Chapter Five: Never, Ever

If he wants me to become Aelice, then I will show him what he’s looking for. Sana hindi niya pagsisihan na ako ang pinili niya. At sana lang ay walang naghihintay na kapahamakan sa akin, dahil makakatikim sa’kin ang Alexus na iyon. Kahit na ubod siya ng yaman ay hindi ko siya uurungan. Maghahalo talaga ang balat sa tinalupan kapag nangyari iyon.

Matapos ang usapan namin ng boss ko raw ay binaba niya ako sa tapat ng fastfood chain. May binigay siyang card sa’kin at sabi niya ay gamitin ko iyon. Halos hindi ako makapaniwala sa nakikita ng mga mata ko. Binigyan niya ako ng gold card? Baliw na ba siya? Fastfood chain ‘tong pinagbabaan niya sa’kin at hindi 5-star restaurant. Baka isipin pa ng cashier nila eh nagmamayabang ako sa gold card na hawak ko, kung puwede namang pera ang ibayad.

“What the hell? Anong ginagawa ko rito sa Fast Eat?” gulat kong sabi nang mabasa ko ang pangalan ng fastfood.

Fast Eat is the most expensive fast-food chain in the country. Hindi sila tumatanggap ng petty cash. Now it makes sense. Binigay niya sa’kin ang gold card dahil gusto niya akong kumain dito. May balak siguro siyang pahiyain ako. Pero sorry siya, may dala akong pera. Hindi ko gagamitin ang gold card na hindi naman akin. Hindi rin ako gold na kasing expensive ni Aelice kaya bakit ako magtitiis sa mahahaling kainan na ‘to? Mas masarap pa rin kumain sa karinderya.

Sorry, Fast Eat. Pero hindi ikaw ang bunot ko ngayon.

Bumaba ang tingin ko sa hawak na gold card. May nakapangalan na “Aelice Geronimo.” Hmm, look at that. Aelice is living a luxurious life with Alexus. But yet, she didn’t enjoy it since she’s been missing for no one knows how long. I guess she’s a lucky girl. Baliw na baliw sa kaniya ang isang bilyonaryo na si Alexus. Sabagay, gagawin ba niya ang planong ito kung balewala lang si Aelice. Besides, she’s Alexus’ fiancee.

“Sana nakakatulog ka nang mahimbing. Dahil ako hindi. Kasalanan ‘to ng fiance mo.”

Umalis ako sa harap ng Fast Eat at naghanap ng eatery house na affordable ang price. Kakagigil naman kasi si Alexus. Akala niya siguro ay mapili ako sa pagkain. Kahit pa na magiging si Aelice ako pansamantala ay hindi ko gagawing advantage iyon para mag-enjoy.

After five minutes ng paglalakad ay may nakita akong eatery house, medyo kaunti lang ang kumakain sa loob, kaya hindi na ako nagdalawang-isip na pumasok. Hindi rin naman ako magtatagal dahil kaunti lang ang customer nila. Nag-order lang ako ng barbeque, isaw, siomai, at fried rice. Mukhang 24/7 na open ang kainan na ‘to kasi nagse-serve sila ng breakfast, lunch, meryenda, at dinner.

Tahimik at peaceful sa loob. May background music pa na sa tingin ko ay cozy songs, kaya ang sarap sa pakiramdam na mag-stay sa lugar na ‘to. Ganito ang gusto kong setup ‘pag kumakain sa labas. Ang lakas kasi makapag-good vibes. Mukhang mga low class at middle class lang ang kumakain dito, base na rin sa mga suot at awrahan ng mga customer na nakikita ko ngayon.

“Here’s your order, ma’am.”

Matapos kong abutin ang order ko ay lumabas na ako para makauwi kaagad. Sa bahay ko na lang kakainin ang pagkain ko dahil feel ko ay makakatulog ulit ako after ko kumain. Pero ang excitement ko kanina habang papaalis ng eatery ay nawala nang makasalubong ko ang taong hindi ko na dapat pa makita.

Anong ginagawa niya rito? Bakit ngayon pa kami nagkita?

“Love?” gulat na tanong ng magaling kong boyfriend.

May bitbit siyang paperbag at isang boquet ng rosas. Hmm, I get it. Magkikita sila ng babae niya.

“Buhay ka pa pala?” casual kong tanong na parang strangers lang ang atake.

Napansin kong nagulat siya sa inasta ko pero tiningnan ko lang siya, naghihintay sa isasagot niya sa’kin. Ano kayang kasinungalingan ang ihahabi niya ngayon?

“What happened to you, love? Ilang araw akong naghintay ng text at tawag mo. Hindi rin kita ma-chat kasi binlock mo ako. May problema ba tayo?”

Tumaas ang isa kong kilay pero nanatili akong tahimik. Hindi ko alam pero hindi pa tumatagal ang usapan namin ay nabo-bored na ako. Tinatamad na kaagad akong kausapin siya. Siguro ay na-fall out love na nga ako sa kaniya. Maganda iyon dahil hindi ako mahihirapang mag-move on.

“Hindi mo alam? ‘Di ba ikaw ang gumawa ng problema natin?” sabi ko.

Kumunot ang noo niya na parang hindi siya aware sa mga sinasabi niya. Mga galawan niya talaga eh. Pero hindi niya ako makukuha sa painosente effect niya. I can’t believe na pinatulan ko ang cheater na ‘to. Kung nalaman ko kaagad na isa siyang manloloko, hindi ko na sana dapat pa sinagot ang lalaking ‘to. He’s the biggest mistake I ever made.

“Love? Galit ka ba?” tanong niya, bumaba ang tingin ko sa hawak niya kaya napangiti siya ng alanganin, “Binilhan pa kita ng pagkain at bulaklak oh.”

“Sweet mo naman para sa new girlfriend mo,” sagot ko at nag-smirk sa kaniya.

“How—?”

“It’s just simple. Hindi ka marunong magtago ng sekreto. Ang hina mo pre,” sabi ko at nginitian siya, ngiting wala na akong pakialam sa kaniya.

“Love, look, I’m sorry. I didn’t mean to. My parents wanted me to marry someone–”

“That's why, you cheated on me? Wow, nasaan na ang sinabi mong hindi mo ako lolokohin? Na hindi mo ako sasaktan? Kinain mo na lahat?”

“Eli, I’m really sorry. Kung may magagawa lang ako para maayos lahat—”

“Talaga?”

“Yes, Eli. We can start again… Puwede pa nating gawin ang pangarap natin. I promise, I won’t hurt you again.”

Lumapit ako sa kaniya at hinawakan siya sa mukha. Lalong lumambot ang expression ng mukha niya, kaya muntik na akong matawa. Ganito pala ang hitsura ng mga cheater na nagmamakaawang balikan ng mga niloko nila. Nagmumukha silang mga tuta.

“You know I still love you.”

Nginitian ko siya kaya ngumiti rin siya, hanggang sa pinanlakihan ko siya ng mga mata. Kaagad siyang umatras sa’kin kaya napahalaklak ako. Takot ba siya sa multo niya?

“Neknek mo. We are never, ever, getting back together. We are so over.”