6

Pagkapasok ni Cassie sa lumang bahay, napahinto siya. Mula sa mga muwebles hanggang sa mga tsinelas sa may pintuan, lahat ay eksaktong gaya ng dati. Parang walang sinumang tumira rito mula nang umalis sila. Ang mga bumili ng bahay ay tila hindi man lang nakapasok. Marahil, gaya ng karaniwan sa mga mayayaman, binili lang nila ito para tumaas ang halaga sa paglipas ng panahon.

Habang naglalakad siya papunta sa sala, tumambad sa kanya ang mga lumang larawan, siya, si Carlo, at ang kanilang ama. Agad na pumatak ang luha niya. Parang bumalik ang lahat ng alaala, ngunit ngayon, wala na ang taong pinakaminahal niya. Ang pait ng nakaraan ay parang gustong lunurin ang puso niya.

Matapos ang halos kalahating oras ng pagpipigil ng emosyon, umakyat siya sa ikalawang palapag at tumuloy sa silid-aklatan ng ama.

Ang mesa at mga istante ay gawa sa kahoy ng pear blossom, may makapal na alikabok, at bakas ang mga yapak niya sa sahig. Hindi na niya iyon pinansin, sinimulan niyang halungkatin ang mga istante, ang mga drawer, maging ang maliit na safe, pero wala siyang natagpuang anumang may kaugnayan sa kanilang ina.

Ngunit sa halip, isang dokumento ang tumambad sa kanya, isang kasunduan sa paghahati ng ari-arian.

Dalawampung taon na ang nakalipas ang petsa. Nakasaad doon na hinati ng kanilang ama ang Peralta Corporation, 80% kay Carlo at 20% kay Cassie.

May pirma at selyo ito ng ama, legal at totoo.

‘So… after Father died, hindi ba ito nakita ng abogado?’ Naisip niya.

Napalunok siya, naguguluhan. Hindi siya sanay sa ganitong mga usaping legal, kaya marahan niyang itinupi ang dokumento at itinago.

Nang hindi na niya makita ang hinahanap, bumuntong-hininga siya, ramdam ang pagkadismaya. Palabas na sana siya ng silid nang mapansin niya ang paboritong libro ng ama na nakapatong sa mesa. Noon pa man, madalas niya itong nakikitang binabasa ng ama, at kahit siya, ilang ulit na ring binuklat iyon sa paglipas ng mga taon.

Lumapit siya at kinuha ang libro, nagpasya siyang dalhin iyon bilang alaala.

Biglang tumunog ang cellphone niya, at napapitlag siya. Napatingin siya sa paligid, tama, wala na siya sa sariling bahay, at technically, trespassing ang ginagawa niya. Gusto na sana niyang patayin ang tawag at umalis agad.

Ngunit nang makita niya ang pangalan sa screen, nanlamig siya. Si Ariane ang tumatawag, at hindi ito tatawag kung walang mahalagang dahilan.

Kabado niyang sinagot ang tawag. “Cassie, it’s not good!” sigaw ni Ariane. “Si Carlo, nawala siya!”

Nanigas si Cassie. Parang may bumara sa lalamunan niya bago siya nakasagot, halos pabulong, nanginginig, “I’ll be there soon.”

Agad siyang tumakbo pababa ng hagdan, hindi na inalintana kung nakasara pa ang pinto o hindi. 

Habang nagmamadali siyang nagmaneho papunta sa ospital, tumatakbo sa isip niya ang lahat ng masamang posibilidad. Tinawagan niya si Calix, ngunit walang sumasagot.

Pagdating niya sa ospital, naroon na si Ariane, naghihintay sa labas.

“I checked the surveillance,” sabi nito, hinihingal. “Si Aurora ang huling pumasok sa kwarto ni Carlo. Pagkaalis niya, lumabas si Carlo mag-isa. Pero ayon sa nakita sa mga camera, hindi pa siya lumalabas ng building.”

Sumiklab ang galit ni Cassie, ngunit pinigilan niya ang sarili. Hindi iyon ang oras para magalit. 

Magkasama silang naghanap, mula basement parking, bawat palapag, hanggang umabot sila sa itaas.

Pag-akyat nila sa ikatatlumpung palapag, wala pa rin si Carlo.

“Wait,” hingal ni Ariane. “Baka nasa rooftop… baka, baka may gagawin siyang masama?”

Hindi na siya nakasagot. Mabilis niyang tinakbo ang hagdan paakyat. Pagbukas ng pinto, tumambad agad sa kanya si Carlo, nakaupo sa gilid ng bubong, ang hangin ay humahampas sa kanyang manipis na hospital gown. Payat, maputla, at nakatitig sa kanya ng mga matang puno ng pagod.

At sa tabi niya, si Calix.

“Go,” mahinahong sabi ni Calix, sabay tapik sa balikat ni Carlo.

Namumula ang mga mata ng binata, puno ng pagsisisi Dahan-dahan siyang bumaba mula sa gilid ng bubong at lumapit kay Cassie, hindi makatingin nang diretso.

Sumunod si Calix, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa. Paglapit niya, napansin niyang magulo ang buhok ni Cassie, at ang mga luha sa pisngi nito ay hindi pa natutuyo. Namumula ang mukha, at nanginginig pa ang mga kamay.

Bahagya siyang napakunot-noo, hindi dahil sa inis, kundi dahil sa pag-aalala na pilit niyang itinatago.

Sa sandaling iyon, walang salita, ngunit malinaw, pareho silang natakot na baka huli na ang lahat.

“Ate…” mahina ang boses ni Carlo, pinipigil ang sarili, ngunit halatang gusto niyang umiyak.

“Halika na. Let’s go back,” mahinang sabi ni Cassie. Sa sandaling makita niyang ligtas ito, bahagyang gumaan ang dibdib niya, ngunit nang mapansin si Calix, biglang umakyat muli ang lahat ng kinikimkim na sama ng loob. Pinilit niyang huwag umiyak sa harap ng kapatid.

“Dr. Rosales.” Magalang na bati ni Ariane kay Calix bago niya hinila palayo si Carlo.

Naiwan sa rooftop sina Cassie at Calix, magkalapit ngunit parehong tahimik. Dahan-dahang lumapit ang lalaki at inayos ang buhok na humaharang sa noo niya.

“Para lang mapakalma siya,” mahina niyang sabi, “sinabi kong kasal tayo.”

Nanigas si Cassie, at bago pa niya makontrol ang sarili, niyakap niya ito nang mahigpit. Isinubsob niya ang mukha sa dibdib ni Calix, dinig ang mabilis nitong tibok ng puso. Hindi na niya napigilan ang luha.

Nanatiling tahimik si Calix. Hinayaan niya itong umiyak, isang bihirang sandali na nakikita niya si Cassie na walang maskara, walang pagpipigil.

“Hindi ba kita naisturbo sa gano’n?” garalgal na tanong ni Cassie habang pinupunasan ang luha. “Baka magdulot pa ‘yon ng problema sa’yo.”

Pinunasan ni Calix ang mga luha sa pisngi nito, malamig ngunit maingat. “Your tears are more troublesome,” sabi niya, mababa ang boses ngunit may bahid ng pag-aalala.

Namula ang mga mata ni Cassie, at marahang umurong palayo. “Salamat sa ginawa mo kanina. Pupuntahan ko muna siya.”

Tumalikod siya, mabilis ang lakad, at sa bawat hakbang ay naroon ang matigas na likod ng isang babaeng ayaw ipakitang sugatan.

Pagdating sa ward ni Carlo, nandoon pa rin si Ariane, ngunit nang makita siyang dumating, bumalik na ito sa trabaho.

Umupo si Cassie sa tabi ng kama. “Alam mo na kung anong klaseng tao si Aurora. Next time na magsalita siya, don’t listen to her anymore. She doesn’t speak human.”

Bago siya dumating, naikwento ni Ariane na si Aurora pala ay na-admit din sa ospital kahapon, at nasa parehong palapag ni Carlo. Alam niyang hindi ito mapapalagay hangga’t hindi nito ginugulo ang kapatid, kaya gusto niyang maagapan ang anumang kaguluhan.

Tahimik si Carlo sandali bago nagsalita. “Pero… totoo naman ‘yong sinabi niya, Ate. I heard you married Dr. Rosales because of me.”

Bahagyang napangiti si Cassie, pilit ngunit totoo. “Handsome si Calix, mayaman, at mabait. So, technically, hindi ako lugi.” Sinabi niya iyon nang magaan, pero sa loob-loob niya, may kirot na hindi niya maipaliwanag. Alam niyang utang niya kay Calix ang pagkakataong ito, ang maging isang “substitute,” ng babaeng mahal nito noon.

Tumingin si Carlo nang diretso sa kanya. “Pero… mahal mo ba siya?”

Napatigil si Cassie. Hindi niya kailanman tinanong ang sarili ng gano’n.

‘Do I love him?’

Ang isip niya’y napuno ng mga alaala, ang mga ngiti ni Calix, ang init ng mga gabi, ang lambing at galit nito. Alam niyang maraming babae ang maiinggit sa kanya. Pero pag-ibig? Hindi niya kailanman ginamit ang salitang iyon.

Alam niyang hindi siya ang babaeng mahal nito. Alam niyang kapalit lang siya.

“See?” marahang sabi ni Carlo nang hindi ito makasagot. “Ako talaga ang pabigat sa’yo. Kahit gaano siya kayaman o kagwapo, hindi siya ang taong gusto mo.” Napayuko siya, nanginginig ang boses. “Don’t worry, Ate. I’ll get better. I’ll earn a lot of money, and when that time comes, I’ll let you divorce him.”

Hindi niya sinabi iyon dahil galit siya kay Calix, sa totoo lang, gusto niya ang lalaki. Pero alam niyang si Ate niya… hindi ito masaya.

Tahimik lang si Cassie. Sa totoo lang, plano na rin nilang maghiwalay makalipas ang kalahating taon. Wala nang saysay ang usapan ng pera o utang.

Pero sa labas ng silid, hawak ni Calix ang seradura. Hindi siya kumilos.

Tahimik lang siya roon, nakikinig sa bawat salitang tumatagos sa pader, mga salitang hindi niya dapat marinig, ngunit hindi niya kayang talikuran.

Ang kanyang mga mata ay madilim, at ang labi niya’y bahagyang nakapirmi. Sa unang pagkakataon, ramdam niyang may kung anong unti-unting gumuguhit sa dibdib niya, isang sakit na hindi niya maipaliwanag.