LOGINKIERAN'S POVIlang araw na ang lumipas. Tulad ng dati, ibinuhos ko ang halos buong oras ko sa trabaho. Maaga siyang pumapasok sa opisina at gabi na kung umuwi. At kapag hindi niya na kayang manatili sa condo dahil sa katahimikan, iisa lang ang lugar na pinupuntahan niya... ang bar ni Philip.Parang naging parte na iyon ng araw-araw niyang buhay... Trabaho sa umaga, alak sa gabi. Paulit-ulit.Sa gabing iyon ay muli siyang naroon. Tahimik na nakaupo sa pinakadulong mesa, hawak ang isang bote ng beer habang nakatanaw sa makukulay na ilaw na sumasabay sa malakas na tugtog ng banda.Hindi siya nagsasabi sa mga kaibigan kapag pumupunta roon. Mas gusto niyang mag-isa. Kilala na siya ng mga staff ni Philip. Sa tuwing makikita nilang pumapasok siya, hindi na nila kailangang magtanong. Direkta na siyang dinadala sa paborito niyang puwesto... ang sulok na halos walang nakakakita sa kanya... Tahimik, malayo sa ingay at alayo sa mga matang mausisa. At iyon mismo ang gusto niya... ang mapag-isa.Is
Tahimik na napatitig si Julia sa kanya. Hindi pa rin nito lubos maisip ang mga katagang narinig. Ilang segundo itong nanatiling walang imik, tila sinusubukang intindihin kung seryoso ba talaga ang kaibigan niya o dala lamang iyon ng emosyon.Pagkaraan ng ilang sandali ay dahan-dahan itong umupo sa tabi niya. Marahan nitong hinawakan ang malamig niyang kamay."Sis... sigurado ka ba sa desisyon mo?"Marahan siyang tumango. Hindi man lang siya nag-atubili."Wala na akong ibang choice.""But Kieran deserves to know."Agad siyang umiling."No!" mariin niyang putol. "Akin lang ang anak ko."Napatitig si Julia sa kanya. Kitang-kita nito ang matigas na desisyon sa mga mata niya. Kilalang-kilala siya nito. Kapag ganyan ang ekspresyon niya, wala nang sinuman ang makakapagpabago ng isip niya.Humugot ng malalim na hininga si Julia bago napailing. "Well... since nandiyan na 'yan, ano pa nga ba ang magagawa ko kundi suportahan ka?" malungkot nitong sabi. "Tutal kahit hindi ka na magtrabaho habambu
NIKITA'S POV:Kasalukuyan siyang nasa Paris Charles de Gaulle Airport, ang huling destinasyon bago muling mag-take off ang kanilang eroplano sa New York.Karaniwan, tuwing may layover sila sa Paris, siya pa ang unang nagyayayang mamasyal. Hindi mawawala ang pag-iikot sa mga boutique, pagbili ng mga bagong designer pieces, o kahit simpleng pag-upo sa isang café habang umiinom ng mainit na tsokolate at nakatingin sa Eiffel Tower. Fashion was her escape. Pero ngayon... wala siyang ganang gawin ang lahat ng iyon.Tahimik lang siyang nakaupo sa waiting area, nakayuko habang mahigpit na hawak ang paper cup ng maligamgam na tubig. Pilit niyang pinapakalma ang kumakalam na sikmura. Ilang minuto na naman siyang nilalabanan ng matinding pagsusuka at pagkahilo."Hey, sis! Hindi pa ba tayo aalis?"Napalingon siya sa kanyang kaibigang si Julia, kapwa niya Filipina at isa ring flight attendant. Sa lahat ng crew members, ito ang pinakamalapit sa kanya. Magkasama sila sa halos lahat ng international
Pagdating ni Kieran sa kanyang condo, agad niyang ibinaba ang mga dala niyang grocery sa kitchen counter. Bagama't palaging malinis ang lugar, naglibot pa rin siya sa bawat sulok upang tiyaking walang kalat. Inayos niya ang mga unan sa sala, pinunasan ang center table, at siniguradong maayos ang kabuuan ng unit.Hindi naman talaga kailangan. Pero gusto niyang maging perpekto ang lahat ngayong gabi.Napangiti siya habang isa-isang inilalagay ang mga pinamili sa pantry at refrigerator. Kinuha niya ang mga sangkap na balak niyang lutuin at sinimulang ihanda ang hapunan para sa kanilang dalawa ni Nicole. Matagal na rin mula nang magkaroon siya ng ganitong pananabik.Habang hinihiwa ang mga sangkap ay hindi niya mapigilang mapailing sa sarili... It's going to be a long night.Ilang sandali pa ay kumalat na sa buong condo ang mabangong amoy ng niluluto niyang pagkain.Nang matapos ang lahat, inilapag niya ang mga putahe sa mesa at sinulyapan ang oras sa kanyang relo.Maya-maya lang ay umali
Pagkatapos nilang pag-usapan ang iba pang detalye tungkol sa muling pagbabalik ng partnership ng kanilang mga kumpanya, tumayo na si Kieran at inayos ang manggas ng kanyang polo."Mauna na ako sa inyo. Mom, Tito Wesley."Agad siyang nilingon ni Vivian. "Saan ka pupunta, anak?""May pupuntahan lang po."Nagsalubong ang mga kilay nito. "Anong oras ka uuwi?"Saglit siyang nag-alinlangan bago sumagot. "I might not go home tonight."Lalong naging mapanuri ang tingin ni Vivian. "Saan ka nga ba pupunta?"Napabuntong-hininga siya. Noon pa man ay alam na niyang mahirap maglihim sa kanyang ina. "Mom... malaki na ako. Hindi ko na kailangang sabihin sa'yo ang bawat lakad ko."Ngunit hindi pa rin siya tinigilan nito. "Sino ang kasama mo?"Muli siyang napahinga nang malalim. Hindi niya maaaring sabihin ang totoo. Hindi puwedeng malaman ng kanyang ina na si Nicole ang kasama niya mamaya. Kilalang-kilala niya ang opinyon nito tungkol sa babae. Masyado raw liberated. At kung tutuusin... Yeah... libera
Tahimik niyang ibinaba ang telepono sa ibabaw ng mesa bago muling isinandal ang ulo sa sandalan ng sofa. Napapikit siya at marahang napabuntong-hininga.Kahit paano ay gumaan ang pakiramdam niya. Ilang buwan na rin siyang walang nakaniig na babae. Mula nang mangyari ang lahat, si Nikita pa rin ang huling babaeng nakaniig niya."Damn..."Mariin niyang ipinikit ang mga mata at pilit iwinaksi ang alaalang muling sumagi sa kanyang isipan.Naalala niya ang unang pagkakataong may nangyari sa kanila ni Nikita... ang gabing muntik na itong makidnap sa hotel.Dahil sa epekto ng pinaamoy na droga rito, nawalan ito ng kontrol sa sarili. Siya man ay nadala rin ng matinding emosyon, kaya nauwi ang lahat sa isang gabing pareho nilang hindi inaasahan.They were uncontrollable that night. Halos lahat ng posisiyon ay ginawa nila. Virgin ni Nikita at siya ang naka-una dito. Bilang mahal na mahal niya ang dalaga ay hindi na rin niya napigilan ang sarili. Para na din siyang naka-drugs noon. Naalala niya
Ngunit agad iyong nawala sa kanyang isip nang ang mga kamay ni Kieran, na kanina’y nakahawak sa kanyang mga pulso, ay dahan-dahang bumaba. Humaplos ang mga ito sa kanyang baywang paakyat sa kanyang pisngi, tila sinasaulo ang bawat kurba ng kanyang mukha.Hindi na niya napigilan ang sarili. Tuluyan
"Iha, bukas pala ay sumama ka sa kanya sa opisina, ha? Nang sa ganoon ay makilala ka naman ng mga empleyado natin. Nasabi ko na kay Kieran ang gagawin," dagdag ng kanyang ama.Nanlaki ang kanyang mga mata. "Dad naman... umuwi ako rito para magbakasyon, hindi para magtrabaho!"Alam na niya ang gusto
Parang natigil ang buong mundo sa isang iglap. Hindi siya nakasagot. Nanatiling bukas ang kanyang bibig ngunit walang salitang lumabas. Dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang hindi rin siya tuluyang nakausad.Hindi mula sa kahihiyan, mula sa sakit at lalong hindi sa lalaking nakatayo ngayo
KIERAN'S POV:Basta na lamang niyang ibinagsak ang suot na tuwalya sa kama pagkapasok sa sariling kwarto. Matigas pa rin ang kanyang ari. Hindi pa siya nahihimasmasan sa init na pinagsaluhan nila ni Nikita kanina.“Fuck!” mariin niyang mura sa sarili. Sa araw na iyon, ilang beses na ba siyang na-ar







