Mag-log inMaagang gumising ang buong bahay. Ramdam ko ang kaba na gumagapang sa aking dibdib habang nakatingin sa bintana. Maaliwalas ang panahon, pero tila may mabigat na ulap na bumabalot sa paligid.
Sa tabi ko, gising na rin si Xavier. Maputla pa siya at halatang masakit pa rin ang kanyang balikat. Pero pinilit niyang umupo nang tuwid at ayusin ang kanyang sarili.
"Kaya mo bang tumayo?" tanong ko nang mahina habang tinutulungan siyang magsuot ng malambot na damit.
Tumingin siya
Nanatili kaming nakatago sa loob ng maliit na bahay magdamag. Ang bawat ingay sa labas ay nagpapatakbo ng aming mga puso. Ang liwanag ng mga sulo ay parang mga gumagapang na ahas sa dilim, patuloy na naghahanap ng bakas namin.Hinawakan ko nang mahigpit ang supot na may lamang mga ebidensya. Alam kong ito ang tanging sandata namin, pero kasabay nito ay ang matinding takot na baka mahuli kami bago pa man ito magamit nang tama."Kailangan nating maghintay hanggang madaling araw," bulong ni Tiya Aurora habang sumisilip sa maliit na siwang ng bintana. "Kapag lumabas na ang araw, magiging mas mahirap para sa kanila na magtago rin. Pero sa ngayon, manatili tayong tahimik."Sa kabilang dako, sa loob ng mansyon, hindi mapakali si Xavier. Paulit-ulit siyang naglalakad sa loob ng kwarto kahit na tumutulo pa rin ang dugo mula sa kanyang benda. Ang mga putok ng baril at mga sigaw na narinig niya ay parang mga kutsilyong tumutusok sa kanyang isipan."Kung may mangyari
Nanatili kaming tahimik sa loob ng kwarto buong maghapon. Ang mga nakuhang ebidensya ay maingat naming itinago sa ilalim ng sahig, sa isang maliit na puwang na natuklasan namin noon pa. Walang ibang makakakita doon maliban sa amin.Ngunit may kakaibang pakiramdam na bumabalot sa akin. Parang may mga mata na nakatingin sa bawat galaw namin. Parang may taong nakikinig sa bawat salitang binibitawan namin."Kailangan nating mag-ingat lalo," sabi ni Xavier habang nakasandal sa ulunan ng kama. "Kung may kahit anong pagdududa na pumasok sa isip ni Kulas, agad niya itong iuulat kay Don Miguel."Tumingin ako sa pinto. Nasa labas pa rin ang bantay na nakatalaga sa amin. Hindi kami makalabas nang walang dahilan, at kahit ang mga katulong ay hindi pinapapasok nang madalas."Paano kung bumalik na siya nang mas maaga kaysa sa inaasahan?" tanong ko nang mahina. "Kapag nalaman niyang may kinuha tayo, wala na tayong takas."Umiling si Tiya Aurora na nakaupo sa tabi
Maagang gumising ang buong bahay. Ramdam ko ang kaba na gumagapang sa aking dibdib habang nakatingin sa bintana. Maaliwalas ang panahon, pero tila may mabigat na ulap na bumabalot sa paligid.Sa tabi ko, gising na rin si Xavier. Maputla pa siya at halatang masakit pa rin ang kanyang balikat. Pero pinilit niyang umupo nang tuwid at ayusin ang kanyang sarili."Kaya mo bang tumayo?" tanong ko nang mahina habang tinutulungan siyang magsuot ng malambot na damit.Tumingin siya sa akin at ngumiti nang bahagya."Kailangan ko. Kapag nakita niyang mahina ako, lalo lang siyang magiging kampante. Kailangan nating ipakita na wala tayong tinatago," sagot niya.Ilang sandali pa, may kumatok sa pinto. Ito ang utos ni Don Miguel na tawagin kami sa kanyang opisina.Pagdating namin doon, nakita namin siyang nakatayo sa harap ng malaking mesa. Sa paligid ay nakahanda ang mga malalaking kahon at bag na puno ng mga dokumento. May mga tauhan din siyang abala sa pa
Mabilis kong inalalayan si Xavier papasok sa aming kwarto. Tuloy pa rin ang pagtulo ng dugo mula sa kanyang balikat at dumidikit ito sa damit niya. Nanginginig ang aking mga kamay, pero pinilit kong maging matatag. Wala kaming ibang maaasahan kundi ang aming sarili."Kaya mo pa ba?" tanong ko nang mahina.Tumingin siya sa akin. Kahit halatang masakit ang kanyang nararamdaman, pilit pa rin siyang ngumiti nang kaunti."Huwag kang mag-alala. Mababaw lang ang tama. Hindi aabot sa buto. Mabubuhay pa ako para ipaglaban ka," sagot niya.Kinuha ko agad ang mga gamot at malinis na tela mula sa kabinet. Dahan-dahan kong tinanggal ang kanyang damit. Nang makita ko ang sugat, napapikit ako saglit. Punit ang balat at tuloy ang pagdaloy ng dugo.Habang nililinis ko ito, naririnig ko ang mahina niyang pag-ungol. Kinagat niya ang kanyang labi para hindi sumigaw at baka marinig ng mga tao sa labas."Bakit mo iyon ginawa?" tanong ko habang pinipigilan ang aking mga luha. "Bakit mo hinarang ang sarili m
Mula noong gabing nakuha namin ang mga dokumento at nakilala ang tunay na layunin ni Tiya Aurora, naging mas maingat pa kaming dalawa. Ang bawat galaw ay pinag iisipan nang mabuti. Ang bawat salita ay tinitimbang bago bitawan.Ngunit tila may kakaibang hangin na dumaan sa loob ng mansyon. Ramdam ko ang bigat at kaba na unti unting bumabalot sa paligid. Parang alam na ni Don Miguel na may gumagalaw sa dilim.Isang hapon, tinawag kaming pareho sa kanyang opisina. Walang ngiti sa kanyang mga labi. Seryoso ang mukha at matalim ang tingin. Ang kapaligiran ay agad naging mainit at nakakasakal.Pumasok kami at tumayo sa harap ng kanyang mesa. Hindi niya agad nagsalita. Sa halip, dahan dahang ibinaba ang kanyang panulat at tumingin sa amin nang matagal."May naririnig akong mga usap-usapan," panimula niya. Mababa ang boses pero may bigat na dumadagundong sa bawat sulok ng silid. "May mga nagsasabing may mga lihim na lumalabas. May mga nagsasabing may mga taong gu
Pagkabalik ko sa silid, parang naririnig ko pa rin ang bawat tibok ng puso ko. Ang init ng pagdampi ng mga palad niya, ang boses niyang puno ng pagpipigil, at ang pangakong binitawan namin sa dilim—lahat ay nakaukit na sa isipan ko.Pero alam kong hindi pa tapos ang laro. Ang bawat sandali ng lambing ay kailangang itago. Ang bawat katotohanan ay kailangang balutin ng kasinungalingan.Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. May ipapagawa si Don Miguel sa amin—pupunta kami sa isang lumang pabrika na binili ng kumpanya. Dito daw gagawin ang bagong proyekto na siyang magpapatibay lalo ng kapangyarihan nila.Kasabay namin si Xavier. Tahimik siya sa buong biyahe. Seryoso ang mukha, nakatingin lang sa labas ng bintana. Pero sa bawat pagkakataong walang nakatingin, sumasagi ang tingin niya sa akin.Pagdating namin doon, nakita ko ang kalagayan ng lugar. Sira sira, madumi, at tila matagal nang walang tao. Pero may kakaibang pakiramdam ako. P
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makas
Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. It
Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.Huminga ako nang malalim nang maramdaman
Parang dinaganan ng libo-libong bato ang aking dibdib habang nakatitig ako sa kanya. Hindi ko malaman kung galit ba ako, gulat, o halo-halong damdamin ang gumugulo sa aking isipan dahil sa kanyang kakaibang mungkahi. Pakasalan siya? Ang lalaking mismong sumira sa aming kabuhayan? Ang lalaking kilal







