All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 1 - Chapter 10

Kiarra's POV Day off ko sana ngayon, pero heto ako, naglalakad sa alpombra ng malawak na hallway ng Del Fuego mansion. Mahigpit kong yakap ang tray ng pagkain, pilit na nilalabanan ang kaba at hiya. Nakasuot ako ng manipis at maikling night dress—regalo pa ni Ate Juliet, isa ring kasambahay rito. Sabi niya, para raw mas gumaan ang pakiramdam ko kapag nagpapahinga. Hindi ko na inisip na makikita ito ng iba dahil dapat ay nasa kuwarto lang ako ngayon. Pero biglang kumatok si Mayordoma Rosa sa pinto ng maliit kong silid. "Kiarra, pakidala mo nga ng hapunan si Sir Larkin sa kuwarto niya," utos niya. Hindi ako nakatanggi. Bago pa ako makasagot ay hawak ko na ang tray at tinatahak ang hagdan. Sino nga ba si Sir Larkin? Sa totoo lang, hindi ko pa siya personal na nakakausap—bukod sa mga kuwento ng ibang staff. Anak siya ng mga amo namin. Matangkad, guwapo, at parang laging seryoso. Sabi ng iba, playboy raw siya—maraming babae, maraming pera, at walang takot sa mundo. Ngayon lang siya tumi

Kiarra's POV“Sir…? Ayos lang po ba kayo?” mahina kong tanong, pilit na lumalayo.Lumapit siya, tahimik, at walang anu-ano’y hinawakan ang pisngi ko, mainit at puno ng damdamin. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha. Sa simula, mabigat at mapusok ang bawat halik—parang may gusto siyang takasan, may gustong kalimutang sakit. Ramdam ko ang init ng hininga niya habang dahan-dahan niya akong niyayakap ng mahigpit, parang hindi niya ako kayang pakawalan. Bawat halik niya, bawat haplos ng kamay niya sa aking braso at likod, unti-unting natutunaw ang lahat ng takot at alinlangan ko.Inakay niya ako papalapit sa kama, marahan at puno ng pag-aalaga. Hinawi niya ang ilang hibla ng buhok ko na tumatakip sa mukha, tinitigan ako ng matagal—parang tinitiyak kung talagang gusto ko ang nangyayari. Muling lumapat ang kanyang labi sa aking pisngi, bumaba sa aking leeg, hanggang sa balikat. Napapikit ako, mahigpit na nakakapit sa kanya, nilalasap ang bawat sandali.Naramdaman ko ang marahan niya

Kiarra's POVKinagat ko ang labi ko, pilit nilalabanan ang pagkalito. “Ayos lang po ako, Ate. Kakayanin ko.”Ang totoo, wala na talaga akong uuwian. Ang pamilyang nagkupkop sa akin noon ay matagal nang tumalikod sa akin. Sila ‘yung tumanggap sa isang sanggol na natagpuan sa basket sa harap ng pinto nila—ako iyon, si Kiarra, na mula noon ay natutong mamalimos ng pangalan, pagmamahal, at pag-aaruga.Hindi ko na kinayang sabihin iyon kay Ate Juliet. Baka lalo lang siyang mag-alala.Tahimik na umupo si Ate Juliet sa tabi ko. “Kung ayaw mo pang magsalita, hindi kita pipilitin. Pero sana, huwag mong pasanin lahat nang mag-isa. Kahit anong mangyari, nandito lang ako para sa’yo.”Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko. Ni hindi ko alam kung saan ako magsisimula o paano ko haharapin ang bukas na mag-isa—lalo na ngayon, may dinadala akong bagong buhay sa sinapupunan ko, bunga ng isang gabing puno ng lihim, sakit, at pagmamahal na hindi ko alam kung totoo o panaginip lang.“Ate, salamat sa l

Tahimik lang akong nakatitig kay Ashton, parang tumigil ang mundo. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot, magalit, o umasa. Parang hindi totoo ang lahat ng nangyayari—na may isang estranghero, napakaayos, napaka-elegante, at napakalamig magdala ng sarili, na bigla na lang haharap sa akin at magpapakilalang bahagi ng buhay kong matagal ko nang inakalang wala.Hinila ko ang kumot sa katawan ko, pilit na tinatakpan ang sarili. "Hindi..." Mahina at halos bulong lang. "Hindi po... imposible." Umiling ako, mahigpit ang pagkakapikit ng mga mata. "Nagkakamali kayo."Napansin kong hindi siya lumapit, ni hindi siya nagpakita ng kahit anong inis o pamimilit. Nakatayo lang siya roon, parang binibigyan ako ng sapat na espasyo para huminga."I can only imagine how bewildering this all must feel," marahan niyang sabi, mahina ngunit may bigat. "Were I in your position, I doubt I would believe such a claim either. Yet here we are, and I assure you, nothing in this world is more certain to me than

Larkin's POVPagkababa ko ng tawag kay Mayordoma Rosa, hindi ako agad gumalaw. Parang may bumagsak na bloke ng yelo sa dibdib ko. Paulit-ulit lang sa isip ko ang sinabi niya—hindi na bumalik si Kiarra. Napakabigat ng katahimikan na iyon. Pakiramdam ko, pinagtitripan lang ako ng tadhana.Imposible. Saan siya pupunta? Wala naman siyang pamilya. Wala rin siyang pera. Saan siya dadalhin ng mundo kung hindi sa mansyon? At bakit biglang nawala?Bigla akong tumayo, kinuha ang cellphone, at tumawag ng isang pangalan lang ang naiisip ko sa ganitong sitwasyon.Morcan Cortez.“Hoy,” bungad niya, parang walang oras sa mundo. “Anong himala?”Diretso ako. “May kailangan akong hanapin.”Tumawa siya, napakagaan. “Babae?”Saglit akong natahimik. “…Oo.”“Girlfriend?”“Maid.”Napahinto siya, halatang nagulat. “…Ano?”“Just do it, Morcan.”Wala nang paliwanag. Wala ring tanong pa. Mabilis kaming lumipat sa digital world. Ilang minuto lang, andiyan na sa harapan niya ang mga monitor, CCTV feeds, traffic c