampot niyang muli ang ballpen at nagpatuloy sa pagbabasa at pagpirma ng mga dokumentong naroon.

He was still thinking of the woman at the twelfth floor. The woman who had the most conservative way of dressing herself. Noon lang yata siya nakakita ng babaeng tinalo pa ang propesora niya noon sa Philosophy kung manamit. Mukha itong old maid.

But even so, nakuha na nito ang atensyon niya. If that’s because he saw her being humiliated in front of her co-workers— hindi niya alam.

Baka naman dahil nakita mo kung gaano kakinis ang katawan niya, bulong ng likurang bahagi ng kaniyang isipan.

Napailing siya.

Aaminin niya sa sarili, makinis nga talaga ang balat nito. Nasisiguro niyang marami itong mabibihag na lalaki. Ang problema nga lang talaga ay ang uri ng pananamit nito, tagong-tago. Halos wala ng ipakita.

Kahit may kaliitan ang babae, bawing-bawi naman ito sa pisikal na hitsura. Maliit ang hugis bigas na mukha nito. Ang mga matang natatakpan ng makapal na salamin ay malamlam at parang laging nag-iimbita. Her eyebrows were proportionally drawn on her face. Aside from that, her heart-shaped lips were inviting. Ang ilong nitong kaliitan ay matangos. But what captured him the most was her mole under her lower lip. Parang mas lalong naging kaakit-akit itong tingnan dahil doon.

“Fuck!” Napatigil siyang muli sa ginagawa.

He looked at himself, down in the middle of his thighs. Bigla ay parang nagkaroon iyon ng sariling isip at buhay na buhay.

Another F-word was uttered on his head.

Tumayo siya. Niluwagan ang necktie na suot. He paced back in forth in his office. Tiyak na kagagalitan siya ng ina sa kaniyang iniisip. Kaya para matahimik, kailangan niyang ilabas ang init ng katawan.

He went to his table. Kinuha niya ang susi ng kaniyang sasakyan. Pagkatapos ay lihim na nangingiti habang naglalakad palabas ng kaniyang opisina.