TRAPPED 1

D A R K R O M A N C E

Love that bleeds.

Desire that destroys.

Hearts that break beautifully.

This is not your safe fairy tale.

You've been warned.

"FINAL WARNING"

This story contains darkness wrapped in romance.

If you can't handle obsession, blood, broken souls,

and love that hurts more than it heals...

Close this now.

No one forced you to enter.

You chose this.

"Ack...! Halos hindi na ako makahinga sa sobrang higpit ng pagkakasakal niya sa akin.

'T-tama na... A-ayoko na po...!'

Patuloy akong umiiyak, pero parang wala siyang naririnig.

Naririnig ko ang langitngit ng kama na kinahihigaan namin. Doon niya ako sapilitang inaangkin. Ramdam ko ang kilabot na unti-unting pumupuno sa buong katawan ko habang ginagalaw niya ako.

Siya si Asmodeus Rage Montenegro...

Ang asawa ko."

Ngayon ang aking debut-ang aking ika-18 kaarawan.

Ngunit hindi tulad ng ibang babae na masayang ipinagdiriwang ang pagiging dalaga, hindi ko ito ginusto. Wala akong nagawa nang sapilitan niya akong pakasalan.

Katatapos lang ng aming kasal-isang payak na seremonya na walang bisita, maliban sa hukom at sa isang kaibigan niyang nagsilbing saksi.

At ngayon, narito kami sa kanyang silid.

Nanginginig ako sa kaba, balot ng takot, habang tinitiis ang matinding sakit mula sa kanyang walang-awang pag-aangkin.

Pangalan lang ang alam ko tungkol sa kanya. Ni hindi ko nga alam kung ano talaga ang negosyo niya.

Malaki ang utang ng ama ko kay Asmodeus.

Noong araw na iyon, nang makita niya ako sa aking kwarto, ako mismo ang hiniling niyang kabayaran sa utang ng aking ama.

Sampung milyong piso ang utang ng ama ko sa kanya. Hindi ko malilimutan ang araw na sapilitan niya akong kinuha mula sa bahay namin... at pagdating ko sa mansion niya, ikinulong niya ako sa isang silid. Labing-anim pa lang ako noon, at ang mundo ko'y nagbago sa isang iglap.

Pero isang bagay ang malinaw: ang utang ng ama ko sa kanya ang naging dahilan ng lahat ng ito.

Nang makaraos siya, agad siyang humiwalay sa akin. Para bang wala lang ako sa mundo niya. Ramdam ko pa rin ang sakit sa aking pagkababae, kahit ilang beses na niya itong ginawa sa akin Ngayong gabi. Bawat galaw, bawat halik, bawat haplos niya ay nag-iwan ng bakas-mga sugat na hindi madaling maghilom.

Sa bawat sandaling lumilipas, pakiramdam ko'y unti-unti akong nawawala sa sarili ko. Takot at lungkot na lang ang pumupuno sa dibdib ko, at hindi ko alam kung paano lalaban sa lahat ng sakit na dala niya.

Sumandal siya sa headboard ng kama, naninigarilyo na waring walang pakialam sa paligid. Ang katawan niya, mula leeg pababa hanggang dibdib at mga braso, ay sakop ng malalaking tattoo na nakakatakot pag titignan. Parang bawat linya at simbolo ay may kwento ng karahasan, kapangyarihan, at misteryo.

Tumalikod ako sa kanya pilit tinatakpan ng kumot ang hubad kong katawan.- Ramdam ko ang bawat galaw niya, bawat paghinga, bawat pag-swipe ng abo ng sigarilyo. Para bang ako'y nakakulong sa isang mundo niya na hindi ko lubos na naiintindihan... isang mundo ng takot at pagsuko, kung saan siya ang may hawak ng lahat.

Hinawakan niya ulit ako at hinila palapit sa kanyang katawan. Hindi ko na nakayang lumaban pa, pinilit niya akong tumagilid at yakapin siya, habang hinahaplos niya ang aking mahabang buhok nang dahan-dahan.

Halos wala na akong maluha. Para bang nauubos na ang bawat patak sa aking mga mata, at iniwan lang sa akin ang sakit, takot, at panghihina-isang malamig at walang-katuturang kawalan sa loob ko.

"I'm still aroused,"

bulol niyang saad sa'kin.

Ramdam ko ang pagtindig ng balahibo ko sa biglang paglabas ng salitang 'yon mula sa bibig niya.

"Come on... get on top of me..."

"A-ayoko na, Asmodeus..."

nanginginig ang boses kong sagot.

"M-masakit na... sobra na..."

Ngumisi lang siya-tila walang pakialam sa aking sinabi, sa aking nararamdaman. Ang ngiti niya ay malamig at nagdudulot ng halo-halong takot at pangungulila sa puso ko.

Pangungulila sa mga magulang ko na matagal ko ng hindi nakikita..

Nagulat ako nang bigla na lang siyang muling umibabaw sa akin.

Sa nanlalaki kong mga mata, mabilis niyang isinampay ang aking mga hita sa kanyang mga balikat. Sa ganitong posisyon-bukas, walang takas-muli ay inangkin niya ako nang buong-buo.

"Aray!!! Tama naaaa...!!"

sigaw ko nang maramdaman ang matinding hapdi na parang sumusugat hanggang buto.

Para lamang akong isang laruan sa kamay niya-walang magawa, walang laban, walang boses na sapat para mapatigil siya.

Malaki siya, matipuno ang katawan, at sa bawat galaw ay kitang-kita ang anyo ng isang lalaking-lalaki: mga balikat na parang pader, mga brasong puno ng lakas, at mga kamay na kayang durugin o yakapin nang sabay. Sa ilalim ng liwanag na bahagya pang natatagos, mas lalong lumalabas ang bawat linya ng katawan niya-malakas, matikas, at walang awa sa ngayon.

Hindi ko na alam kung hanggang saan pa matitiis ko.

Ang bawat haplos niya ngayon ay parang apoy na sumusunog sakin.

Matapos siyang magsawa sa posisyong 'yon, bigla siyang tumayo-walang pasabi, walang babala.

Binuhat niya ako, mga kamay niya sa ilalim ng aking mga hita, matatag at walang pag-aalinlangan.

Muling inangkin niya ako sa parehong ayos-nakaangat, naka-display, bukas na bukas sa kanya.

Wala akong nagawa kundi kumapit nang mahigpit sa kanyang mga balikat. Ang mga kuko ko ay kusang bumaon sa balat niya, parang naghahanap ng anuman na mahawakan habang ang mundo ko ay umiikot at sumasakit nang sabay.

Doon na lamang ako humagulhol ng iyak-malakas, walang kontrol, halo-halong hapdi, kahihiyan, at 'yung kakaibang haplos na hindi ko na maintindihan kung galit ba o pangangailangan.

Ang bawat ungol niya ay parang suntok sa dibdib ko, pero ang bawat hagulgol ko naman ay parang tawag na hindi ko sinasadyang ibinibigay.

Hindi siya tumigil.

Hindi pa rin siya natitinag.

Parang wala lang sa kanya ang lahat ng luha at sigaw ko.

Naramdaman ko ang mahigpit niyang pagpiga sa aking puwetan- habang buong puwersa niya akong inangkin nang nakatayo.

Napadilat ako. Napatingin sa kama.

Nandoon pa rin ang bakas ng dugo ko-maliwanag na pula laban sa puting kumot na ngayo'y gusot na gusot.

At sa tabi nito, nakahandusay pa rin ang punit na wedding gown ko-ang damit na sapilitang ipinasuot sakin kanina Lang. Ngayon ay parang basahan na lang, punit-punit.

Sa madilim na silid na iyon, halos hindi niya ako tinigilan.

Ang bawat galaw niya ay parang parusa, parang pag-aari, parang paghahabol sa kung ano mang natira sa akin na hindi pa niya nasisira.

Siya ang aking asawa.

Si Asmodeus Rage Montenegro.

Nagising ako nang maramdaman kong may malambot na hinahaplos sa aking katawan... may naglilinis.

Si Manang Lydia.

Mga kamay niyang magaspang pero maingat, puno ng pag-aalala, at dahan-dahang pinupunasan ang nanigas na dugo sa aking mga hita.

"Zamara..."

malungkot niyang tawag sa pangalan ko, halos bulong na puno ng pag aalala na hindi niya masabi nang diretso.

Masama ang pakiramdam ko-tila nilalagnat ako, nag-aapoy ang buong katawan sa init na hindi ko maintindihan kung dahil sa lagnat ba talaga o sa hiya at galit na pinipigilan ko.

Ang bawat galaw, kahit kaunting pag-ikot lang ng ulo, ay parang sinisira ang buto ko. Balot ng matinding sakit ang buong katawan ko-mula sa balikat hanggang sa mga hita, hanggang sa pinakaloob na parte na parang hinati-hati na.

Nang marinig ko ang tinig niya, nabuhayan ako ng loob at umiiyak na kumapit sa kanyang kamay.

"Manang Lydia... ang sama-sama niya... hayop siya...!!!"

Hikbi ko nang paulit-ulit, habang patuloy ang pag-agos ng luha sa pisngi ko. Hindi ko na makontrol ang boses ko-parang sumasabog ang dibdib ko sa bawat salita.

Nakita ko si Manang Lydia na naluluha rin, mga mata niyang puno ng awa at sakit para sa akin. Binuksan niya ang bibig na parang may sasabihin, pero walang lumabas. Ang kamay niya lang ang patuloy na humahaplos sa likod ko, parang sinasabing "Nandito ako, anak... nandito ako."

Pero bigla akong napasiksik sa sulok ng kama.

Pumasok siya.

Ang lalaking may gawa ng lahat ng aking kasawian.

Si Asmodeus Rage Montenegro.

Nakaupo pa rin ako sa dulo ng kama, mga tuhod na nakaangat hanggang dibdib, mga brasong nakayakap sa sarili na parang yun na lang ang natitira kong depensa.

Ang katawan ko ay nanginginig nang walang tigil-hindi na dahil sa lagnat kundi dahil sa takot na biglang bumalik nang buong-buo.

Tumingin siya sa akin.

Walang ngiti ngayon. Walang malamig na pang-aasar.

Pero ang mga mata niya-parang walang pinagbago. Parang wala lang sa kanya ang lahat ng dugo, luha, at sigaw na iniwan niya sa akin kagabi.

"Kumusta siya?"

Tanong niya kay Manang Lydia, boses na kalmado pero may bigat na parang hindi talaga tanong-parang utos na naghihintay lang ng sagot.

Hindi pa siya lumalapit. Nanatili siya sa may pintuan, mga braso na naka-cross sa dibdib, mata na nakatitig sa akin na nakaupo pa rin sa sulok ng kama, naka-yakap sa sarili.

"M-may lagnat po siya, Master..."

sagot ni Manang Lydia, boses na nanginginig pero pilit na kinakalma.

"Dalhin na po natin siya sa doktor."

Puno ng pag-aalala ang mukha niya habang sinasabi 'yon-mga kamay na mahigpit na nakahawak sa basang tela na ginamit niya kanina sa paglilinis sa akin.

"Manang Lydia, lumabas ka muna," malamig na tugon ni Asmodeus.

Walang galit sa boses niya, walang sigaw-pero iyon nga ang nakakatakot. Parang ordinaryong utos lang, pero sapat na para maramdaman ng lahat sa kwarto na walang puwang para magkontra.

Hinawakan ko agad ang kamay ni Manang Lydia, mahigpit, parang hudyat na "Huwag mo akong iwan. Huwag mo akong iwan dito."

Nakita ko sa mata niya ang pag-aalinlangan-gusto niyang manatili, gusto niyang protektahan ako. Pero bago pa siya makapagsalita, lumapit na ang isa sa mga tauhan ni Asmodeus.

Isang malaking lalaki, walang ekspresyon sa mukha, hinawakan ang braso ni Manang Lydia nang hindi marahas pero sapat na para palabasin siya. Pakaladkad na hinila siya palabas ng kwarto.

"Master..." bulong pa ni Manang Lydia sa huling sandali, boses na puno ng pagmamakaawa, pero hindi na siya pinayagang magsalita pa.

Sumara ang pintuan nang mahina.

Umalis ang lahat-ang mga tauhan, si Manang Lydia, kahit ang hangin sa kwarto ay parang nawala kasama nila.

Natira kaming dalawa lang.

Si Asmodeus at ako.

Ngumisi siya nang makita ang takot na lumalaki sa aking mga mata-ngiti na hindi mainit, hindi mapang-akit, kundi parang nasisiyahan siyang makita akong natatakot.

Pilit akong sumisiksik pa lalo sa dulo ng kama, likod ko halos nakadikit na sa headboard, mga tuhod na nakaangat hanggang dibdib.

Umupo siya sa gilid ng kama at

Malamig na nagsalita.

"You know what, Zamara... you might as well stop resisting."

Sandali siyang tumigil, hinayaan na dumaan ang katahimikan sa pagitan namin bago magpatuloy.

"Whether you like it or not... you're mine."

Nagpatuloy pa siya, tinig na ngayon ay puno ng yabang at pang-aangkin, parang hindi na lang sinasabi kundi inuutos na rin:

"Masasanay din ang katawan mo sa akin."