Se connecterMatapos ang mahabang panahon ng pag-aayos at paglutas ng mga gulo, sa wakas ay naramdaman namin ang tunay na kapayapaan. Hindi ito ang uri ng katahimikan na may halong kaba o pag-aalala na may paparating na panganib. Ito ay payapang damdamin… yung alam mong ligtas ka, nasa tamang lugar ka, at kasama mo ang taong mahal mo.Ilang araw kaming abala sa pagtatapos ng mga natitirang gawain. Siniguro naming maayos ang lahat ng kasunduan sa mga magsasaka at manggagawa, ligtas na nakatago ang mga opisyal na dokumento, at malinaw ang plano para sa pagpapaunlad ng buong lugar. Kahit puno ng trabaho, hindi nakalimot si Xavier na maglaan ng oras para sa akin. Lagi niyang sinisigurong hindi ako pagod nang sobra, at lagi niyang ipinapaalala na hindi ko kailangang pasanin ang lahat nang mag-isa.Isang gabi, nang matulog na ang lahat sa mansyon, hinila ako ni Xavier palabas patungo sa malawak na damuhan sa likod ng bahay. Dati ay iniiwasan namin ang lugar na ito dahil pakiramdam
Ilang linggo na ang lumipas mula noong huli naming nakausap si Xylon. Unti-unting naibalik ang kaayusan sa mga lupain at ari-arian. Sinunod namin ang mga nakasulat sa lumang kwadernong ibinigay niya… binuksan namin ang mga talaan sa publiko, nakipagpulong kami sa mga magsasaka at manggagawa, at binuo namin ang isang sistema kung saan ang bawat isa ay may boses at benepisyo sa pag-unlad ng lugar. Ang dating takot at pag-iingat sa isa’t isa ay napalitan ng pagtitiwala at pagtutulungan.Sa mga araw na ito, madalas kaming magkasama ni Xavier sa pag-ikot sa iba’t ibang bahagi ng lupain. Minsan ay tumutulong kami sa pag-aayos ng mga sirang daanan, minsan ay nakikinig kami sa mga mungkahi ng mga taga-baryo. Sa bawat sandaling magkasama kami, lalo kong nararamdaman ang lalim ng aming pagmamahalan at ang layuning nagbubuklod sa amin. Wala na ang bigat ng pagtatago at paghahanap ng katotohanan. Ang tanging nasa isip namin ay ang pagbuo ng mas magandang kinabukasan.Isang hapon, habang nagpapahi
Kinabukasan, dumating ang opisyal na abiso mula sa hukuman. Tulad ng pangako ni Hukom Morales, ibinabalik na sa amin ang pangangasiwa sa mga lupain at ari-arian habang nagpapatuloy ang masusing imbestigasyon. Sa halip na magdiwang agad, alam naming may huling bahagi pa ng kuwento na kailangang malinawan. Handa na kaming harapin ang taong nasa likod ng lahat… si Xylon.Gamit ang mga talaan at impormasyong nakalap namin mula sa mga lumang dokumento, nalaman namin na may isang maliit at lumang bahay sa gilid ng bayan. Matagal na itong walang nakatira ayon sa mga kuwento, pero napansin naming laging maayos ang paligid at may mga bagong gamit sa loob. Doon namin naramdaman na hinihintay na niya kami.Pumunta kami ni Xavier roon nang magkasama. Tahimik ang daan, tanging kaluskos ng mga dahon at tunog ng aming mga yabag ang naririnig. Pagdating namin sa tapat ng pinto, hindi ito nakakandado. Dahan-dahan kaming tumuloy sa loob nang walang ingay.Sa gitna ng malak
Kinabukasan, maaga pa lang ay narinig na namin ang ingay sa labas ng mansyon. Hindi ito tunog ng mga makina o boses ng mga hindi kakilala, kundi ang pamilyar na yabag at usapan ng mga taong matagal nang nagtatrabaho at nakatira sa lupain.Nang lumabas kami ni Xavier, nakita namin silang nakatipon sa ilalim ng malaking puno ng mangga sa gitna ng bakuran. Marami sa kanila ang may hawak na mga lumang sobre, kwaderno, at piraso ng papel na maingat na nakatupi. Nang makita nila kami, agad silang lumapit nang may paggalang pero halatang nag aalala rin sa aming kalagayan.“Xavier, Keira,” bati ng kanilang kinatawan na si Mang Carding. “Narinig namin ang balita tungkol sa pagkuha ng pamahalaan sa mga lupain at ari arian. Alam naming napakahirap nito para sa inyo, at para na rin sa amin na nakadepende rito. Kaya nagtipon tipon kami at dinala ang mga ito.”Inilapag niya ang mga dokumento sa ibabaw ng mahabang bangko na gawa sa kahoy. Nakita namin d
Matapos marinig ang balita mula kay Tiya Aurora, nanatili kaming magkatabi ni Xavier, hawak ang kamay ng isa’t isa na tila ito ang tanging bagay na hindi maaaring agawin ng sinuman. Ang balita ay hindi magaan ayon sa inaasahan namin. Ayon sa kanyang nalaman, ang utos na kunin ng pamahalaan ang mga ari arian ay dumaan sa mga taong may malalim na koneksyon, at may mga dokumentong iniharap na tila lehitimo ang pag aangkin ng ibang panig.“Sa madaling salita,” paliwanag ni Tiya Aurora habang umuupo sa gilid ng mesa, “ginamit ni Xylon ang batas laban sa atin. Hindi siya gumamit ng dahas o banta sa harapan, kundi gumamit siya ng mga papeles at mga taong handang tumulong kapalit ng pera o pabor. Tunay siyang mapag-isip at alam niya kung saan sasakit ang tama.”Nang marinig ko ang mga salitang iyon, naramdaman ko ang bigat na muling bumagsak sa aking dibdib. Tumingin ako kay Xavier at nakita ko ang pag-igting ng kanyang panga, senyales ng kanyang
Pagbalik namin sa mansyon, kahit pagod ang katawan at puno ng alalahanin ang isipan, ang unang hinanap ko ay ang kanyang mga mata. Sa bawat hakbang na aming tinahak sa mahabang daan pababa ng bundok, sa bawat sandaling hinarap namin ang panganib at dilim, ang tanging nagbigay sa akin ng lakas at kapanatagan ay ang presensya ni Xavier. Kahit madalas siyang tahimik at seryoso, ramdam ko ang kanyang pag-aalaga at ang tahimik niyang pangako na hindi niya ako iiwan sa gitna ng gulo.Pumasok kami sa aming silid upang makapagpahinga sandali bago bumalik sa pagpaplano ng susunod na hakbang. Isinara niya nang maingat ang pinto at hinarap niya ako nang buong atensyon. Sa mahinang liwanag ng ilaw na nakasindi sa sulok, kitang-kita ko ang bakas ng pagod sa kanyang mukha, ngunit sa kanyang mga mata ay lalong lumalabas ang katatagan at tapang na humahanga sa akin.Lumapit siya nang dahan-dahan, tila ayaw niyang guluhin ang payapang sandaling ito. Inilapag niya ang kanyang malalakas
Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. It
Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.Huminga ako nang malalim nang maramdaman
Parang dinaganan ng libo-libong bato ang aking dibdib habang nakatitig ako sa kanya. Hindi ko malaman kung galit ba ako, gulat, o halo-halong damdamin ang gumugulo sa aking isipan dahil sa kanyang kakaibang mungkahi. Pakasalan siya? Ang lalaking mismong sumira sa aming kabuhayan? Ang lalaking kilal
Matapang akong nakatayo sa tapat ng dambuhalang pinto na gawa sa matibay na kahoy. Hindi ako nagbigay ng puwang sa takot kahit na parang sasabog na anumang oras ang tibok ng puso ko. Nakaukit sa gintong letra ang pangalang kinatatakutan at iginagalang ng buong industriya.Dela Vega Group of Compani

![Just One Night [Tagalog]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





