CHAPTER 7

FIONA ANGELYN PEREZ POV

Isang linggo na ang lumipas simula nung huling beses kaming magkausap ni Miles sa hallway ng ikalawang palapag at sa loob ng isang linggong iyon, parang bumalik siya sa pagiging masungit, malamig, at mapang-abuso mas malala pa kaysa noong mga unang araw ko rito. Parang pinatunayan niya lang ang sinabi niya sa sarili niya na kailangan niya akong itaboy kung mag-utos siya ngayon, akala mo ay wala akong kapaguran. Kung may makita siyang kahit katiting na mantsa sa salamin, pinapaulit niya sa akin ang buong kwarto habang nagsasalita ng mga salitang sadyang pumuputol sa natitira kong dignidad.

Pero tinitiis ko tuwing nararamdaman ko ang pananakit ng aking likod at ang pangangatal ng aking mga kamay sa pagod, iniisip ko na lang ang reseta ng gamot ni Ferlyn. Kahapon ay dinala siya ni Piolo sa klinika at salamat sa Diyos, kahit papaano ay naging stable ang kanyang kondisyon dahil sa mga bagong gamot na nabili ko mula sa unang lingguhang sweldo ko. Iyon lang ang mahalaga sa akin kahit gawin pa akong basahan ni Miles Lawrence Martinez, basta may pambili ako ng buhay ng kapatid ko, luluhod ako sa harap niya araw-araw.

"Fiona, tapos mo na ba 'yang mga salamin sa baba?" tanong ni Aling Marites habang naglalakad pumasok sa main living room.

"Opo, Aling Marites. Katatapos ko lang po. Ano pa po ang susunod kong gagawin?" sagot ko habang pinatutuyo ang aking mga kamay gamit ang isang lumang tuwalya.

"Naku, may darating kasing mga bisita si Sir Miles mamayang gabi para sa isang dinner meeting dito sa mansyon kasama roon si Ma'am Loreen at ang ilang investors mula sa labas. Gusto ni Sir na siguraduhing bawat sulok ng dining area at receiving area ay perpekto. Pakiusap, ihanda mo na rin ang mga mamahaling kubyertos sa cupboard," bilin ng matanda bago nagmamadaling bumalik sa kusina para ihanda ang engrandeng menu.

Huminga ako nang malalim bisita ibig sabihin, nandoon na naman si Loreen. Alam kong hindi magiging madali ang gabi na ito para sa akin. Si Loreen ay walang ibang ginawa kundi ang maliitin ako tuwing nagtatagpo ang mga landas namin.

Bandang alas-siyete ng gabi, nagsidatingan na ang mga mamahaling sasakyan sa tapat ng mansyon mula sa gilid ng kusina, nakikita ko ang mga bisitang nakasuot ng mga engrandeng gown at mamahaling tuxedo. At sa gitna ng lahat, nandoon si Miles napakahandsome sa kanyang itim na suit, habang si Loreen naman ay nakapulupot ang kamay sa kanyang braso, suot ang isang kumikinang na diamond necklace. Mukha silang perpektong magkapareha mula sa isang fairy tale book, malayo sa mundong ginagalawan ko.

"Fiona, dalhin mo na itong unang batch ng wine at baso sa receiving area," utos ng isa pang kasamahang katulong na pansamantalang kinuha ni Aling Marites para tumulong ngayong gabi.

Kinuha ko ang silver tray at dahan-dahang naglakad patungo sa sala. Sinikap kong maging invisible, gaya ng palaging utos ni Miles. Lumapit ako sa gilid ng mahabang lamesa kung saan nakatayo si Miles, Loreen, at ang dalawang dayuhang investor.

"Here is your wine, Sir, Ma'am," mahina kong sabi habang maingat na ipinapatong ang mga kristal na baso sa mesa.

"Oh, look who it is," biglang narinig kong sabi ni Loreen sa isang tonong puno ng pang-uuyam. Tumingin siya sa mga kasama niya. "This is Miles' new cleaning lady. system ng kumpanya niya, pati sa bahay ay napakahigpit kaya kahit ang mga katulong, dumadaan sa background check. Right, babe?"

Hindi sumagot si Miles. Tinitigan niya lang ako isang malamig, blangkong titig na parang hindi niya ako kilala. Ang kawalan niya ng kibo ay lalong nagbigay ng lakas ng loob kay Loreen para ituloy ang kanyang pambu-bully.

"Pero alam niyo, minsan kahit anong linis mo, may mga dumi talagang pilit na sumasama sa matataas na lugar," pagpapatuloy ni Loreen, sabay kuha ng isang baso ng pulang alak mula sa tray ko. Pero imbis na inumin ito, sadyang naging clumsy ang kanyang pagkakahawak.

Splash.

Bago ko pa man makuha ang tray, ang mapulang alak ay natapon sa buong harapan ng aking light blue na uniporme. Ramdam ko ang lamig at lagkit ng likido na bumaon sa aking t-shirt, at ang mabilis na pag-init ng aking mukha dahil sa kahihiyan sa harap ng mga bisita.

"Oh my god! I'm so sorry! Napakadulas kasi ng baso, at hindi mo yata hinawakan nang maayos ang tray," maang-maangang sabi ni Loreen, habang may nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi. Ang mga dayuhang investor ay nagbulung-bulungan, habang ako naman ay nakatayo lang doon, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang tray.

Tumingin ako kay Miles. Umaasa na kahit kaunti, makikita ko sa kanya ang hustisya. Pero wala. Nanatili siyang nakatayo doon, walang reaksyon ang mukha, tila ba ang isang katulong na natapunan ng alak ay isang eksena lang na walang halaga sa kanyang gabi.

"Perez, go to the kitchen and clean yourself up. You are ruining the view," malamig na utos ni Miles. Ang boses niya ay parang latigo na muling bumasag sa natitira kong pag-asa.

"O-Opo, Sir. Pasensya na po," bulong ko, bago mabilis na tumalikod habang pilit kong pinipigilan ang pag-agos ng aking mga luha.

Tumakbo ako patungo sa dirty kitchen at dumiretso sa banyo sa likod. Doon, hinarap ko ang salamin at hindi ko na napigilan ang humagulgol. Ang dumi-dumi ng tingin ko sa sarili ko. Bakit ba kailangang ganito ang maranasan ko? Ano bang ginawa kong masama para maging katuwaan ng mga taong mayayaman? Pinunasan ko ang aking uniporme gamit ang basang tissue, pero ang mantsa ng pulang alak ay nanatili roon—gaya ng mantsa ng pang-aapi nila sa puso ko.

Matapos ang halos tatlumpung minuto, lumabas ako ng banyo upang kumuha ng malinis na basahan sa utility closet sa labas ng kitchen para balikan ang natapon sa sala. Pero pagbukas ko ng pinto ng closet, laking gulat ko nang may isang kamay na humila sa akin pabalik sa madilim na bahagi ng hallway sa likod ng mansyon.

Paiyak na sana ako sa takot nang makita ko ang mukha ng lalaking humawak sa akin.

"Sir Brix?" gulat kong bulong.

Si Brix Homer Sanchez. Nakasuot din siya ng mamahaling suit, halatang isa rin siya sa mga inimbitahang bisita ni Miles ngayong gabi pero humiwalay siya sa grupo.

"Fiona look at you," may halong pagkaawa at galit ang boses ni Brix habang nakatitig sa mantsa ng alak sa uniporme ko. "Nakita ko ang ginawa ni Loreen sa sala. At nakita ko kung paano ka tignan ni Miles na parang basura. Hanggang kailan mo ba titiisin ang impiyernong ito, Fiona?"

"Sir Brix, pakiusap, umalis na kayo rito. Baka makita tayo ni Sir Miles, lalo lang akong mapapahamak," pakiusap ko habang sinusubukang bawiin ang aking kamay, pero mas hinigpitan niya ang hawak sa akin.

"Hindi ako aalis hangga't hindi mo tinatanggap ang tulong ko," seryosong sabi ni Brix, habang inilalapit ang kanyang mukha sa akin. "Nandito ang kotse ko sa labas. Sumama ka na sa akin ngayon. Iiwan natin ang lugar na 'to. Gagawa ako ng paraan para makuha ang mga kapatid mo sa bahay niyo at ililipat ko kayo sa isang magandang apartment. At ang operasyon ng kapatid mo? Bukas na bukas din, ipapasok ko siya sa pinakamagandang ospital sa Makati."

Napatitig ako sa kanya. Ang mga salita niya ay parang musika sa aking pandinig. Isang mabilis na takasan mula sa kalbaryong nararanasan ko kay Miles. Pero bago pa man ako makasagot, may isang pamilyar at nakakatakot na boses ang narinig namin mula sa dulo ng hallway.

"Brix."

Sabay kaming napalingon. Doon, sa ilalim ng madilim na ilaw ng hallway, nakatayo si Miles. Ang kanyang mga kamay ay nakasuntok sa gilid ng kanyang pantalon, at ang kanyang panga ay nanginginig sa matinding galit. Ang kanyang mga mata ay parang dalawang nagbabagong apoy na nakatitig sa pagkakahawak ni Brix sa aking kamay.

"I told you before, Sanchez stay away from what is mine," mababa ngunit puno ng lason ang boses ni Miles habang dahan-dahang lumalakad palapit sa amin.

Pakiramdam ko, ang hallway na iyon ay naging isang bitag kung saan muli akong madudurog sa pagitan ng dalawang makapangyarihang lalaki, at ang aking mga luha ay muling papatak sa alabok ng kanilang laro.