Mag-log inYMILIO'S POV"Ang labo mo rin e no? Ngayon na nagkagusto ako sa kaniya, sasabihin mo sa'king lubayan ko na siya? Ano ba'ng trip mo ha?!"Napasinghap ako nang malalim sabay iwas ng tingin, hindi magawang sagutin ang direktang tanong ni Jace. Sa mga oras na ito, baka nakarating na sa New York si Ika. Gustong-gusto ko siyang sundan doon dahil nag-aalala ako sa magiging lagay niya sa banyagang lugar, pero ang Don at Donya na ang mismong nakiusap sa akin na huwag na dahil iyon daw ang makakabuti sa kaniya. Buntis siya.Wala nang mas ikakasakit sa katotohanang iyon para sa akin. Si Jace ang totoong ama—isang katotohanang mas lalong nagpadurog at nagpira-piraso sa natitira kong puso."Ano, 'di mo ‘ko sasagutin?! Nasaan si Ika?! Wala akong pakialam kung nabuntis mo siya, gusto kong mag-usap kami! Wala ka namang kwentang kausap e!" sunod-sunod na sigaw sa akin ni Jace, galit na galit akong hinahamon.Ang alam niya kasi ay ako ang nakabuntis kay Ika. Naniwala siya agad sa isang sabi ko lang. A
Pinuntahan ko si Ika sa ospital pagkatapos ng ilang araw na pagkakakulong ko rito. Hindi para itakas siya tulad ng plano ko noon, kundi para sabihing hindi na kami pwede. Na hindi na kami pwedeng magsama sa iisang bahay.Nadatnan ko siyang nakaupo sa hospital bed, maputla ang mukha pero agad na sumilay ang maamo niyang ngiti nang makita ako. Doon pa lang, parang piniga na agad ang puso ko. Nilapitan ko siya, pilit na pinatitigas ang aking mukha habang pasimpleng iniiwas ang tingin.“Everything we did… everything from the moment I brought you into my house… was all part of my plan…” sabi ko sa pilit pinatatag na boses. At least, this part wasn't a lie. At least.Sinabi ko sa kaniya na hindi na kami pwede na sising-sisi ako na nagawa ko siyang galawin ng paulit-ulit, kahit pawang kasinungalingan ang mga ito. Wala akong pinagsisihan. Kung mayroon man, iyon ay ang hindi naging maganda ang pagtatagpo namin. Na kung puwede lang ibalik, gugustuhin kong idaan lahat sa tamang proseso. Pero
"Magkapatid kayo, Ymilio! Diyos ko! Paanong nagawa mo 'yun sa kaniya, ha?!"Ang histerikal na boses ni Victoria ay umalingawngaw sa buong mansyon ko. Mabilis kong binitawan ang mga damit na iniimpake ko at humarap sa kaniya nang may nagpupuyos na galit."Hindi kami magkapatid ni Ika! Our DNA didn't match! Bakit ba pinagpipilitan niyo ‘yan?!" halos lumabas ang mga ugat ko sa leeg sa lakas ng boses ko.Nandito kami ngayon sa sarili kong mansyon. Personal nila akong pinuntahan ni Papa para lang sabihin ang kahibangan na ito. Umuwi lang naman ako rito saglit para mag-impake dahil may plano akong itakas si Ika mula sa ospital. I wanted to take her away from here. Magpapakalayo-layo na kami sa lugar na ito, malayo sa pamilyang ito na hindi ko naman kailanman maituturing na totoong pamilya. Pero hindi ko akalaing mabilis nila akong mapupuntahan dito. "Magkapatid kayo dahil anak ko siya! Please, Ymilio! Ano bang pumasok sa utak mo para idamay siya sa galit mo sa'kin?!" humahagulgol na lumapi
I refused to believe it. No, I absolutely rejected the idea that my father had another child, and that it was Ika. Kung totoo ang narinig ko sa mga hagulgol na ‘yun ni Victoria, ibig sabihin ay tama si Mama noong una pa lang. Ngunit ang isiping may isa pa kaming kapatid mula sa kasuklam-suklam na babaeng iyon ay sapat na para madagdagan ang inis ko kay Papa at Victoria.But I needed concrete proof. I couldn't just rely on a breakdown I witnessed through a cracked door. Kailangan kong malaman ang buong katotohanan.Kaya naman bago pa ako tuluyang mabaliw sa kakaisip, palihim kong inimbestigahan ang nakaraan ni Victoria. Doon ko napag-alaman na may una siyang naging seryosong boyfriend bago niya nakilala si Papa. Isang lalaki mula sa kaniyang probinsya. At sa sandaling iyon, bahagya akong nabuhayan ng pag-asa. Nasisiguro kong ang lalaking iyon ang tunay na ama ni Ika, at hindi ang Papa ko.Agad kong pinatawag ang mga pinagkakatiwalaan kong tauhan. “Find every woman named Blessica in this
"May kabet ang Papa mo..."Limang taong gulang pa lang ako nang unang marinig ko ‘yan kay Mama. Noong mga panahon na 'yun, hindi ko pa naintindihan ang ibig niyang sabihin. Ang alam ko lang, malungkot si Mama at madalas siyang mag-isa sa malaking bahay namin habang ang Papa ay laging wala. I was too innocent to realize that my perfect world was already crumbling down. Kaya binalewala ko lang ang mga salitang iyon at nagpatuloy sa buhay ko bilang batang walang kamuwang muwang. Simula noon ay halos iyon na ang bukambibig ni Mama. Na may kabet si Papa, na kaya ito laging wala sa amin ay dahil nasa kabet niya ito. Hindi ko talaga iyon dinidibdib. Saglit ko lang dinadamayan si Mama tuwing umiiyak siya pero wala pang isang oras ay lalabas na ako ng kuwarto nila ni Papa para maglaro sa labas. Akala ko hanggang doon lang. Hanggang sa dumating ang araw na nagkasakit si Mama. Labing-isang taong gulang ako n'un nang tuluyan siyang bawian ng buhay dahil sa sakit niya na iyon. At doon na rin a
"Ano'ng itataya ang buhay ng bata?" histerikal na salo ng Mama ni Jace. "Doc, hindi ba pwedeng dumaan sa pera ang lahat? Magbabayad naman kami kahit magkano. Maghanap kayo ng ibang donor sa labas! Huwag lang ang apo ko! As you can see, ngayon lang namin nalaman na may anak pala siya! Does Jace even know about it?" ako naman ang nilingon niya. Napayuko ako habang humahagulgol saka umiling nang umiling. “H-Hindi ko pa po sa kaniya nasasabi… I'm so sorry…”Walang nakaimik sa kanila. Naramdaman ko ang bahagyang pag-alo sa akin ni Ymilio nang yakapin niya ako. Ano nang gagawin ko? Hindi ko kayang i-risk ang kalusugan ni Zeus dahil apat na taon pa lang siya. Ang isiping ipapasok siya sa operating room at tutusukan ang kaniyang buto ay dinudurog na ang puso ko. Lord, wala na bang ibang paraan?Sa tabi ko, nanatiling tahimik si Ymilio habang mariing hawak ang balikat ko. Alam kong simula't sapul ay alam na niya kung sino ang tunay na ama ni Zeus, kaya hindi siya nagulat sa pag-amin ko. Pero
"Sa kwarto ko!" malakas na naman niyang sigaw mula sa ibaba nang makita niyang papunta ako sa direksyon ng sarili kong kuwarto.Nabawi ko tuloy ang kamay kong nakahawak na sa hamba ng pinto ko. Paglingon ko sa kaniya ay nakita kong paakyat na siya ng hagdan, mabibigat ang mga yabag at hindi pa rin
Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula
“Ang sagwa n'yo po palang makipag-s*x!” ulit ko pa, sunod ay pinapahid ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Lasang-lasa ko pa rin ang lagkit at alat ng likidong iniluwa niya sa loob ng bibig ko."You're making a fuss over a drop of milk? We haven’t even started the real work," he sa
Halos hindi ko na malasahan ang steak na nginunguya ko habang siya'y halos patapos na. Para akong kumakain ng papel habang panakaw-nakaw ang tingin sa kaniya. Grabe. Normal na normal na siguro sa kaniya ’yung ganito. ’Yung magha-hire ng gagawing parausan, tapos kapag magsawa ay hahanap na naman ng







