Mag-log inMaaga pa lang, abala na ang buong De Vera Holdings. Ang mahahabang corridor ay pinupuno ng natural na liwanag mula sa glass walls, habang ang mga empleyado ay magalang na bumabati. Ako naman, tahimik lang sa opisina, nakayuko sa mga report at kontratang kailangang pirmahan bago ang unang board meeting. Akala ko magiging normal ang araw. Isang araw na lang sana ng trabaho, isa na lang sanang ordinaryong umaga.May katok mula sa secretary ko. “Ma’am?”“Yes?” sagot ko, hindi man lang nilingon ang pinto.“May bisita po kayo.”“Pakisabi mamaya na. May meeting ako.”Nag-aalangan siyang pumasok. "Ma'am... si Mr. Larkin Del Fuego po."Napatigil ako. Hindi ko maiwasang mapakagat-labi. Bakit... bakit hindi ka pa rin tumitigil?“Sabihin mong may meeting ako,” utos ko, pilit na pinatitigas ang boses.Lumabas ang secretary, ngunit ilang minuto lang, bumalik siya. “Sinabi ko na po, ma’am. Pero sabi niya... maghihintay raw siya.”Hindi ko alam kung mababaliw na ako o matatawa. Ilang beses na akong u
Larkin's POV'Bihira akong magising nang ganito kaaga, lalo na kung halos wala akong tulog. Pero ngayong umaga, napilitang bumangon ang katawan ko, kahit ayaw sumuko ng isip ko sa bigat ng gabi. Tumayo ako sa harap ng salamin ng penthouse, tanaw ang buong Metro Manila sa ilalim ng malambot na liwanag ng araw. Sa kamay ko, may tasa ng itim na kape. Mainit pa, pero hindi ko magawang tikman. Sa bawat lagok ng hangin, parang may lamig na nanunuot mula sa labas hanggang sa puso ko.Kahapon, hindi lang si Kiarra ang nakita ko. Parang may nakita akong buhay na dati kong hawak, pero ngayon ay tuluyan nang nawala. Lahat ng plano, lahat ng paninindigan, parang nawasak ng isang ngiti, ng isang sulyap, ng isang titig na hindi na para sa akin.Piliting kong ibalik ang sarili ko sa kasalukuyan. Nagsuot ako ng navy blue suit—isa sa pinakapaborito ko—at siniguradong perpekto ang ayos ng buhok, ng relo, ng bawat detalye. Sa mundo namin, mahalaga ang hitsura, pero hindi iyon sapat para maitago ang mga
Larkin's POVUmaga pa lang, buhay na buhay na ang headquarters ng Del Fuego Group. Ang mga floor-to-ceiling windows ng executive office ay nagpapapasok ng liwanag na kumikislap sa ibabaw ng black marble table. Ang conference room ay puno ng mahahalagang directors, lahat ay abala sa pagbubukas ng laptops, pagbasa ng reports, at pagsagot sa mga tawag.Sa gitna ng lahat ng ito, nakaupo si Larkin sa head of the table. Suot niya ang custom-tailored na navy suit, Rolex sa pulso, at laging perpekto ang postura. Sa harap niya, dalawang telepono ang sabay-sabay na nagri-ring, may isang executive assistant na nag-aabot ng mga kontrata, at isang tablet na punô ng graphs at projections.Ngunit kahit gaano siya ka-busy, iba ang bigat ng umaga ngayon.Kanina pa niya iniisip si Kiarra.Hindi niya maikakaila—hindi siya mapakali. Kahit nakikinig siya sa financial reports ng ibang bansa, sa Singapore expansion, logistics, at mergers, nananatiling nasa likod ng isip niya ang imahe ni Kiarra noong gabing
Larkin's POVNanatili akong nakatayo sa hallway matagal matapos silang maglakad palayo. Ang paligid ay unti-unting nilamon ng katahimikan. Ang dating punong-puno ng tawanan at musika ay tila ba inagaw ng malamig na hangin, at ako ay naiwan na lamang sa gitna ng anino at liwanag mula sa mga chandelier.Sa bawat segundo, ramdam ko ang bigat ng mga salitang hindi nasabi, at ang mga pagkakamaling hindi na maibabalik. Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang makitang si Kiarra ay hindi na ang babaeng kailangan kong protektahan, o ang katotohanang ginusto kong manatili sa buhay niya pero ako mismo ang naglayo.Habang nakatitig ako sa malayong dulo ng hallway, naramdaman kong may lumapit.Si Ashton iyon. Hindi siya nagsalita agad. Umupo siya sa tabi ko sa marble bench, tinitigan ang malalaking painting na nakasabit sa pader.“Matagal ko nang hindi nakikitang ganyan ka,” mahina niyang sabi, para bang ayaw niyang gambalain ang sarili kong pagninilay.Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko alam kun
Larking's POVMabilis ang pulso ko habang sinusundan ko sina Alexander, Kiarra, at Ashton sa hallway. Ang marmol na sahig ng De Vera Tower ay sumasalamin sa liwanag mula sa mga chandelier, at bawat hakbang ay parang mas mabigat kaysa sa dati. Tahimik akong naglalakad sa likuran nila, hindi iniinda ang mga sulyap ng investors at mga negosyanteng gustong makipagkamay. Wala akong ibang iniisip kundi si Kiarra—ang puting gown niyang nabahiran ng pula, ang malamig niyang katahimikan, at ang kirot sa mga mata niya.Si Alexander, laging composed, maingat na inalalayan si Kiarra. Hindi niya ito karga, pero mahigpit ang balikat niya sa balikat ng babae. Si Ashton, hawak ang coat na ipapalit kay Kiarra, abala sa pakikipag-usap sa manager tungkol sa private suite.Natigil sila sa may dulo ng hallway. Doon ako naglakas-loob, huminga nang malalim, at nilapitan sila. Hindi ko na kayang magtimpi.“Kiarra...” mahina, pero seryoso kong tawag sa kanya.Napalingon si Alexander, marahang huminto. Hindi n
Third Person's POVSa likod ng kislap ng ballroom, mahigpit ang hawak ni Adrian kay Samantha habang hinihila siya palayo sa mga mata ng lipunan. Tahimik silang pumasok sa isang private lounge, malayo sa ingay at liwanag ng salu-salo. Huminto si Adrian pagkalapat ng pinto.Hindi siya nagsalita. Wala siyang inaksayang sandali. Mabilis na bumagsak ang malakas at matalim na sampal sa pisngi ni Samantha. Ramdam niya ang hapdi—hindi lang sa balat, kundi sa puso at sa pride na nilalabanan niya buong gabi.Napahawak siya sa pisngi, namumugto ang mga mata, halos hindi makapaniwala.“D-Daddy…” mahina niyang tawag, naghahanap ng awa.Galit si Adrian, ngunit hindi siya sumisigaw. Matalas ang kanyang mga mata habang tinititigan ang anak.“Ano ang tumatakbo sa isip mo?” tanong niya, mabigat at puno ng dismaya.Tahimik si Samantha, nanginginig ang labi—hindi alam kung paano magsisimula.“Alam mo ba kung sino ang binastos mo?” tanong ni Adrian, malamig ang bawat salita.Napaluha si Samantha. “Si Kiar
![Just One Night [Tagalog]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






